Kristof en Els On The Road

We gaan het hier nie al te lang maken, tis de last post en ook al zijn we al fkes terug, we worden er nie echt vrolijk van!
NYC was de laatste stop in onze elf maanden freeeeedoooommm en wel fkes ne schok toen we aankwamen.

Gelukkig wende (?) de drukte rap en werden we allebei tot over onze oren verliefd op deze grandioze wereldstad (voor Kristof de 2e keer, echte liefde dus ).

Hier wie gow, starring in order of appearance:

° Chinees eten in China Town (en als enige toerist in zo een klein restaurantje, dan wordt ge bekeken, ma lekker!)

° Times Square baai naait

° Es goed ruzie gemaakt met een arrogante hotel-receptioniste (ma wel netjes excuses gaan aanbieden, anders kregen we onze kamer niet voor 3 uur in de namiddag)

° Afgesproken met Nicole, een rasechte NY-se die we in Lima (Peru) hadden leren kennen en stadsgids van dienst, we hebben met haar een aantal uurkes rondgezworven door ferme buurten en zijn daarna nog een hapke gaan eten

° Union Park

° Washington Park

° Greenwhich (The) Village

° Grand Central Station, machtig gebouw

° Flat Iron Building

° Rockefeller Centre

° Nintendo World, beetje met de Wii zitten klooien

° Radio City Music Hall

° Macy’s (zoog)

° United Nations

° Veel Snapple gedronken

° Madison Square Garden

° Little Italy, waar in ieder restaurant of winkelke wel ne foto van James Gandolfini, Marlon Brando of Al Pacino tegen de muur hangt en de pizza super was, net als de pasta

° Wallstreet, toen nog overeind

° Ground Zero, nu een gigantische bouwwerf

° Battery Park

° Staten Island

° Burger King

° Times Square baai dei

° M&M’s world, overal M&M’s, gadgets, joelende kinderen,... verschrikkelijk

° Toys-R-Us, werelds grootste speelgoedwinkel uitgevlucht

° Es goed gelachen toen ne hollander bijna omgereden werd door ne fietser en hem met een vet hollands accent “Moron” nariep. Altijd fun die gasten

° The Empire State Building, we zijn er savonds naar boven gegaan, en da was echt subliem

° Central Park, waar we serieus verloren gelopen zijn, das een pakske groter dan we dachten!

° De “line 6” metro genomen om opt einde te blijven zitten en zo te keren door het oude, verlaten station van City Hall, ferm!

° Brooklyn Bridge overgewandeld naar… Brooklyn

° Littly Italy deel 2, dus weer es pizza/pasta

° China Town, dus weer es chinees

° MacDougal Street

° Queens

° Brooklyn

° Coney Island (incl het Astroland-pretpark uit de jaren '60, geweldig om zien)

° Joe’s Pizza, volgens Nicole NYC’s beste slice of pizza, en ook Ben Aflik denkt er zo over volgens de boekskes. Wij in ieder geval ook, het water komt hier weer de mondhoeken uitgestroomd

° Comedy Corner, een avondje in een gezellige club gaan kijken naar stand-up comedians, sommigen niet zo goed, anderen echt tranenrollend hilarisch

° MTA Museum, waar ze alle metro-stellekes van in den beginne tot nu hebben staan, samen met uitleg over hoe ze ooit hun geweldig metro-systeem hebben aangelegd, vreselijk boeiend voor de treinfreak

° The Bronx, waar wit passé is

° Harlem, idem, wel lekkere kebab

° Shoppen, voor schoenen dan toch, een paar Merrells voor 30 euro, nie twijfelen, ook al ist geld op!

° En als afsluiter nog es afgesproken met Nicole, er was een gratis film in Bryant Park, in openlucht een film (The Appartment uit 1960) kijken vanop een dekentje, tussen de wolkenkrabbers, twas een meer dan waardige afsluiter!

En zo zijn onze 8 dagen NY omgevlogen, we hebben heel wat kilometertjes gewandeld, nog meer kilometers in de subway gespendeerd (en daarvoor alleen zouden we terug gaan, weekpasje kopen en sporen maar!)

en hadden er nog gerust 8 dagen langer kunnen blijven. Ma we mochten al niet klagen, al deed het echt wel pijn, NYC gedaan, reis gedaan, twas wreed pijnlijk op JFK Airport, zonder zever...

Na onze laatste vlucht

zijn we in België op een “Verrassing!”-belleke-trek-tocht gegaan. Op Kristof zijn pa na wist nl niemand dat we al terug met onze voetjes op Belgische bodem stonden, we hadden iedereen met succes wijsgemaakt dat we nog in Mexico zaten. Met als gevolg heel wat verraste kopkes, kreten als “ik wist het he!” en “zijde gij da?”

