Belize

Zo zaten we daar dus, in de aftandse greyhound-bus (sorry, geen foto), onderweg van Mexico naar Belize, met door de speakers een veeeeel te luid staande Bob Marley-live DVD die maar net boven het gejoel van een paar overigens cute kindjes uitkwam. Kristof was alvast blij toen de DVD met de Dancehall Queen Contest efkes voor visuele verademing zorgde (en we gunnen het jullie ook fkes natuurlijk, leve YouTube

)

En toen, waarschijnlijk zowat de grootste schok van de reis...

BELIZE CITY
Mannekes, komende van Mexico, naar een Engels-sprekend land dan nog, hadden wij van de hoofdstad net iets anders verwacht. De centrale bus-terminal was een grote zandvlakte vol 5e-hands oude amerikaanse schoolbussen (vandaar dus da onze greyhound werd bestempeld als luxe) vol redelijk verdacht uitziend volk, twas al donker aan het worden (en als er iets was waar ons boekske ons voor had gewaarschuwd was het wel niet rond te dwalen na zonsondergang, laat staan met uw volledig hebben en houden aan uw lijf hangen) en twas 1 van de enige keren da we ons ergens niet op ons gemak voelden. De mensen waren gelukkig wel vriendelijk en zelfs zo behulpzaam dat ne kerel ons aanbood om ons met zijne auto naar ons hotel te brengen. Altijd oppassen, ma toen we zijn vrouw en dochterke in de auto herkenden als mede-passagiers op onze luxe-greyhound zijn we toch maar ingestapt. Bleek ne wreed vriendelijke kerel te zijn, de producer van een plaatselijke tv-show (No Matta What) en we mochten hem altijd bellen als er iets scheelde. In zijn eigen woorden: “We like to take good care of our visitors here in Belize”. Netjes!
Toen we in ons hotel aankwamen hadden we dorst, veel dorst. Want het was er warm, erg warm. En vochtig, erg... idd. Maar toen we rap efkes iets wilden gaan halen om de hoek werd ons door de receptioniste op het hart gedrukt dat we ons moesten haasten en direct moesten terug komen, ze was zelf al een paar keer overvallen daar in de buurt. Achja, we zijn toch nog gegaan en tfantake heeft gesmaakt
Bij daglicht zijn we wat gaan rondlopen in the City, ma eigenlijk was er niks te zien. Voornamelijk oude houten gebouwen die hun laatste schilderbeurt kregen toen de dieren nog konden spreken.

Er hing wel een fijn sfeerke en bedreigd hebben we ons nooit gevoeld, maar er langer blijven dan nodig, absoluut niet. Rap de watertaxi in en de zee op, heerlijk

CAYE CAULKER
Hier we kwame!

° Een eilandje in de Caraïbische zee.
° Alleen maar zandstraatjes.

° Geen auto’s maar golfkarretjes.

° Super-relax Jamaica-style sfeerke (incl immer “goedgezinde” rasta’s )
° En nog lobsterfest ook.

° Daar gingen we wel efkes blijven seh!

We hebben de dagen er gewoon lekker laten passeren. We zijn regelmatig gaan snorkelen tussen de steigers. En hebben natuurlijk ook een tripke naar het rif gemaak, ietske verder in zee ligt nl het 2e grootste rif ter wereld, vol roggen, schildpadden, haaien, koraalformaties en heelder scholen gekleurde viskes, weeral super dus!
Er werd ook gesmuld van het zeeleven, en dan vooral van de kreeft (voor de ultra-verse “konch” op de boot hebben we gepast

), want zoals al getypt, het was er lobster-fest. Dan wordt er nog meer kreeft gegeten dan anders en nog nen hoop meer rum-drinks gedronken dan op een doordejaars weekend.
De verkiezing van miss lobster hebben we gelaten voor wat ze was (mocht het de miss lobster dancehall verkiezing geweest zijn had uw schrijver zich wel es bedacht), ma de kreeft heeft gesmaakt, en de rum-drinks misschien nog wel meer

1 keer begon het tijdens het kreeft-verorberen te stormen. En neen we zaten niet in een restaurantje, maar in een stalleke langs de zandweg. En neen, de plastieken zeilen van het stalleke konden de wind en de regen (druppels, als emmers zo groot) niet echt stoppen. En de stroomkabels konden het ook efkes niet meer aan. Dus zaten we in de donker, in de gietende regen, windkracht 36 zeiknat in een stalleke onze ge-bbq-de kreeft op te peuzelen. En smaken, nie te doen!

Twas er zalig, ma we moesten ook weer verder, volgende halte:

SAN IGNACIO
Met de watertaxi ging het terug naar Belize City. Daar rap naar de “busterminal”, nog fkes een schotelke kip met rijst opgepikt

en dan de iets minder luxe-bus op richting San Ignacio. En onder iets minder luxe-bus verstaan we dus zo een zoveelste hands oude amerikaanse schoolbus.

Ma twas eigenlijk dikke fun, met de raamkes open en de wind in ons gezicht het landschap voorbij zien rollen,

busje (over)vol goedgezinde zwarte gezichten, daar krijgde een heerlijk fijn reis- en “freeeeedooom!!”-gevoel van en voor we het wisten stonden we in San Ignacio. Veel te rap man!

San Ignacio is naar Belize-maatstaven een grote stad, maar eigenlijk nie veel meer dan een paar straten int centrum en wa wijkjes erbuiten en voor de rest allemaal bos, bos en nog es bos.
We zijn er weer een dagske blijven plakken om wa bij te werken en wa te wandelen en zijn de dag erop naar publiekstrekker nr 1 in de streek gegaan, de ATM-grot, int plaatselijk dialect de Actun Tunichil Muknal-grot. ATM dus.
Pas in de jaren 90 werd dees grot tegoei verkend en voorlopig zijn er nog geen echte bezoekers-restricties. Binnenin zijn allerlei archeologisch waardevolle stukken nog in hun originele staat te bezichtigen, zo wandelden we langs aardewerk potten, menselijke beenderen, schedels en zelfs een volledig meiselijk skelet.

Er werd dus heel wat geofferd in deze heilige grot, en in andere landen zou da al lang allemaal naar museums zijn verhuisd (en zou ne pipo met een telelens bv een paar jaar geleden niet de tanden van een schedel eruit hebben gemept toen zijn telelens viel), maar hier dus niet, wreed speciaal!

Om er te geraken moesten we een klein uurke door de jungle marcheren, incl het kruisen van 3 rivieren (met alligators naart schijnt), fun, beetje gevaarlijk ma wel kicken!

Na een intensief dagske gingen we met de jeep terug naar San Ignacio, nog lekker gaan eten en dan alles gereed gemaakt voor de dag erop, door het krapper wordende tijdsschema zat Belize er jammer genoeg al op, de dag erna gingen we de grens over, op naar Guatemala.

En het absoluut kleinste aantal foto’s tot nu toe:
http://picasaweb.google.com/kristofenels2/Belize