Kristof en Els On The Road

Ja, nen blog-achterstand van meer dan 2 maanden, waar is het fout gegaan…? Vooraleer ze een onderzoekscommissie gaan in het leven roepen, rap wa bewijzen wegmoffelen door althans een beetje van onze achterstand goed te maken... Maak jullie klaar voor de volledige rest van Peru, dus als ge dit op het werk leest dan zal het in stukskes moeten zijn, uwe baas gaat u nie lang genoeg gerust laten, ge zijt gewaarschuwd Klaar? Alright, over naar onze correspondenten in:

CUZCO en omstreken
We waren dus terug in Cuzco, en na ne goeie hamburger (quoi?) heeft het niet meer lang geduurd eer we ons bedje zijn ingekropen. ’s Anderendaags zat er nog nie al te veel energie in de lijfkes, dus hebben we wat doelloos door de stad gezworven, beetje window shopping gedaan en wat opgeladen.
Om direct de nieuwe energie er terug uit te dansen, rond 9 uur gingen we “efkes” iets drinken in de Mama Africa op de Plaza De Armas, twas net happy hour, en de Cusquena (de lokale Stella, lekkerrrr) ging goed binnen.

Een beetje te goed eigenlijk, de sfeer was er, de muziek was er, en wij waren rond 3 uur snachts blij dat het hotel nie te ver was Twas een zalig avondje dansen en lachen, kan zij aan zij met de betere avonden in De Rector daar in Leuven, alleen de appeljenever ontbrak
OK, ‘s avonds grote Jan, ’s morgens grote Jan, alleen kunde als ge met niks of niemand rekening moet houden lekker zelf bepalen wanneer smorgens is (hehe), en zo zaten we rond 1 uur smiddags weer een lekker burgerke (budget-reis, remember, geen haute-cuisine dus) als ontbijt te smikkelen. Hierna toch nog iets nuttigs proberen te doen en maar op een toeristen-trammeke gesprongen voor ne tour van tstad.

Best leuk, van int centrum naar boven op de berg getramd, gestopt aan de mini-me versie van Cristo Redentor in Rio en al es van ver kennis kunnen maken met Sacsayhuaman.

Terug int centrum was er net een traditioneel carnaval bezig op de Plaza De Armas, tijd dus om naar de dansende meisjes en jongens te kijken.

Daarna nog es gaan zien bij El Gusto Es El Nuestro, een zo bleek verschrikkelijk goed (en betaalbaar) restaurantje, met enorm sympathieke uitbaters uit Lima, een jong koppelke, zij dient op en hij kookt, en koken da die gast kan, we zijn er hierna iedere avond opnieuw geweest, super. Als ge er ooit in de buurt zijt, ge weet het he.
Okay, genoeg gehangen en gerust, tijd voor wat actie! Vroeg uit de veren, ons allebei ne Bolleto Turistico aangeschaft (toegang tot ne resem sites in en rond Cuzco) en dan op regeltocht. In het treinstation de tickets gaan kopen om later Macchu Pichu te bezoeken, in het busstation al onze connectie naar Nazca gaan verzekeren en dan ons met de mini-taxi (weer zo ne rammelende herspoten Daewoo Tico) naar Tambomachay, de verst gelegen Inca-site van een aantal die rond Cuzco liggen. Na een bezoekske aldaar zijn we terug richting Cuzco beginnen wandelen, een goei 5 km, een stukske door de velden, met onderweg nog een aantal Inca-sites (Puca Pucara, Qenko, Templo de la Luna, Templo del Sol...). tBelangrijkste en knapste bezoek was het laatste van de wandeltocht: Sacsayhuaman (aka seksiewoman). Een enorm grote Inca-site, opgebouwd uit stenen van tot 300 ton (!) die allemaal naadloos op mekaar aansluiten, enorm indrukwekkend! Blijkbaar zijn die stenen allemaal met de hand gepolijst tot ze zo perfect waren, wij zouden er nie aan willen beginnen. Sacsayhuaman was naart schijnt een ceremoniële site, en er zou nog een hele verdieping van die mastodonten van muren onder de grond liggen. Er lopen trouwens (weer naart schijnt) tunnels helemaal van SH onder de berg tot onder de Kathedraal op de Plaza int centrum, jammer genoeg niet te bezoeken.

