Kristof en Els On The Road

Goeiemorgen morgen, goeidag, blij dat we jullie weer begroeten...euh...mogen...!

Eigenlijk ontbrak de motivatie een beetje om weer een verslagske te schrijven, met de lekkere temperaturen hier is het moeilijk om een moment in de dag te vinden waarop ge wel liever binnen (wreed warm) dan buiten (toch ook wel redelijk wreed warm) zit. Maar ondertussen zitten we hier al twee uur ter plaatse te trillen op het ritme van de airco-draaiend-houdende bus-motor op een lange-afstandsrit die sowieso al 19 uur zou duren, zonder dat de weg nu al een hele tijd volledig afgesloten is. Gelukkig is er WC aan boord, is de batterij van ons Toshiba-ke gisteren nog volledig bijgeladen en zorgt het bekerke cola van daarnet voor de nodige schrijf-energie

USHUAIA
Daar gingen we dan, op naar het einde van de wereld, waar ge naar het schijnt de oceaan over de rand van de aarde kunt horen vallen en de zon bijna niet ondergaat. Het eerste hebben we niet kunnen verifiëren (excuses), het tweede wel: donker om 3 uur snachts, terug licht om 5, en da zonder verduisterende gordijnen, tdoet raar als ge snachts opstaat om fkes te gaan pissen
Ma bon, Ushuaia, tzal aan de reclame met mooie deernes vol douche-genot gelegen hebben, maar we hadden er wat meer van verwacht.
Eerst en vooral: geen deernes!
Tweed vanal, een gewone grijze, redelijk fantasieloze stad, het einde van de wereld bleek toch maar een beetje gewoontjes, ze hebben er zelfs ne Carrefour en al, nie gezeverd. Ma tliep er wel VOL van de toeristen daar op die 1ne straat die een beetje aangenaam was, allemaal van kop tot teen gesponsord door “The North Face” en dergelijken (wij ook zunne), druk in de weer met zo (on)opvallend mogelijk te spotten welk merk die andere toeristen met hun oranje en rode regenfrakskes en trekbottinen aanhadden. Tja, wa doet ge als avonturier op het einde van de wereld anders, misschien is uw materiaal wel nie degelijk genoeg om een fleske wijn en een stokbrood in de Carrefour te gaan halen, ge kunt het dus maar beter zoveel mogelijk vergelijken met uw mede-avontoeristen... int kort, twas er daar echt wel over, koopt die kleren omda ge ze nodig hebt he, nie om de snob te gaan uithangen in een winkelstraat.
He, da moest er ff uit precies.
Ma bon, tenzij ge veel geld over had voor een hobbelig tochtje op het Beagle-channel hebben we verder maar 1 leuk iets gevonden om te doen, nl het Parque National Terra Del Fuego. En dat hebben we gedaan, fijn int zweet gewandeld, ons materiaal bleek meer dan voldoende Toch nog wel ff kwijt da ge als niet-argentino 4 keer zoveel toegangsgeld moest betalen dan de argentijnse medemens (we hebben het nog geprobeerd, ma ons Spaans was iets te stuntelig).

Ma dan, weggeraken uit Ushuaia bleek net iets minder makkelijk dan gedacht en we zijn er uiteindelijk 2 dagen langer moeten blijven simpelweg omdat er nergens meer plaats was op een bus. Gelukkig hadden we als entertainment de meest geschifte hostel-eigenaar tot nu toe, ne ex-guerilla-rebel-soldaat-dink in de jaren ‘70 / ex-mirage piloot uit de Falkland-oorlog, Hector. Hij was tijdens de Falkland-oorlog neergeschoten geweest met zijn Mirage, schietstoel moeten gebruiken, krijgsgevangen genomen,... Ferme verhalen gegarandeerd dus, en we waren ineens volledig op de hoogte van het fenomeen Evita, twas ne zot, ma ne goeie, den Hector.
Btw, de Falklands, da leeft hier enorm, de argentijnen bezien de “Malvinas” nog altijd als een onwettige Britse kolonie en zijn nog steeds bezig met deze terug te eisen. Op alle kaarten staat het trouwens netjes ingekleurd als Argentijns gebied.

