Kristof en Els On The Road

Jaja, het kan verkeren, den ene blog-entry zit ge nog te stoefen da de gevreesde reizigers-D zich nog geen meester heeft gemaakt van de darmkes, den andere moet ge opletten da ge binnen een straal (flauwe woordspeling van de dag nummerrrrr 1) van 2 meter van het toilet blijft met uw laptopke...
In ieder geval, wel een goeie kans om nog es een potje (flauwe woordspeling van de dag nummer 2) te posten, al is het wa trager en met minder energie geschreven (en wordt het schrijven regelmatig onderbroken, ma geen paniek er wordt met propere handjes verder getypt!).
We zitten ondertussen al in Peru, maar hier is bloggewijs ons laatste stukske Argentinië:

SAN IGNACIO
Vanuit Puerto Igauzu ging het op zijn buzzies naar San Ignacio. In San Ignacio ligt 1 van de best bewaarde Jesuïeten-missies van Argentinië. De meeste bezoekers zijn er dagjestoeristen, ma het was er zo zalig rustig dat we er een een nachtje of 3 zijn blijven hangen. De missie was onverwacht groot en mooi.

Voor de rest hebben we er niet veel uitgestoken, behalve een wandelingske (incl lift in grote truck) naar de plaatstelijke “playa”. Fijn gaan zwemmen tussen de viskes in de Paraña-rivier (zonder Piranha’s btw).

SALTA
Yep, de busrit van San Ignacio naar Salta was normaal gezien de laatste lange, met een goei 26 uur kon ze weeral tellen.
Ze noemen Salta “La Linda”, en idd twas een schone en vooral heel aangename stad (met een Mercado Central met super-lekker en super-goedkoop eten!).

Twas ook de eerste stad in meer “indigenous”-gebied. Veel meer oorspronkelijke Zuid-Amerikanen dus, incl Inca-souvenierkes en panfluiten. In totaal heeft het 9 (...) nachten geduurd eer we er weg waren, ma we hebben wel een onverwacht lang uitstapke als een beetje een excuus.
Ons eerste excursieke vanuit Salta was een gegidsd tourke door het omliggende landschap. We zijn 2 dagen onderweg geweest (in de 4x4, met twee Litouwsen als medepassagiers) en reden van de ene “Quebrada” (kloof) naar de andere. Onderweg nog gestopt aan de “Recta del TinTin”, een oude kaarsrechte Inca-route, 18km lang, en op een dikke haar na perfect recht, onvoorstelbaar eigenlijk.

Onderweg was het betoverend mooi, we hebben tijdens een stop in Cachi geit op de BBQ gegeten (geen aanrader), een nachtje in Cafayate doorgebracht (waar we een koppel Canadezen, Nik & Sarah, weeral es tegen het lijf liepen (eerdere ontmoetingen: Piedra Buena, Puerto Madryn en Puerto Iguazu, en twas er nog nie mee gedaan), ineens maar afgesproken om de dag erop es iets te gaan eten), wijn gaan proeven en op de terugweg aan indrukwekkende rotsformaties gestopt. We zijn ook nog door het PN De Los Cardones (= cactussen, flauwe woordspeling nr 3) gereden, met echt gigantische cactussen (en om lekker in de sfeer te blijven, nog een oud “De Grote Peter Van De Veire-ochtendshow”-mopke: “Wat is de gelijkenis tussen billen en de woestijn?” ... “Cac-tussen...”. Eigenlijk nie zo grappig op dit moment...).

Ma bon, een “de moeite” tourke, en op dag twee stonden we weer in La Linda.
Na een dagske praktisch bezig zijn was het tijd voor uitstap 2 vanuit Salta. Eigenlijk waren we naar Salta gekomen om de “Tren a las Nubes” te bestijgen. Jammer genoeg reed die niet (die is vol toeristen es een nachtje blijven stilstaan op het hoogste punt, het La Polvorilla-viaduct, op 4100 meter hoogte...), dus hadden we beslist om een autoke te huren en via de weg, die grotendeels het spoor volgt, naar San Antonia De Los Cobres en daarna het La Polvorilla-viaduct te rijden. Zo gezegd zo gereden en het was onderweg weeral es betoverend mooi.

Tegen een uur of 1 waren we over het hobbel- en regelmatig door een rivierke onderbroken wegske in San Antonio DLC aangekomen. Rap een lunchke gedaan en terug onderweg.
En lap, we hadden het kunnen weten, als wij hier op reis iets huren (herinner u het appartment in Buenos Aires), dan zit de kans er dik in dat er iets mis gaat. Iets van een 2km voorbij SADLC besloot ons Fiat Palioke er net na het inhalen van een aantal net iets grotere vrachtwagens er volledig mee op te houden. Ff noodstop aan de andere kant van de weg moeten uitvoeren, want die camions naderden wreed dicht in de spiegelkes. Daar stonden we dan, in de woestijn, op ne gravelweg vooral gebruikt door gevaarlijk snelrijdende trucks...