Zeksiewoman:

Dan maar via de “gewone” Inca-weg met de trapkes naar beneden gelopen en na een half uurke en een vers geperst appelsientje stonden we terug int centrum. ‘sAvonds dus weer es gaan smullen bij El Gusto, nog wa gezeverd, raadselke opgelost, als beloning een gratis stuk chocolade-cake met een bolleke vaniel opgesmikkeld en met ne smile vol choclat gaan slapen.
Sanderendaags nog ff op souvenier-jacht gegaan, een super lekkere Alpaca-brochette gegeten en daarna met de Rough Guide in de hand door tcentrum gaan lopen, op zoek naar de mooiste Inca-overblijfselen. Hele delen van het huidige Cuzco zijn nl gewoon op de originele Inca-muren gebouwd, en op sommige plaatsen zijn die muren nog perfect bewaard. Zo zijn er de beroemde 12-hoekige steen, de minder beroemde 13-hoekige steen, de puma (aja, ancient Cuzco, incl Sacsayhuaman had ook de vorm van ne puma (ne grote dan wel), wreed mysterieus allemaal) en nog een paar andere indrukwekkende muren, als ge ooit de kans hebt, gaat dat zien!

Als afsluiter van den dag zijn we nog naar San Blas gelopen, een wijk wat hoger op de berg, en daar was de zaterdagmarkt nog bezig. En uw reporter (de mannelijke) was zo onder de indruk van Sacsayhuaman dat hij ineens ne replica gekocht heeft van deze fotogenieke doorgang,

gewicht: 4kg, en we sleurden eigenlijk al teveel kilo’s mee... achja.
Na al da gewandel wast tijd voor wat ontspanning. Kristof was al een paar dagen curieus naar de opgemaakte meisjes in strakke jeanskes die op de Plaza De Armas “Masajes” aanboden. De laatste dag toch toegegeven aan de impulsen en wa bleek, ze gaven gewoonweg massages! Allebei een uur onder handen genomen geweest voor geen geld, heerlijk
Met lamme spieren onszelf nog tot bij El Gusto gesleurd, nog es lekker gegeten (twater komt hier weer in de mond bij tschrijven) en dan voor de laatste keer onze oogjes dichtgedaan in Cuzco.

OLLANTAYTAMBO
Een mondje vol, en een bergske ook zo zou blijken. We waren onderweg naar Machu Picchu, maar wilden ook nog wat andere dingen zien in de Sacred Valley. Dus hebben we vanuit Cuzco een dagtour genomen naar Ollantaytambo, en zijn we onderweg nog gestopt in Pisac (ruines en een grote markt). In Ollantaytambo, waar de laatste keer echt slag is geleverd tussen de Inca’s en de Spanjaarden, zijn we na de gegidste tour niet meer mee op de bus terug naar Cuzco gestapt, maar zijn we bij de ruines blijven hangen om nog wat alleen rond te lopen. Nog uitleg gehad van ne gast die daar woont en nog ne Condor in de rotsen ontdekt, naast de indiaan en de koning in de rotsen die we al eerder hadden gespot.

‘s Avonds een fijn hotelleke gevonden, iets gaan eten en veel meer was er niemeer te doen in de city, dus bedtijd.
Na een uurke of 8 waren we terug klaar voor deze wereld en zijn we een klein bergske aan de overkant van de ruines gaan beklimmen, met prachtig zicht op den overkant.

Hierna wast tijd voor onze SCHANDALIG DURE treinrit van toch een goed uur naar Aguas Calientes.