, eigenlijk weinig tot geen traantjes, ma Elske heeft er wel van genoten haar toen nog zwangere zusje te zien en vast te houden.

En zo zit ons avontuur er definitief op, twas onvergetelijk en is nog lang nie allemaal verwerkt, ma daar hebben we hier nog wel de tijd voor
Nog es ne dikke merci voor het lezen van onze verslagskes alhier, en wie weet tot tijdens de volgende reis!

Ciao!

Elsita y Cristóbal

En als afsluiter nog onze laatste foto-feiten:
NYC en De Blijde Intrede (onderaan): http://picasaweb.google.com/kristofenels2/NYCThuiskomst#

Eigenlijk zou dat hier al over Mexico moeten gaan, ma laat ons zeker eerst efkes beginnen met zowat de meest chaotische trip ooit...
Met chicken bus 1

reden we, na ons gesterkt te hebben met een lekker bananenbroodje, van San Pedro (Guatemala) tegen een slakkengangske naar “Cuatro Caminos”. Das een ongemeen druk kruispunt met de Pan-Americana snelweg en daar komt de ene walmende bus na de andere langs. We hebben er rap iets gegeten en zijn dan aan deel 2 begonnen. Chicken bus 2 dus, overvol (echt op elk plaatske, half plaatske of gewoon ergens tussenin bengelend zat wel iemand) en bij tijden onverantwoord rap over de Pan-Americana scheurend richting Mexico.
Aangekomen in grensstadje La Mesilla moesten we nog een stukske wandelen door straten vol stallekes met ne gigantische hoop alles (veel grensshopping, want Guatemala is een heel stuk goedkoper dan Mexico), om dan onze stempelkes te halen en de grens over te steken.
Ma dan... bij de Mexicaanse Migración wisten ze ons te vertellen dat zij geen stempelkes konden zetten. Inkt op?
Da kon wel een paar kilometer verder...
En hoe daar geraken?
Euh, nee, geen bussen, enkel taxi’s.
OK, dan op zoek naar ne taxi.
Uiteindelijk toch de maffia-prijs betaald en door tdonker naar ergens een paar km verder gereden. Twas dus al goed donker, ma gelukkig was die Migracion wel “open” en kregen we onze stempelkes. Ma buiten de Migracion en ne busterminal was er daar absoluut NIKS, juist een standje met hamburgers (en ze waren zelfs redelijk lekker).
We moesten dus die avond nog verder, en hadden 2 opties:
° een wel erg late rechtstreekse bus of
° een combinatie van 2 minibuskes die ons rapper in San Cristobal De Las Casas zou brengen.
We kozen voor de mini-bus-optie, big no-no...
Voor da we onze ticketjes kochten was er geen probleem, “tuurlijk, binnen 20 minuutjes vertrekken we”, en “tuurlijk, er is ZEKER een aansluiting om in San Cristobal te geraken, no hay problemas!”. En ge voelt’em weeral komen, tuurlijk vertrokken we pas na een goed uur, en tuurlijk was er in de “overstap-stad” (we zijn de naam efkes kwijt) al laaaaang geen buske meer naar San Cristobal. Het feit dat we zeker 3 keer gecontroleerd zijn door militairen met wel heel echt uitziende machine-geweren zal ook wel wat met onze vertraging te maken gehad hebben.
Bon, daar stonden we dus, in een wildvreemde stad, en hadden net de rit van ons leven gehad...
Der was nog ne sympathieke Mexicaan die in precies tzelfde schuitje zat en met zijn 3-en zijn we dan naar de lokale taxi-stand gelopen. Twas 5 na elf (des avonds), en raadt es vanaf welk uur het tarief verhoogd werd...? inderdaad, elf uur. Kwam daar nog bij da de taxi-heren geen zin hadden om te rijden als ze geen 4 personen in de taxi hadden zitten, en om 23h nog iemand vinden die meewilde, die kans was klein. Dus wij weer verder gewandeld door de lege straten, 3 zwervers op weg naar de bus-terminal. Daar binnen gegaan en gevraagd om welk uur er nog een bus naar San Cristobal was, bleek dat er 3 kwartier later nog 1tje zou zijn. En jullie mogen weer raden waar die vandaan kwam... jawel, twas diezelfde rechtstreekse bus die van de grens was vertrokken en waarvan wij vonden dat ze wel heel laat reed. Onderweg zijn we nog eens 2 keer tegengehouden door de politie (uiteindelijk zijn 2 gasten uit El Salvador van de bus gehaald) en zo kwamen we na een wel erg vermoeiend dagske om 2 uur snachts aan in

SAN CRISTOBAL
Gelukkig hebben we er nog redelijk snel een bed en een doucheke gevonden en daarna ons oogskes toegedaan, twas echt goed geweest.
San Cristobal De Las Casas was wel een erg leuke stad, oud en toch modern, vriendelijke mensen, veel marktjes en pleinen, lekker eten, een aanradertje.