Niks aan te doen, dus maar terug gelift naar “tstad” en de verhuurmaatschappij gebeld. Die konden er nie van over da wij de auto ALLEEN hadden laten staan in de woestijn (tja, jammer dat de praatpalen nog nie geinstalleerd waren...), we moesten al maar naar de auto terugwandelen, en binnen 20 min zouden zij iemand geregeld hebben om ons te komen helpen. Wij dus door het stof en de hitte op rond de 4000 meter hoogte terug naar El Palio. In totaal hebben we daar gelijk kiekes nog 2,5u in de woestijn zitten wachten, vooraleer we compleet P*SSED terug naar SADLC zijn gelift. Opnieuw naar de maatschappij gebeld, en het zou NOG 2 uur duren eer er iemand ons zou komen helpen, tegen een uur of acht zou die man er moeten zijn. OK, we wisten waar we voor stonden, een onvoorzien nachtje in het absolute midden van nergens. Nog ff vermelden da het daar eens de zon onder is verschrikkelijk koud wordt, Els kon er nie zo mee lachen met haar rokske aan... Maar eerst op hostel-jacht gegaan en gelukkig gevonden, en dan in een cafeeke gaan wachten. Tegen 8 uur was onze vervang-auto er, dus met vervang-auto-bestuurder naar onze kapotte Palio gereden. Hij kreeg die ook niemeer aan de praat, dus hebben wij de vervangwagen genomen en terug naar SADLC gereden. Achteraf bleek da hij op 1 of ander manier toch nog voor het helemaal nacht was terug in SADLC was geraakt, ma da kon ons op da moment niks schelen, we waren nog steeds razend op de verhuurmaatschappij, 2,5 uur voor niks daar gevaarlijk en bloedheet langs de baan zitten wachten, gewoonweg schandalig. Om de zenuwen wat te kalmeren zijn we dan iets gaan eten, kip met een fleske wijn. En da bleek op 4000 meter hoogte geen goed idee. Er wordt aangeraden om per dag niet meer dan 300 meter te stijgen. Wij kwamen van Salta op 1100 meter en gingen slapen op 4000 meter, net niet het 10-voudige. Daarbovenop kwam die wijn door de mindere zuurstof in de lucht ook nog es keihard aan, gevolg, een angstaanjagend nachtje ademhappen, geen lachertje!
Sanderendaags waren we vroeg op en blijkbaar was de klok net een uurke achteruit gezet, dus terwijl iedereen nog van zijn extra uurke slaap lag te genieten reden wij in onze “nieuwe” palio alsnog naar het viaduct. Was indrukwekkend om te zien, zeker van er bovenop, al heeft het wat moeite gekost...

We hadden er nog steeds last van de hoogte, dus zat er maar 1 ding op: DRUGS!!

Inderdaad, onder het Egbert-Van-Peking-Express-Motto “Oh My God, I’m chewing Cocaïne!!” hebben we de coca-blaadjes bovengehaald en leeggezogen, of het helpt of nie, daar zijn we nie uit, ma het houdt u wel bezig, en da was toch al iets.

Na het vervullen van onze viaduct missie konden we een dagske later dan gepland dan toch terug richting Salta, en na een 3-tal uurkes gravel-race stonden we terug in de beschaving. De fun was natuurlijk nog nie gedaan, want bij het binnenbrengen van Palio 2 bij de maatschappij werden we onvriendelijk en zonder sorry verwacht simpelkes te betalen. Wij direct gezegd da we da nie gingen doen, en na wa heen en weer getelefoneer met de baas zijn we er gewoon botweg op straat gezet. Avontuur genoeg dus, ma gelukkig hadden we in Salta een zalig hostel, met een echt “moederke” als gastvrouw, ze was ocharm serieus ongerust geweest omda we ne nacht waren weggebleven. Fkes gaan afkoelen in het hostel dus (met flets-hond Manchita), en dan verder genoten van Salta.

We zijn in Salta ook nog naar het MAAM (Museo de Arqueologia de Alta Montaña) geweest, daar zijn de bijna perfect bewaarde lichaampjes van de Niños Del Llullaillaco te bezichtigen. Zij zijn in 1999 gevonden op 6700 meter hoogte, en zijn ongeveer 500 jaar geleden aan de goden geofferd. Omwille van de hoogte en de koude zijn ze zo goed bewaard gebleven dat het bij sommigen bijna lijkt alsof ze ieder moment kunnen wakker worden.

HUMAHUACA
Exit Salta, op richting Bolivië. Om wat meer naar het Noorden te geraken hebben we gebruik gemaakt van een 1-richtingstourke richting Humahuaca. Weeral een ongelooflijk mooie rit, met onderweg tussenstops in Jujuy, Purmamarca en Tilcara (waar er weer een voorraadje panfluit-CD’s is aangekocht).

Eindstop van onze dagtocht en van dit, toegegeven, beetje langdradig verhaaltje was Humahuaca. Na een daguitstapje naar Iruya (en weeral door schitterend landschap)

zat ons Argentijns avontuur erop, tijd voor Bolivië.
En wie weet, als de beeskes in de darmen op deze manier gaan verder feesten zal da verhaalke rapper online staan dan gehoopt...

Grtz,
El Cacadorus y El Sita

En da picsssss:
http://picasaweb.google.com/kristofenels/2008030420080320IguazuToHumahuaca