AGUAS CALIENTES
AC is het dorpje het dichts bij Machu Picchu en als ge nie via de eveneens nie op backpackers budget geschoeide Inca Trail-leest te voet komt kunt ge er alleen maar geraken met de trein. En da is echt belachelijk duur (voor toeristen althans, de locals hebben een goedkopere trein, maar daar moogt ge als buitenlander nie op!), heen en terug was da ritje TWEE keer zo duur dan de toegang tot Machu Picchu zelf, en da was er gewoonweg dik over. Da ze geld willen verdienen, OK, ma mensen op die manier uitmelken, das echt schandalig. En dan is die treinmaatschappij nog Chileens ook, Peru heeft er geen knijt aan...
Ma bon, Aguas Calientes komt natuurlijk nie zo maar aan die naam, want jawel, er is daar warm water te vinden. In een op zijn best “bwa, cava” te noemen soort aangelegde poelekes kunt ge u daar gaan weken in andermans vuil. Warm waren ze ook nie echt, misschien hadden ze in die tijd nog nie echt een woord voor lauw, anders was da iets toepasselijker geweest.
Komt er na de lauwe teleurstelling ook nog een bende van onze ondertussen absoluut favoriete bevolkingsgroep binnen (hint 1: Arbol De Piedra, Bolivië), natuurlijk weeral te horen lang vooraleer ze zich in ons gezichtsveld bevonden, zich niks aantrekkend van regels, nie omkleden en met hun gewone zweetkleren ongedouched het water in, fleske whisky en sigaretten erbij, lawaai voor 20,... En als de (enige) toezichter er iets van komt zeggen staan ze er direct met zijn 6-en rond, die man wa te intimideren en belachelijk te maken. Ignorant noemen ze da int Engels, int Nederlands vrij te vertalen als onbeschoft, onbeleefd, wereldvreemd, en vul maar naar believen aan...
Wij hebben het toen voor bekeken gehouden en zijn op zoek gegaan naar iets om eten, wa daar in show-me-the-money-city ook nie echt meeviel. Jammer dat we AC nie konden vermijden, anders waren we er direct terug weggeweest.

MACHU PICCHU
En na regen komt... meer regen in dit geval, gelukkig letterlijk. sMorgens goed vroeg opgestaan (4u30, das meer midden in de nacht voor ons) om om 5u30 in de donker de eerste bus naar Machu Picchu te nemen. Komen we aan de bushalte, staat er al een rij van daar tot in Tel Aviv (hint 2, hint voor hint 1: B(r)olivië) en regent het ouw Shekkels (nummer 3). Ma tvervoer was wel goed geregeld, en om 5u45 zaten we op een buske naar boven, richting wonderlijk Machu Picchu. Machu Picchu is dankzij zijn geweldige ligging bovenop een bergkam nooit ontdekt door de Spanjaarden, dus zijn alle gebouwen er redelijk goed bewaard gebleven. We waren er vroeg en wilden direct aan de beklimming van Wayna Picchu beginnen, da is de berg langs Machu Picchu die ge tot boven kunt beklimmen via een smal en steil padje om onder u MP te zien liggen. We waren te vroeg aan de ingang ervan, dus zijn we eerst al wa een stukske gaan rondwandelen in de mist, super!

Om 7 uur ging de beklimming open, en omdat er maar 400 mensen per dag naar boven mogen stonden wij er om iets na 7 al. We waren nummer 25 en 26, hebben er een aantal opgeraapt tijdens de beklimming (en die was onverwacht zwaar, zelfs voor Elske die hier in 2003 al geweest was

), totdat operatie hondenredding eraan kwam. We hadden beneden bij het inschrijven al nen hond voorbij zien trippelen, naar boven. Bleek da hij da hele stuk voor ons op was gelopen, mensen had gevolgd, ma op een bepaald stuk de verkeerde weg naar boven had gekozen. Ipv onder de rots door te lopen had de suggelaar de weg over de rots gekozen. Halverwege kon hij niemeer door naar boven, en terug durfde hij niemeer, dus daar zat hij dan, paniek!

