Auckland to Rotorua

Kia ora! Oftwel Welkom! in Nieuw-Zeeland.
Nen echt warme welkom was het wel nie, blijkbaar hebt ge overal wel een paar nurkige douaniers zitten. Ma bon, ze hebben ons toch binnengelaten, al was het een beetje op ons paard.
Auckland, tja, beetje een tegenvaller na zonnig en warm Sydney. De stad zelf heeft nie echt veel charme, en de regen en het koude weer (zeker in vergelijking met Sydney) hielpen er nie echt aan. Allebei vrijwel onmiddellijk een goei verkoudheid opgelopen, maar on the bright side, de bedden in de Crown Plaza maakten veel goed

In Auckland al direct es goed wa geld uitgegeven en ons een eigen voiture aangeschaft. We wilden eerst een klein autoke kopen, ma na wa gebabbel en getwijfel uiteindelijk ne monovolume onder ons gat gezet. Ne toyota Lucida, das een neefke van de Previa in Europa. Die liggen blijkbaar wreed goed in de markt als we haar (auto’s zijn nl altijd vrouwelijk) eind december terug verkopen en we zouden er normaal gezien ons geld voor moeten terug krijgen. Nu maar hopen da da ook zo is natuurlijk We hebben ondertussen wel meer plaats voor ons materiaal, we kunnen er smiddags opt gemak in eten en alst moet ook in slapen. Ze heeft ook nog es vierwiel aandrijving, en da is al van pas gekomen, zie verder. Ma tijd om ons “Lucy” es ff aan jullie voor te stellen:

In Auckland beslist om eerst naar het Noorden te trekken (daar zou het warmer moeten zijn) en dan opt gemak naart zuiden te rijden, met de aankomende zomer mee. Noppes dus, we waanden ons bijna in de ardennen, veel groen, friskes aan de viskes en veel regen. Tussen de buien door in het Kauri museum gefascineerd geraakt door deze immense bomen en maar ineens de twee grootste nog levende exemplaren gaan bekijken. Tzijn na de Seqouia’s in Californië de grootste bomen ter wereld, machtig om te zien.

Doorheen heuvelachtig landschap met tussendoor een ferry-tochtje in Kaitaia terecht gekomen, een redelijk grote stad naar Northland normen (6000 inwoners, ze hebben er zelfs ne McDonalds en ne KFC). In Kaitaia zelf is niks te zien, maar ge kunt van daaruit wel makkelijk naar Cape Reinga geraken, het noordelijkste punt van NZ. We zaten er in een zalig hostel, waren allebei nie 100% in orde en hebben er een dagske rust ingebouwd. Veel geslapen, wa dvd-kes gekeken en onze verdere route wa proberen uit te stippelen. Na ons rustdagske met wa meer energie vanuit Kaitaia 100km naar boven gereden naar de cape. Was heel knap, de wolken kwamen van de zee rechtstreeks over de cape gewaaid en ge kon echt zien waar de Pacific en de Tasman Sea tegen mekaar golv(f?)den. Ferm.

In het terugkeren gaan dune-boarden (met een sneeuw-sleeke van een wreed hoge duin afglijden, leuk, ma te vermoeiend om ne tweede keer naar boven te klimmen)

en op de terugweg een stukske 90-mile beach gedaan met Lucy. Een ritje opt strand, tis altijd plezant! (ok, die was nie zo goed, omt goed te maken, ne foto: )

Vanuit Kaitaia richting Paihia vertrokken. Eerst nog ff in het Kauri Kingdom gestopt. Daar maken ze vanalles van Kauri hout dat al een paar 10-duizend jaar perfect geconserveerd in een moeras heeft gelegen. Knap om te zien, zeker de trap die IN een boom is een ge-kettingzaagd.

Door naar Paihia in de Bay of Islands. Daar was eigenlijk helemaal niks te zien, zelfs gene Mikkiedees of ne kei-ef-see. En omdat we in Australië al veel baaien en stranden gezien hebben (in beter weer) zijn we ’s anderendaags maar gewoon doorgereden.

