Kristof en Els On The Road

OK, theeft wa langer geduurd dan we gehoopt hadden, ma we zijn er weer met een nieuw stukske tekst, en we gaant in 1ne keer proberen af te schrijven (en dus proberen het redelijk kort te houden), hier wie gow!

RIO (De Janeiro, Rio-o-o-o-o-oooooooo)
Vanuit Buenos Aires hebben we de vlieger naar Sao Paolo genomen. Daarna na een nachtje in de lokale helemaal niet in het centrum liggende maar wel lekker slapende Holiday Inn met zwembadje de bus genomen naar Rio. Daar een nie al te schitterend, niet lekker slapend maar wel redelijk goedkoop en incl een zalig ontbijt hostel gevonden.
Rio, het is een stad van contrasten, naast redelijk hard aanwezige armoede in de straat lopen een paar blokken verder de gebronzeerde afgetrainde lijven i-pods gewijs over den dijk en vloeit de caipirinha er rijkelijk. Da deed wel vreemd aan in het begin, ma raar genoeg wende het ook wel redelijk snel, that’s just the way it is.
We zijn er ne dag of vier blijven hangen, en de planning, die liep als volgt:

Dag 1: De favelatour
We zijn met een tourbuske de Favela’s ingetrokken. Wij hadden er een beeld van van sloppenwijken gebouwd met hout, karton, plastiek en ander afval, ma niks was minder waar. Twas daar allemaal goed gebouwd met snelbouwstenen en beton, ze hadden er een eigen TV-distributie, zelfs eigen busbedrijven, overal elektriciteit en goed wa comfort in de huizen. Er was wel maar 1 hoofdstraat, de rest was een wirwar van steegskes en gangskes, maar allemaal goed onderhouden. Favela’s zijn blijkbaar een gemakkelijksoplossing van de regering. De mensen bouwen hun huizen tegen de heuvelwanden aan, op grond van de staat. Maar als er niemand over gaat reclameren wordt die grond uiteindelijk van hun. Makkelijk voor de staat, want zo moeten ze geen sociale woningen bouwen. Er is trouwens naart schijnt ook bijna geen criminaliteit in de Favela’s. Reden: De drugsbendes regeren er met harde hand en willen geen inmenging van de politie in hun wijken. De wet van de sterkste dus, maar wel veilig (al was het toch wel ff schrikken toen er ne crossmoto van 1 van de bendes voorbij gereden kwam met als passagier ne kwibus met een machinegeweer in de lucht...).
We hebben twee favela’s bezocht, 1 grote en wat drukker, de andere een heel kleintje, waar de mensen die de tours organiseren een schooltje onderhouden.

BTW, een kwart van de bevolking van Rio zou in de Favela’s wonen (in totaal meer dan 200 favela’s), en ze werken overal, van in de McDonalds tot in de Sheraton.
Wreed geweldige tour dus, hadden we absoluut nie willen missen!

Dan nog ne BTW: naart schijnt is “City of God”, een film over het leven in de favela’s, trouwens de moeite, ma we hebben hem zelf nog nie gezien.

Dag 2: Santa Teresa
Met een trammeke over een oud viaduct naar een volkswijk (ma geen favela) in de heuvels, twas plezant.

Dag 3: City-tour
Het weer in Rio was tot dan toe nie geweldig geweest, en we wilden natuurlijk nog absoluut de Christus achter de wolken zien. Op dag 3 leek het er goed uit te zien, dus smorgens nog ingeschreven om diezelfde dag op city-tour te gaan. De stops:
- Maracaña: ooit het grootste voetbalstadion ter wereld, best nog indrukwekkend, en voetafdrukken van de Braziliaanse voetbalgrootheden waren gratis te fotograferen!

- Sambadrome: Yep, in elk voorgaand of volgend jaar hadden we boenk in de carnavalsweek in Rio geweest, alleen in 2008 viel het vroeger dan normaal. Als troost zijn we het sambadroom (daar waar ze met de xxx bloot gaan) gaan bezoeken, en da was een beetje een triestige bedoening.