We hebben geprobeerd hem te lokken met koekskes, eerst naar beneden, dan naar boven, noppes. Ne andere gast, nog stoerder, ma zonder koekskes, heeft hem proberen op te pakken, ma daar had bobbie nie echt zin in bleek uit het gegrom en ten lange laatste heeft hij (de hond) de weg naar beneden gewaagd, tijdens zijne halve val ondersteund door ne hoop handen, gelukkig maar. Als beloning hebben we hem nog een koekske toegegooid en zijn we verder geklommen, en wie stond er aan de andere kant van de rots alweer te kwispelen... idd, bobbie, hij had de weg onder de rots door gevonden deze keer, en da was alvast meer dan wij konden zeggen
Doorgeklomen naar boven, over rotsen klauterend een plaatske bemachtigd aan de “afgrond” voor een prachtig uitzicht op... mist. Inderdaad, geen holus te zien, daar zaten we dan. Gelukkig had Elske, zoals als es vermeld, dit nogal es meegemaakt en wist ze dat het maar een kwestie van wachten was vooraleer de mist zou wegtrekken en Machu Picchu zou verschijnen. Na een half uurke wachten en al af en toe ne aaaahhh en ne oooohhh was het zover, de wolken begonnen weg te trekken en Machu Picchu werd zichtbaar. En diep da da lag, daar wilt ge echt nie naar beneden (s)totteren...

Ey, ik zeg maar zo, ey, als haar E-Engels begint te verslechteren, ey, en Elske b-bijna down was en “yeah-yeah” twee keer op 7 woorden voorkomt, ey, dan kunde maar b-beter gaan lopen ey! yeah-yeah...
Als ogen vuur hadden kunnen schieten, van die gast hadden ze niks meer teruggevonden
OK, Elske afgekoeld, beide voetjes weer stevig op de wiebelende rots, gast met grote onhandige rugzak naar de andere kant van de rots gejaagd, tijd om nog es proberen de verdwijning van de wolken te filmen:

En hopla, het kan nie op, ne gratis frisse Cusquena voor degene die raadt tot welke bevolkingsgroep de schreeuwer opt einde van het filmke weer behoort. (en nee, we geven deze keer geen hints, ge moogt al blij zijn da we gestopt zijn met filmen of ge had een volledige valsgezongen serenade aan uw broek... in het Hebreeuws... en da op een voor de rest echt schoon en machtig moment, ongelooflijk!)
Ma twas ondanks het Hebreeuws gebrul toch nog een schoon moment, en na het nemen van alle mogelijke foto’s hebben we de afdaling ingezet, tijd om Machu Picchu van dichtbij en int zonlicht te gaan verkennen!
Onderweg de mensen die naar boven kwamen de illusie ontnomen da ze er bijna waren door uit te leggen da da puntje daarboven hun bestemming was, via da steil en glad slingerwegske tegen de zijkant van de berg (ey, we waren eerlijk en een beetje in een jen-bui ) en volledig int zweet terug op MP-niveau uitgekomen.
Na fkes (af)water en koekjes-pauze hebben we de rest van Machu Picchu verkend, allemaal wreed knap en onvoorstelbaar hoe ze daar vroeger hebben geleefd, prachtig!