-file update- *het blijkt dat de file waarin we staan niet aan een accident of wegenwerken te wijten is, maar aan een wegblokkade door fruittelers die op deze manier hun ongenoegen willen duidelijk maken over de lage prijzen* Jammer dat een blokkade nie echt een oplossing is als ge al in de file staat, anders begonnen we er hier direct ook 1!* En ze delen zelfs geen appelkes of niks uit he*

PUERTO NATALES – TORRES DEL PAINE
2 dagen later dan gehoopt zaten we dan toch op een hobbelbuske richting Noorden, weg van het einde, opt naart begin. Na een tussenstop in Punta Arenas (opnieuw in Chili, nie bijster spannend) doorgebust naar Puerto Natales (ook nog Chili). Nog ff de situatie aan de grensovergang in 10 stappen, twas weer es bijzonder goed geregeld:
1. Ge rijdt naar de grens.
2. Ge wacht een uur in de bus.
3. Ge gaat een half uur aanschuiven voor uwen exit-stempel.
4. Ge stapt terug de bus op.
5. Ge wacht in de muffe bus op de halve rij achter u die nog gene stempel heeft.
6. Ge rijdt 3 km verder.
7. Ge wacht weer een half uur in de bus.
8. Gaat weer een half uurke aanschuiven voor uwen entry-stempel.
9. Weer de bus op, deze keer als 1 van de laatsten (we leren snel).
10. Et voila, ge zijt Argentinië uit en Chili in, het leven kan soms simpel zijn.

In Puerto Natales hadden we ons hostel op voorhand geboekt en twas er nie langs, heel fijn en vriendelijk gezin, en we zijn er uiteindelijk 5 nachten blijven plakken. We waren allebei een beetje ziek (ey, twas koud in Ushuaia zunne, maar ne graad of 10 ) en zijn er eerst een beetje op krachten gekomen. Puerto Natales was wel een fijn stadje om wat in rond te lopen, en al heel wat goedkoper dan Ushuaia (de prijzen zijn hier nl op een jaar of twee op de meeste plaatsen bijna verdubbeld).

-file update- *net gebeurd: camera van de filmploeg gaat aan, meute van wel 15 misnoegden (al zagen we hier en daar een net iets te enthousiaste toerist meeroepen) begint luid te schreeuwen en te springen (hoog, niet luid), 30 seconden filmen, licht van de camera gaat uit, iedereen weer rustig.* Als ze er echt in zouden geloven zouden ze springen tot ze er bij neervielen, de mietjes *

We hebben het in Puerto Natales dus rustig aan gedaan (het, niet ons, aankleden lukt nog best goed), met maar 1 dagske echte actie en da was de full-day-tour naar het Parque National Torres Del Paine, met kersverse en een beetje hormonaal over zijn toeren toer-gids Esteban. Esteban was de last minute vervanger van de echte toergids die de avond ervoor was weggeroepen wegens familiale redenen. Esteban mocht dus vervangen en de westerse blondjes hebben het geweten. Hij heeft bijna ne ganse dag achter Amy uit de UK haar gat gelopen, wilde weten of ze nie in Chili wilde komen wonen en trouwen,... ook ons Elske moest regelmatig op de foto (met hem erbij natuurlijk) want ze had toch zo een schone ogen...
Ma bon, in Torres Del Paine zijn we eigenlijk ook wel wat lui geweest, want de meesten (en dat zijn voor 50% iets te enthousiaste Israelies met Teva’s (met van die gekleurde bandjes) aan hun voeten en een half huis in ne regenhoes op hunne rug) komen hier nen dag of 4-5 trekken. Sinds een nachtje op een camping in de ardennen in onze “2 secondes”-tent van den Decathlon (ge kent ze misschien, die ronde die ge in de lucht moet smijten om ze op te zetten. Op in 2 seconden, terug in de hoes in 2 uur) hebben wij een redelijke tent-o-fo-bie ontwikkeld. Daarom dus Torres Del Paine in een dagske bus-toer, ma eigenlijk hebben we best nog veel gewandeld en we hebben de meeste dingen in het park op 1 dag kunnen zien. Dankzij de plan-vaardigheden van Esteban hebben we er wel 3 uur langer over gedaan dan de normale toer, ma da was helemaal niet erg, veel meer gezien en gedaan voort zelfde geld, en ons eigenlijk wel wreed goed geamuseerd.
En de fotookes natuurlijk:

-file update- *nog steeds geen beweging, en het avondeten wacht op ons in de volgende stad. Ondertussen ist bijna 11 uur savonds, sebiet toch es aan ons rantsoenzakske geroosterde pinda’s beginnen*

EL CALAFATE – PERITO MORENO
Vanuit het rustige Puerto Natales was het daarna terug de bus op richting El Calafate, en da is terug in Argentinië, dus weer grensovergangske spelen, alleen net iets rapper deze keer.
El Calafate bestaat eigenlijk alleen maar door de toeristenstroom die er blijft overnachten om naar de Perito Moreno Gletsjer (en anderen in het Parque National Los Glaciares) te gaan kijken.
Zo ook wij dus, en het was machtig om te zien, ne helder-blauwe ijsmuur van 4km lang en gemiddeld 60m hoog waarvan regelmatig heelder stukken wand in het water vallen, we kregen het er bij tijden koud van.

-file update- *na 3,5 uur file (ok, busted, we schrijven deze verslagen niet aan 1 stuk door) is er net beslist om een andere route te nemen, we bewegen dus opnieuw, al is het voorlopig nog in de verkeerde richting* De nootjes hebben gesmaakt*

EL CHALTEN – MT FITZ ROY
Zoals voor veel toeristen hier (en dat zijn er nogal wat, tis hier nl volop vakantie-periode) was het na Calafate tijd voor een busritje naar El Chalten, dat ligt iets noordelijker via ne redelijk goeie gravel-weg en ligt echt in het midden van nergens. Internet gaat er via de satelliet; geld afhalen, graag, maar er zijn geen banken; cola, daarvoor moest ge al heel goed zoeken;... Onderweg gestopt in een bakkerijke waar er een kalf (een echt met 4 poten en ne staart) en ne Huanaco (soort lama) binnen stonden.
Cherchez la bête:

In Chalten in 1 van de slechtste hostels tot nu toe geslapen (WC-papier, ah nee, da moet GIJ meebrengen (met zo een wijzend vingerke, brrr, precies de bewoonster van het peperkoekenhuisje)), ma twas het enige wa een beetje binnen ons budget viel. Kristof was er nie bijster goed in de darmkes, ma we zijn er ondanks het feit da de beentjes een beetje weigerden om bergop te lopen toch gaan wandelen. Dagtripje richting Mount Fitz Roy dus, int totaal 9 uurkes onderweg geweest, de darmkes hebben het gehouden, en de fotookes (en het uitzicht natuurlijk) waren de moeite:

PUERTO MADRYN
Genoeg bergen, tijd voor zon en zee! En hoe rapper we uit het peperkoekenhuisje weg waren hoe beter, dus wij smorgens vroeg in een Renault Master buske in 6 uur over gravel cross-country (letterlijk) richting kust, bestemming Piedra Buena, een klein stadje waar we de bus naar Puerto Madryn genomen hebben. In Piedra Buena komen nie zoveel toeristen precies, we werden er redelijk aangestaard. Maar nie op een negatieve manier zunne, meer door kindjes die ineens met de mond open stonden te staren, om dan “o-o-ola” terug te zeggen als wij onze hand opstaken en es lachten. Best cute eigenlijk
Na een namiddagske niksen was het savonds tijd voor onze eerste nachtbus. Fijn zetelkes, eten en TV onderweg, we hebben er redelijk goed in geslapen, twas zijn extra pesoskes waard.

-schrijf update-*ge gaat het nie geloven, ma ondertussen proberen we da verhaalke hier al 2 weken af te krijgen, tijd dus voor een tempoversnellingske, hopelijk zonder wegblokkades*

Bon Puerto Madryn, vlak ah Peninsula Valdez. Ge kunt er walvissen (int seizoen), penguins, zeeleeuwen,… gaan spotten. Ma al die beeskes hebben we al minstens nekeer gezien, en ze waren natuurlijk nie voor niks, dus hebben we ervoor gepast en hebben we gewoon een paar dagen van de zon, strand en het uitzicht genoten.