Na een dagje rondhangen gingen we sanderendaags alweer door, richting kust deze keer

PUERTO ESCONDIDO
was onze eindbestemming. Daar geraken was vanuit San Cristobal weeral redelijk chaotisch (en de zondvloed hielp er niet aan

), we kwamen wederom ver na bedtijd aan, ma bon, we hebben nog een bedje gevonden en we zijn er weer in 1 dag geraakt.
Puerto Escondido was ooit ingepland als een tweede Acapulco. Dat is er gelukkig nooit van gekomen, tis nu een rustige stad aan de Stille Oceaan met naar verluidt het beste surf-spullement van Mexico. We hebben er weinig gedaan, behalve met ons poeperkes opt strand gezeten, en als ne zot in de golven liggen ploeteren (Kristof dan toch, zo een hoge golven, da was al van zijn 16-17 jaar in Portugal geleden, zalig, fkes zo een 2e jeugd beleven ).

En ja, ons einde in Centraal Amerika naderde, dus zijn we na 2 daagskes zon zee en niks doorgereden, langs de kust af naar

ACAPULCO
En we hadden al direct spijt dat we nie een dagske langer in Puerto Escondido gebleven waren.
Druk, luid, duur, geen coole golven, veel armoede en helemaal niet schoon. Echt nie de tropische badstad die we ons hadden voorgesteld. Toch nog wat positieve puntjes:

° De coolste taxi-vloot ter wereld:

Want die beeskes zijn hier tot in 2000 nog gemaakt

° Het klif-duiken, naart schijnt vroeger nog een bekend spelleke op de Commodore 64.

Springen alst water weg is en dan hopen da de zee het niveau terug wat hoger brengt vooraleer uw teer lijf op de rotsen te pletter smakt. Ma dan iets minder spectaculair met een zee die nie echt wild te noemen was.

° Alambra. Of zoiets, soort lokaal kebab-schotelke, smullen man.

En dan wast tijd voor onze allerlaatste stop in Latijns-Amerika, met een directe fijne busservice naar

MEXICO CITY
1 van de grootste steden ter wereld, meer dan 20 miljoen inwoners, hyperactieve (ma best knappe) verkeersflikkinnekes

en een serieus smog-probleem. Tcentrum is wel wreed schoon en proper, veel knappe gebouwen, straatartiesten,... ma alles erbuiten is in de ondertussen gekende Latino-chaos-stijl
We hebben er veel rondgelopen, op 3 verschillende plaatsen ons bed ingekropen (waarbij de absoluut slechtste het Hostelling International gedrocht was, schandalig duur, onze kamer gaf netjes uit op de middenkoker, 5 verdiepingen onder ons was het restaurant met loeihard live-optreden tot 22h, daarna naadloos vervangen door de roof-top-bar, vlak boven ons natuurlijk, met leuke muziekjes tot 3 uur snachts, waarna om 7 uur in het restaurant beneden de muziek weer opging voor het ontbijt. De houten lamellekes die dienst deden als raam werkten niet echt geweldig als geluidsdemper, en zo hebben we na een rustig onderhoudje met de PDG van dienst meer dan de helft van ons geld terug gekregen. Principes he )
En ons Elske is in Mexico City haar laatste jaar als twintiger ingegaan (inderdaad, ze is een PAK ouder dan ze eruit ziet ) En ze kreeg het nie over haar hart om haar verjaardags-piñata-ke een kopke kleiner te slaan, het mietje... tbeeske (de piñata voor alle duidelijkheid) staat zich nu thuis op de kast nog af te vragen wat de zin van het leven is...