Eigenlijk viel het tot daar nie zo super mee in Nieuw Zeeland. Minder te zien dan we hadden gedacht, slechter weer dan we hadden gehoopt en allebei nie helemaal in orde.
Het stuk boven Auckland zat er ondertussen op, dus via Auckland (slechte timing, vrijdagavondfile) richting zuiden gereden.
En jawel, hier had de zon zich verstopt!
Beter weer dus, weer wa zon en betere temperaturen, lekker! (sorry, maar we moeten objectief blijven, wij kunnen er niks aan doen da het winter wordt bij jullie he :p ma langs de andere kant, Kristof heeft hier voor de tweede keer dit jaar last van hooikoorts. Tis trouwens vreemd om hier, in de lente, kerstspullen te zien liggen.)

Eindbestemming van deze post is Rotorua. Ligt int midden van het Noord-eiland en is vooral bekend om zijn geur. Nee, tis er heel vulkanisch, veel hot-water springs, broebelende modderpoelen en jawel, bij tijden ne serieuze zwavelgeur (en hier is ons kadootje voor jullie: neem een ei, laat het ongeveer een 4-tal weken in een afgesloten doos in een willekeurige keukenkast rondslingeren, neem het uit de doos en breek het open. Et voila, your very own Rot-orua! Zonder dank)
Eerste taak in een nieuwe stad is slaapplaats zoeken. Beetje toevallig bij ne compleet geschifte kerel uitgekomen (Funky Green Voyager) die alleen nog een caravanneke vrij had. Ma twas wreed goedkoop, dus wij da voor ne nacht geprobeerd. Tsliep heerlijk, fijne sfeer in de hostel, dus straks gaan we nacht 4 in in de caravan.
Er is hier in Rotorua heel wat te doen en te zien, kansen genoeg dus om van uw geld af te geraken. Onze goede doelen:

• Een avondje Maori introductie.

Aja, daar hebben we het nog nie over gehad, de Maori’s. Zijn hier nog heel sterk vertegenwoordigd, en in tegenstelling tot de Aboriginals in Australië heel wat minder onderdrukt. Veel ervan zijn ook redelijke beren, hoe de Engelsen hier ooit gewonnen hebben, wij weten het nie Ma bon, we hebben er een traditionele opvoering gezien, serieuze vechtscenes inclusief, gevolgd door een traditionele “Hangi”-maaltijd (stoomkoken avant-la-lettre). Echt de moeite, als ge trouwens nog es ooit in de videotheek staat te twijfelen welke film te nemen, pak “Whale Rider” mee als die er ligt, ferme Maori-film. Downloaden kan ook natuurlijk.

• Raften

Inclusief waterval van 7 meter afvaren, plezant maar wa kort

En nee, het shirt hebben we NIET zelf mogen kiezen!

• Mountainbiken

Hele knappe en gratis tracks hier, veel fun, conditie nog dezelfde als in Australië, ma den techniek was er nog, Kristof is maar 3 keer serieus op zijn gezicht gegaan, typen met ne redelijk verstuikte pols valt eigenlijk nog mee.

• Polynesian Spa

Stinkpoelekes van 38 tot 42 graden, gevoed door opborrelend heet water. Zalig na een dagske afbeulend MTB’en.

NZ tot nu toe:
Net als Australië iets minder begonnen, maar ondertussen wreed plezant en ferm om te zien. Naart schijnt wordt het alleen maar schoner hoe meer ge naar het zuiden trekt, hopen dus da het zal schijnen.
Opt Noord-eiland rijden we vanaf morgen nog verder naar Lake Taupo en Tongariro en daarna nemen we in Wellington de ferry naar Picton om vanaf daar het Zuid-eiland te verkennen.
Nog heel wa avontuur voor de boeg dus, tot de volgende!

aja, de laatste foto's van Australië staan ondertussen ook op Picasa, check maar ff de Cheeeeese entry voor de links.

aja2, de foto's van deze entry staan hier:
http://picasaweb.google.nl/kristofenels/2007110120071112AucklandToRotorua