ESQUEL
Nachtbus nr 2, wat minder leuk dan de eerste (mede dankzij de op zich al irriterende film “Lloyd”, ma dan gebubd(etet..?) in het kastilijaans). Ma thad iets, om half 8 smorgens inchecken in een hostel.
Direct nog maar wa gaan doorslapen, om dan net iets uitgeruster de stad te gaan verkennen. We hebben er geleerd da er tussen 15.00 en 20.00 in Argentinië bijna nergens iets fatsoenlijk te eten valt, met het nodige gegrommel (van de maag natuurlijk) tot gevolg.
De enige reden waarom we naar Esquel waren gekomen was om een ritje van 120km te maken op de “Old Patagonian Express” aka “La Trochita” (met Belgische wagonnekes uit de jaren '20!). Jammer genoeg was er ondertussen de beslissing genomen om het traject in te korten tot 20km, en eigenlijk nog alleen maar toeristen te vervoeren. Ma twas wel nog steeds plezant, incl koffieke in de oude restauratie-wagen, fun!

BARILOCHE
Vanuit Esquel naderhand doorgebust naar Bariloche, 1 van de topbestemmingen in Argentinië, vlak tegen de Chileense grens. Twas er druk, en theeft ff geduurd eer we er (ondanks een reservatie die ineens een pak duurder bleek dan afgesproken) fatsoenlijke en betaalbare accomodatie hadden gevonden, nie gelachen, bergop en bergaf hostelzoekerke met die kilookes op de rug.

Twas een wreed schoon stadje, tango op het centrale plein, VRESELIJK goeie steak en worsten op den asado (BBQ) en schoon uitzichten over het meer dat gevoed wordt door kristalhelder Andes-water.

Na 2 dagen zijn we er weer met de bus (idd, jammer genoeg hebben ze geen abonnementen )
vertrokken, terug een serieus lange rit naar Mar Del Plata, die zoals jullie ondertussen weten nog wat langer heeft geduurd dan voorzien.

De rest van de verhaalkes zijn voor de volgende keer, ma nu toch nog ff nen update over

HOE HET HIER MET ONS IS
“Goed he, altijd hetzelfde”, krijgde dan meestal te horen. Daar geraken wij nie mee weg waarschijnlijk, dus dan zullen we maar wat meer vertellen.
Nee, het reizen blijkt hier nog steeds een pakske zwaarder dan we gewoon waren, der kruipt heel wat energie in het vervullen van onze basisbehoeftekes. Veel zoeken naar een bed, transport, iets om te eten, wa sociaal contact, we waren het nie zo gewoon in Australie en NZ, en int Spaans blijft het nog altijd wa moeilijker dan int Engels.
We hebben nie te klagen zunne, veel honger hebben we nog nie geleden (in tegendeel, de broekskes spannen precies toch wel ietske feller, ma de porties zijn hier dan ook echt GIGANTISCH), ma al da zoeken kan soms wa in de kleren kruipen, met een wa minder plezant sfeerke en bij tijden wa heimwee tot gevolg. Fkes wa rust pakken en wa bijslapen is meestal de oplossing, en dan kunnen we er weer tegenaan. Ma tis serieus werken, zo reizen, onderschat het nie!
Hier in Argentinië zijn ze meestal al wa efficienter dan in Chili, ofwel zijn wij ons gewoon ah aanpassen aan de toch wel tragere levenstijl hier. (net bijvoorbeeld nog 3 kwartier gaan aanschuiven bij de post om een dozeke te kopen om wa spullen naar huis te sturen )
Ma al bij al natuurlijk nog lang geen spijt da we hier zijn zunne! De dingen die we hier zien en meemaken zijn nog steeds onvergetelijk, en de mensen zijn hier (op een paar peperkoeken-uitzonderingen na) heel warm en vriendelijk en altijd klaar om wa te zeveren, al is het langs onze kant met wa harig Spaans
Aja, nog een merkwaardig feit, zelfs na 6 maanden reizen heeft de echte reizigersdiarree zich nog nie kunnen meester maken van onze darmkes. Wordt ongetwijfeld vervolgd

Voila, met dit leuk vooruitzicht gaan we hier een eind breien aan dit epistel, tkan wel es goed de langste post tot nu toe zijn, en nu ist tijd om nog es iets te gaan eten

Los Mochileros

En bij de waarschijnlijk langste post horen de waarschijnlijk meeste foto’s tot nu toe, enjoy!
http://picasaweb.google.nl/kristofenels/2008011320080206UshuaiaToBariloche