Ma zelfs op uwe verjaardag moet ge blijven opletten als gringo, want in het iets-sjieker-dan-normaal restaurant probeerden ze ons weeral es in de zak te zetten, 30% fooi zomaar op de rekening zetten en dan doen alsof uw neus bloedt, da vonden we er iets over. De margaritas hadden er voor gezorgd dat we het tijdens het betalen niet eens in de gaten hadden (al had er een koebelleke moeten rinkelen toen de ober ons bij het brengen van de rekening wel ineens vriendelijk aansprak en zelfs uber-vriendelijk een taxi wilde bellen) en pas buiten viel onze peso en we zijn rap terug gewandeld. Pas op, twas lekker eten, ma ge kent ons ondertussen, principes voor alles, dus opnieuw laten uittellen, geld terug gevraagd en met ne vriendelijk adios ons gat gekeerd, zonder propina deze keer, neh.
Alright, hebben we er ook iets gedaan? Jawel, veel rondgewandeld met als hoogtepunt ons bezoek aan Teotihuacan (tejotijuwakan), gigantische Maya-piramides, bijna zo groot als die in Gizeh en SERIEUS de moeite

Na nog een dagje rondwandelen richting stadspark en leuke wijken

belden we ‘savonds nog es naar American Airlines om nog es te horen of we de dag erop toch al niet naar New York konden vliegen. Da bleek ineens wel mogelijk en zo kregen we om 22.30 te horen dat we de ochtend erop om 6 uur in de luchthaven moesten staan. Maar rap de zakken gemaakt, gaan slapen en smorgens met serieuze wallekes de taxi ingesprongen naar de luchthaven. Volgende en laatste stop: Den Grooten Appel.

pikzjers:
http://picasaweb.google.com/kristofenels2/MexicoPartII

Ja, weeral nen deadline nie gehaald, augustus is voorbij en tstaat er hier nog allemaal nie op. Gelukkig hebben we netjes van iedere reisdag bijgehouden wat we gedaan hebben, dat scheelt, want opt geheugen alleen zou tallemaal niemeer zo lukken.
We zijn ondertussen ook weer aan het werk hier in La Douce Belgiquoi, en veel meer gaan we daar nie over schrijven, we gaan gewoon nog es fkes backflashen naar betere tijden...

ON THE ROAD
In Belize nog gemoedelijk int Engels de bus geregeld, in Guatemala konden we onze instant-amigo’s die allemaal het beste en goedkoopste buske naar Flores hadden al weer niemeer op 1 hand tellen. Twas zelfs zo erg da we van miserie opt gemak een colake zijn gaan drinken, en nog bleven ze gewoon bij ons staan. Ma dan wisten ze nog nie hoe traag wij een colake kunnen opslurpen, daar kunnen zelfs de meest geduldige Guatemaalteekskes nie tegenop
Bon, iedereen eindelijk afgeschud/-slurpt, dan maar opt gemak ons goesting gedaan en de tgoedkoopste buske naar Flores genomen. Incl het toezien op de handtastelijke chauffeur die de plaatselijke vrouwtjes wel een heel appart “ritje” bezorgde. En al onmiddelijk ons nog es in de zak wilde zetten, wij moesten 45 Quetzalkes betalen voor een rit naar Flores, mensen die 2km ervoor afstapten maar 30. Goed vettig joske, zet ons dan ook maar daar af, dan betalen wij ook netjes 30. Nie da tveel geld was, ma tis bij ons omt principe te doen. En da we daarna voor 5 Quetzallekes een riksjah-taxike naar ons hotel hebben gevonden maakt ons alleen maar blijer
Ma bon, na heel wa gehobbel zijn we in

FLORES
geraakt.

Leuk stadje, veel toeristen, want ideaal vertrekpunt voor een bezoekje aan de ruines van Tikal. Wij daar in een bureauke de sunrise-trip geboekt, ma er waren geen geldautomaten op het eiland (soms zelfs geen elektriciteit) en da van ons was op (tgeld). De eigenaar heeft mij (Kristof, uw nog steeds nederig schrijver) dan maar achter op zijne moto-cyclette uit China gezwierd en zo stonden we 15 minuten later terug in Flores, haar (yep!) in de wind, geld in de hand.

Buiten een plonske in het zalige water van het Peten Itza-meer

hebben we er verder niet veel “meer” (ha!) uitgespookt, dus direct over naar de ruines van

TIKAL
Om 2h30 in de nacht ging de wekker (voor de zekerheid 5 keer na mekaar geprogrammeerd, bleek toch 2 keer te veel), en om 3h30 waren we in het pikkedonker onderweg naar de ruines. We hadden een beetje een taffelaar van ne chauffeur dus werden we in Tikal opgewacht door ne redelijk gestresste gids. We moesten nog een heel eind wandelen om de zonsopgang te zien vanop ne tempel (nummerke 4 voor de connaisceurs), en da zou krap worden. Natuurlijk steekt iedereen dan een voetje bij, behalve, het was al lang geleden, een groepje van onze favoriete “pas afgezwaaid, de wereld ligt aan mijn Teva-voetjes”-militairen uit dat sympathieke land in het midden-oosten.
Uiteindelijk toch op tijd boven geraakt, mooi moment, behalve, (en we vallen in herhaling, ma zij zijn begonnen ), het Hebreeuws gebral. Uiteindelijk heeft een uitbarsting van ne parkwachter toch nog voor een redelijke stilte gezorgd en hebben we in rust kunnen meemaken hoe het langzaamaan licht werd boven de jungle en de andere tempels van schaduwen in serieuze gebouwen veranderden, allemaal netjes op de soundtrack van de jungle, kreten van apen en papegaaien en veel geritsel. Heel schoon!