- Kathedraal: Beton, kruiskes, veel gekleurde ramen, en een paar leuke foto’s, next!

- Cristo Redentor: Oftewel de grote Jesus met gespreide armen hoog boven Rio. We hadden een beetje pech met het weer, want terwijl in de voormiddag het zonneke nog schoon scheen was er in de namiddag niks meer van te merken. Gelukkig waren er af en toe een paar opklaringen, en da beeld in de mist, het had iets mysterieus.

Tot zover de tour, over naar

Dag 4: Tijd om es wa van het strand te gaan genieten seh, afterall, we zaten in Copacabana! Wij dus opt gemakske een wandelingske gaan maken van Ipanema naar Copacabana, onderweg zalig het kind uitgehangen (en nee, we heten niet Michael Jackson), in de enorm ruwe zee zitten ploeteren, wa in de verschrikkelijk straffe golven gesprongen en 1e-graads brandwonden opgelopen, all in a days work ma dik fun natuurlijk!

En voor de rest hebben we tussendoor natuurlijk wa rondgehangen, veel vruchtensapkes gedronken, verse kokosmelk op den dijk gaan drinken:

,heel wa overheerlijke Caipirinha naar binnen geslaan (en miljaar die is daar straf!! Zalig ),

nekeer proberen uit te gaan ma de rijen om ergens binnen te geraken waren achterlijk lang en gewoon wa opt gemak wa rondgekuierd en van de stad genoten, twaren echt een zalige paar dagen ginds, ne dikke aanrader, die Janeiro Rivier!

IGUAZU/IGUACU – WATERFALL TIME!!!!!
Het oorspronkelijk plan was dat we vanuit Rio naar Foz Do Iguacu zouden bussen. Maar toen bleek dat we voor 20 Eurokes meer op 3 uur ipv 24 uur in Iguacu konden staan hebben we nie getwijfeld en hebben we ons Fokker 100 vluchtje geboekt.
Int kort dus Foz Do Iguacu, aan de Braziliaanse kant van de watervallen.
We zijn er niet direct in de watervallen gevlogen. Eerst hebben we een uitstapke naar Paraguay gemaakt, naar Ciudad Del Este, een beetje de Maasmechelen Shopping van Zuid-Amerika. En het was hel. Het regende nogal hard, en toch probeerde elke 2e pipo die ge tegenkwam u zomersportsokskes te verkopen. Elke eerste pipo die ge tegenkwam probeerde u, ondanks het feit da we allebei fatsoenlijke regenjaskes aanhadden, van die doorkijk plastieke marktrock regenponchokes te verkopen. Da was daar continu “Ola Amigo!”, hier en “Ola Amiga” daar, we hebben nog nooit zoveel vrienden gemaakt als op die dag Paraguay. En omdat het er zo aangenaam was hebben we er een uurke later alweer de bus terug genomen naar Brazilië, een hele verademing. Beeld u trouwens nie al te veel exotisch in bij Foz Do Iguazu, tis een redelijk grote stad waar zelfs de grote avonturier R. McDonald al nekeer is gepasseerd.
Bon, dag 2 in Foz, tijd voor een tripke naar Itaipu. Da is kwa huidige productie de grootste waterkrachtcentrale ter wereld, al zal ze binnenkort waarschijnlijk ingehaald worden door de drieklovendam in China. Op papier was het wreed indrukwekkend. De dam ligt op de grens van Paraguay en Brazilië en zorgt voor respectievelijk 90% en 25% van de stroomvoorziening in die landen. De stroom wordt er voor 50% opgewekt aan 50hz voor Paraguay en voor 50% aan 60hz voor Brazilië. En dan nu weer een lekker Zuid-Amerikaans toestandje. Paraguay krijgt zijn 50% nooit opgebruikt, dus wordt de niet verbruikte stroom terug gesjast naar Itaipu, waar die dan moet omgezet worden naar 60hz om daarna doorverkocht te kunnen worden aan Brazilië, het enige land dat tot 2023 het overschot van Paraguay mag kopen. Volgen jullie nog?