Als afsluiter nog gaan zien naar de “inca-brug” waarover in de jaren zoveel van de vorige eeuw ne bepaalde ontdekkingsreizeiger vanuit een bepaald land (verdere details staan in onze boekskes, ma die zijn ondertussen al naar huis gestuurd, excuses) Machu Picchu voor het eerst heeft herontdekt en die brug was in de tijd de enige toegang tot MP. Vroeger kwam ge hier ook langs als ge de Inca-trail wandelde, ma tis een beetje te onveilig geworden en nu moet ge ook via den hoofdingang naar binnen na 3 dagen jungle-wandeling. Wij hadden ons een gevaarlijke half loshangende lianen-brug voorgesteld (is nog ergens blijven hangen van in 1 of andere Jommeke-boek), ma twas heel anders. Allemaal uitstekende trapkes gemaakt tegen ne steile onbedekte rotswand, met int midden twee vlakke stukken waartussen een houten brug lag. Kwam er ne vijand aan, dan konden ze rap da hout weghalen en hem voor de rest bestoken tegen die rotswand aan, ferm gasten die Inca’s. Weeral, als ge ooit de kans krijgt, bezoeken!!
Okay, we waren er al van 6 uur smorgens, dus vroeg na de middag gingen we aan de terugreis beginnen. Rap de bus op! Dachten we, in werkelijkheid stond er ook nu weer een serieuze rij (hoewel de hoeveelheid toeristen binnen eigenlijk niet opviel) en mochten we weer wachten.
Eindelijk wast aan ons, de berg af met de bus, dan rap in ons hostel de zakken gaan halen en we waren nog op tijd om onze gereserveerd zitjes in de trein warm te maken.
En daar gingen we weer...
Omdat de “normale” dure treinen al vol zaten hadden we bij het boeken van onze tickets geen andere keuze dan de iets luxueuzere en nog duurdere versie van de toeristen-trein te nemen. Daar zit ge dan, op wa naart schijnt 1 van de mooiste treinritten ter wereld is, in ne wagon vol iets oudere Amerikaanse toeristen, vinden ze er niks beter op dan de hardwerkende bagage-jongen in een “traditioneel” pakske te hijsen, hem een “traditioneel” klein llama-knuffelbeerke in zijn handen te duwen en hem “traditionele” danspaskes te laten uitvoeren op “traditionele” muziek die door de speakers geblèrd kwam.
Man, zo zielig maakt ge het echt zelden mee, allez, allemaal meeklappen, hoe schoon hoe die pipo hier voor zijn job moet doen alsof hij zich amuseert en moet rondhuppelen op vals panfluit gejengel da veeeel te hard staat met zo een verstikkend wollen masker op zijn gezicht en ne kleine fake llama in zijn pollekes...

Nee, horen we u denken, is da echt zo erg daar. Yep, en het kan nog erger. Want in de jobomschrijving van de stewards en stewardeskes staat blijkbaar ook een klein extra-ke. Zij mogen, als de dude met het masker en het llama-knuffelke terug in zijn kot zit, nl met ne fake smile op hun gezicht zonder overdrijven minstens 20 keer door het middengangske paraderen (en probeer da maar es zonder uw kalmte of evenwicht te verliezen in ne bewegende, schommelende trein), gedrapeerd in achterlijk overprijsde en ongetwijfeld bloedhete llama-wol, en ondertussen ook nog vriendelijk moeten lachen als de lieve toeristjes u kreten als “nevermind the sweater, I’ll take you home honey!” toejoelen.
En op zo een momenten zouden wij graag zo een onnozel Startrek brocheke op onze borst gespeld hebben seh, beam us up, please, the idiots have taken over...

Hehe, ok, zijn jullie er nog? Alright, da moest er weer es ff uit blijkbaar, merci voor het luisterend oor!

We waren dus weer met de trein in Ollantaytambo aangekomen (er gaat er ook 1 rechtstreeks naar Cuzco, ma met die prijzen, no way!), mochten er gelukkig nog es douchen in ons hotel van twee dagen ervoor, rap iets gegeten en dan vervoer naar Cuzco gezocht. De dure taxis afgewimpeld en in een minibuske gesprongen en rechtstreeks naar de Plaza in Cuzco gebust.
Daar hadden we nog wa bagage liggen in ons hostel, dus dat gaan inladen, en dan naar de busterminal met de taxi. Tbegon redelijk te spannen kwa timing, want we hadden onze bustickets al gekocht. Uiteindelijk waren we er net op tijd (avondspits in Cuzco), we waren nog nie tegoei opgestapt of de bus begon al te rijden. Een nachtbuske deze keer, het laatste zo zou blijken, en na het filmke zijn we alletwee redelijk rap ingedommeld. En we waren en net op tijd wakker om nog rap onze boel wa op te ruimen en uit te stappen, deze keer zaten we in:

NAZCA
Onmiddellijk werden we aangevallen door een hele meute vlucht-verkopers, daar stonden we dan nog de slaap uit onze ogen te wrijven en tegelijkertijd te zeggen da ze alstenblieft elk om beurt moesten spreken, Spaans begrijpen is 1 ding, ma als er 3-4 man tegelijkertijd zijn waar aan u staat aan te prijzen, overload zunne. Ma blijkbaar draaide de toerisme-industrie er niemeer zo geweldig, twee weken ervoor was er nl een vliegtuigske neergestort, 5 franse toeristen dood, de piloot heeft het overleefd. Uiteindelijk beslist om met de kerel mee te gaan die naart schijnt piloot was (hopelijk nie die van de crash natuurlijk) en wij direct met ons hebben en houden de taxi in naar het vliegveld. Na een uurke of twee wachten mochten we onze vliegerkes in. Yep, vliegerkes, want we wilden eigenlijk allebei vanvoor zitten, en er was maar plaats voor drie in deze vliegtuigskes, dus hebben ze een Poolse familie van vier opgesplitst voor de plaatsen vanachter en wij appart de lucht in. Was het mis gegaan, 1 van ons twee had het dan toch nog overleefd

We zijn een half uurke in de lucht geweest en hebben de meeste bekende figuren gezien. De astronaut, de kolibri, de spin, de handjes,... en hier de rest:

De lijnen zijn blijkbaar toch door Nazca-indianen gemaakt, en nie door aliens, damn, weer een teleurstelling bij! De huidige theorie is dat ze rituelen uitvoerden door eerst de lijnen van de figuren steenvrij te maken (en omwille van het klimaat daar is er tot nu toe nog niks aan veranderd, allez, behalve de highway die er midden doorloopt), en dan met fakkels in een soort indianen-polonaise heel de tekening rondliepen. En rondliepen. En rondliepen. Ma waarom dan de figuur van ne astronaut vereeren, he, op ne bergwand dan nog... aha, leg da maar es uit! Onze conclusie: duidelijk aliens!

Al was het eerlijk gezegd toch wat minder indrukwekkend dan we hadden gedacht en waren we blij dat we terug op de grond stonden. De Poolse vrouw achter Kristof ook, kon ze haar ondertussen redelijk goed gevuld papieren zakske weggooien...
We wilden eerst ne nacht in Nazca blijven, ma omda we toch al hadden gevlogen zijn we in de namiddag al opnieuw de bus opgeklommen, op naar:

HUACACHINA
Das een oase vlakbij Ica, nog steeds op de kustweg naart Noorden. We hadden al weer serieus snel gereisd, iemand zijn gevreesde nieuwe voordeur stond er aan te komen, dus tijd voor efkes ter plaatse rust. En het zaligste stukske rust da we konden vinden was dus Huacachina. Een klein oaseke int midden, daar rond een paar straten met gebouwen en voor de rest omringd door, hoe kan het anders met een oase, zand, zand en nog es zand.
Fijn nieuw hotel gevonden met zwembad, bar,... dus een paar dagen bijna gene klop gedaan behalve dan deze blog wat bijgewerkt .
Ik (K) heb er nog een verrassings-verjaardags-pannekoek gekregen:

We zijn er met de duin-buggy de woestijn ingevlamd:

Inclusief dune-boarding (liggen voor de wussies, staan voor de pro’s, wij houden van onze knieën, dus waren we wussies):

Een fijn stukske rust en ook wat adrenaline, en zo konden we opgeladen en eindelijk volwassen (yeahyeah...) terug de bus op naar:

LIMA
Naart schijnt geen aangename stad, ma wij lagen in buitenwijk Miraflores, en daar was het best plezant. We zijn 1 dagske naart centrum geweest, ma veel was er voor ons nie te zien, alleen het een klein beetje teleurstellend Inquisitie-museum. Schoon gemaakt, ma wij hadden misschien toch wel es een live demonstratie van een Iron Maiden willen zien ofzo, ipv die zacht uitgebeelde folter-methodekes

Onze foltering werd na Lima gelukkig wa lichter, met al da steenwerk en andere prullen op onze rug waren we samen maar liefst 21 (!) kg lichter na het opsturen van 2 dozekes richting Kessel-Lo...