We hebben er eerst de gegidste tour meegelopen en zijn daarna opnieuw in de jungle gaan wandelen om zelf op ontdekkingstocht te gaan. Want waar Chitzen Itza in Mexico op een redelijk kale vlakte ligt, ligt Tikal echt boenk in de jungle, precies zoals in de filmkes

We zijn vroeg gaan slapen, beetje volledig dood, en s’anderendaags zaten we om 8.30 op de bus naar Guate!Guate!Guate! (spreek heel rap uit als “wattéwattéwatté”, aka Guatemala City). Een taffelbuske (incl kuikentjes in een dozeke en een gans in ne zak, volledig levend wel te verstaan) door prachtig landschap (ma als ze zo blijven hun vuilnis naar buiten smijten daar zalt niemeer lang duren) helemaal naar Guatemala City, waar we natuurlijk veel te laat aankwamen.
Guatemala City is naart schijnt echt geen goeie plaats om als toerist rond te lopen (tenzij ge in record-tempo van uw rugzakske af wilt), dus wilden we diezelfde avond vanuit diezelfde busterminal nog in Antigua geraken.
Ma er waren geen rechtstreekse bussen meer.
Dan uiteindelijk maar een gewoon buske op da over de Pan-Americana zou rijden tot aan het kruispunt met de weg naar Antigua, waar we waarschijnlijk wel andere bussen zouden kunnen vlaggen.
Als toemaatje bij dit avontuur hadden we ook nog een best sympathieke Duitse op sleeptouw (eigenlijk al vanuit Flores) die wel ne rugzak had, ma kwa avontuurlijkheid stopte het daar een beetje. Buiten die zware rugzak had ze ook nog een grote dagrugzak, een goudkleurig sjakoshke en dat zware geheel werd allemaal netjes gedragen op... flip-flops! Sletskes, teenslippers, dat soort enkel-busters. Onder het motto “Ik ga op reis en neem mee...” kon da tellen
Ma alles verliep volgens plan, al was het wel spannend om daar in het donker te wachten langs de drukke Pan-Americana in de hoop da er nog een bus naar Antigua zou langs komen.
Onze Duitse mee-reizigster had het er in ieder geval wel moeilijk mee, we mochten nie meer dan 2 meter van haar wijken
Ma er kwam nog een buske (weer zo een schoolbus-typke) en na een half uurke hobbelen (waarbij de Duitse nog gründlich kwam vast te zitten tussen 2 zetels en met rugzak, sjakosh, flip-flopkes en al compleet bovenop een koppel grijnzende Guatemalteekskes terecht kwam) kwamen we tegen een uur of 10 savonds toch nog aan in

ANTIGUA
Den aanhouder wint dus, ook in Guatemala. Tis een heeeeeeel schone stad, super rustig, netjes verzorgd, heel oud en toch modern, een beetje zoals Leuven Twas ooit nog de grootste stad in de nieuwe wereld trouwens, dus veel kloosters, kerkjes en leuke straatjes.

We hebben er een dagske en een half rondgekuierd, wa moeite gehad met er terug weg te geraken, ma uiteindelijk toch via shittle-bus

en boot in

SAN PEDRO LA LAGUNA
terecht gekomen. Een klein dorpje omringd door koffie-plantages aan de oevers van het schitterende Atitlan meer

, hippie-hang-out bij uitstek, en bij ons goed voor 2 daagskes chillen en wandelen, heel aangenaam daar-o.

San Pedro was jammer genoeg al onze laatste stop in Guatemala. We hebben uiteindelijk maar een weekske in Guatemala gespendeerd maar hadden er gerust nog wel wat langer willen blijven hangen, twas er plezant, heel mooi en de mensen zijn, op hun redelijke traagheid na, wreed aangenaam.

Voila, nog 2 blogskes te gaan en we zijn ook kwa e-gebeuren terug in België, nu de kop nog

en the usual staat hier:
http://picasaweb.google.com/kristofenels2/Guatemala#