Het bezoek was knap, we zijn er helemaal tot in de dam gegaan, 1 van de bijna 20 generatoren aan het werk gezien, met 1 been in Paraguay en 1 been in Brazilië gestaan,... fijn, alleen jammer dat het water wa laag stond, anders hadden we de overlopen ook nog water zien spuien, nu wast een beetje een rustige bedoening.

Alright, en dan hetgeen we jullie in de vorige blog beloofd hebben als superformidastisch en enorm indrukwekkend en zo voort en zo verder... Daar staan we nog steeds voor de 100% nee 200% achter natuurlijk en we gaan er weinig woorden aan vuil maken, dames en heren, uw aandacht alshetubelieft voor de watervallen van Iguacu, Brasilian stylie:

Inderdaad, wa daar naar beneden valt is compleet onvoorstelbaar, zo ne immense vloed van water, zo schoon om te zien, overal waar ge kijkt en luistert water, water, water, blauwe vlinders zo groot als uw handpalm die naast u door vlinderen, toekans hoog in de lucht, het was op de lunch in het restaurant na onvergetelijk!
Maar de Braziliaanse kant is eigenlijk de kleinste, dus hadden we na dit schouwspel nog wat tijd over voor het vogelpark vlakbij. En da was ook nog es vet de moeite, onze camerakes hebben er overuren gedraaid!

En nog nooit in ons leven hadden we ne Kolibri in levende lijve gezien, daar zaten er een stuk of 10, en we vallen in herhaling, onbeschrijflijk mooi:

Okay, daarmee zat ons Braziliaans avontuur erop, byebye verse met fruit overladen ontbijten, droog-brood-Argentinië there we came!
Al moesten we eerst nog de grens over... yep, da spelleke weer...
Der gaan lijnbussen van Foz Do Iguacu (BR) naar Puerto Iguazu (AR). Ma die stoppen alleen maar aan de douane van AR, nie aan die van BR. Dus om fkes uwe stempel te gaan halen in BR (gemiddelde doorlooptijd 90 seconden) moet ge een kwartierke aan de grens wachten op de volgende bus. In theorie...
In praktijk hebben we daar 2 uur in niemandsland gezeten, tot dezelfde -bleep- van ne chauffeur opnieuw langskwam in zijn zelfde -bleep- buske. Gelukkig was er muziek en ne toen nog bijna-lege pot Nutella.

Eens aangekomen in Puerto Iguazu direct een goed wandelingske gemaakt naar het drie-landen punt, wij stonden in Argentinië, aan de overkant van de ene rivier (rechts) lag Brazilië, aan de overkant van de andere (die vanvoor) Paraguay.

En dan nu het vervolg en zo mogelijk nog indrukwekkender deel van project waterval, den Argentijnse kant!
Aan de Argentijnse kant hebben we ne ganse dag gespendeerd. Begonnen met een tochtje door de jungle in ne truck (ons verkocht door ne Westvlaamse parkwachter, begonnen in het Zwin, nu aan de slag in Iguazu) gevolgd door een zodiac-tochtje tegen stroom in naar de watervallen. Super plezant, zeker het volledig druipnat gemaakt worden onder een serieus pakske water!

Daarna nog goed wa gewandeld (incl leguaan-spotting), een even vergetelijke lunch gegeten om af te sluiten met een toppertje, de Garganta Del Diablo, de grootste van de watervallen daar. Wa we daar gezien hebben, absoluut geweldig, en meer valt er nie over te zeggen, ON-VER-GE-TE-LIJK!

Voila, tis misschien wa rap gegaan, met misschien iets minder “humor” erin dan jullie ondertussen gewoon zijn (verwend volk!), ma wij zijn nu toch al van een klein blogachterstand-schuldgevoeleke af, woehoe!

Zo, als afsluiter willen we jullie nog een Zalig Pasen wensen, bedank for diee blooeeeme en tot de volgende keer meer weer!

en natuurlijk nog een overvloed aan fotookes, kwestie van jullie toch nog een beetje te verwennen:
http://picasaweb.google.com/kristofenels/Brazili