We hebben er nog wa nieuwe kleerkes gekocht (moet ook gebeuren) en zijn dan in onze spiksplinternieuwe outfit de bus opgegaan richting:

TRUJILLO
Vooraleer we de bus opmochten moesten we eerst weer es een grondige security check ondergaan. Voor we door de toegangspoort mochten wandelen moesten we allebei onze vingerafdruk op de passagierslijst zetten, en of we fkes naar de gast met de filmcamera in de hand wilden zwaaien, zonder klakskes aub... Ge kunt maar nie voorzichtig genoeg zijn in deze tijden van busterrorisme. Gelukkig was onze meeneem-schotel rijst met gebakken vis (er waren geen hamburgers) mee door de security geraakt, en hij heeft gesmaakt, yummie! En onderweg nog goed wa post-security actie ondergaan door het kijken van maar liefst DRIE Steven Seagal films achter mekaar! Int Spaans, gelukkig zijn de dialogen erin redelijk beperkt
Voor de rest herinneren we ons eerlijk gezegd niemeer al te veel van Trujillo. En onze boekskes zijn al naar huis, dus opzoeken lukt ook niemeer... We weten nog dat we er Chan Chan en de Templo De La Luna (ruines) hebben bezocht en dat is het jammer genoeg zowa...
Aja, we hebben er ook nog kennisgemaakt met de Peruviaanse hond, wa er zo speciaal aan is, wel, 1 voordeel: ge moet hem nooit of te nimmer borstelen

CAJAMARCA
En deze stad lag niet echt op onze route, ma super-groot was den omweg nu ook weer nie. Allereerst, twas er aangenaam, ma veel was er nie te zien. Maaaaar, ons Elske heeft hier als pampervullerke naart schijnt nog iets van een 2 jaar van haar toen nog heel jonge leventje doorgebracht, dus was dit een niet te missen stop. We hebben er met een niet zo duidelijke, twintig-jaar oude route-beschrijving geprobeerd het huisje van weleer terug te vinden en zijn er na nen hoop gevraag en gezoek normaal gezien geraakt. Er werd getwijfeld tussen een paar huizen naast mekaar, maar voor Elske haar gemoed gaan we het er op houden dat het het huis was waar we effectief op man-bijt-hond-wijze al filmend zijn binnengegaan en waarvan de bewoonster zich nog herinnerde dat er in den goeien ouwen tijd nog ne Duitser met 5 kinderen en ne baard gewoond had. Da moet het dus geweest zijn, Duits, Belgisch, die gringo’s trekken toch allemaal op mekaar
We zijn er nog wat gaan rondlopen, veel gaan eten bij Salas, super-goed restaurant vol locals, en daarna de bus genomen naar:

CHICLAYO
1 nachtje gebleven, best aangenaam, versteld gestaan van de op de kerkpilaren gemonteerde flatscreens met daarop de pastoor zijne kop tijdens de avondmis en de dag erop door naar:

PIURA
Onze laatste stop in Peru, chaotische stad, uiteindelijk toch een bus gevonden naar Ecuador, nachtje geslapen en om 6 uur smorgens stonden we klaar voor onze cama (slaap)-bus naar Guayaquil, Ecuador. Alleen had de echte cama-bus vertraging en mochten we mee op de gewone, anders was het wachten tot 13u smiddags!
OK, we pakken de gewone wel, daar zijn toch nog zitjes op he?
Natuurlijk!
En de prijs, die ligt toch lager he?
Euh, nee... vraag anders in Guayaquil uw geld maar terug...
Hoe, een slechtere bus, geen eten inbegrepen, daarvoor willen wij nie zoveel betalen!
Ja, OK, ik geef u terug wa ik kan...
Uiteindelijk nog teveel betaald, ma kom, we hadden toch al iets van ons geld terug. En nie gelogen, er waren nog stoelen vrij op de bus, nl vanachter, boven de motor, goed warm en net naast de verschrikkelijk naar pis stinkende wc... achja, we waren onderweg.

En zo reden we onze laatste kilometers Peru, dezelfde avond zouden we aankomen in Guayaquil, Ecuador. Ma da is voor de volgende keer, 75% van jullie heeft er waarschijnlijk al de brui aan gegeven lang voor deze laatste zinnen, ma tis jullie vergeven, twas ne serieuze boterham

Groetekes,

Los Cusqueños

Fotookes op ons NIEUW Picasa-adresje:
http://picasaweb.google.nl/kristofenels2/CuscoQuito