Kristof en Els On The Road

OK, theeft wa langer geduurd dan we gehoopt hadden, ma we zijn er weer met een nieuw stukske tekst, en we gaant in 1ne keer proberen af te schrijven (en dus proberen het redelijk kort te houden), hier wie gow!

RIO (De Janeiro, Rio-o-o-o-o-oooooooo)
Vanuit Buenos Aires hebben we de vlieger naar Sao Paolo genomen. Daarna na een nachtje in de lokale helemaal niet in het centrum liggende maar wel lekker slapende Holiday Inn met zwembadje de bus genomen naar Rio. Daar een nie al te schitterend, niet lekker slapend maar wel redelijk goedkoop en incl een zalig ontbijt hostel gevonden.
Rio, het is een stad van contrasten, naast redelijk hard aanwezige armoede in de straat lopen een paar blokken verder de gebronzeerde afgetrainde lijven i-pods gewijs over den dijk en vloeit de caipirinha er rijkelijk. Da deed wel vreemd aan in het begin, ma raar genoeg wende het ook wel redelijk snel, that’s just the way it is.
We zijn er ne dag of vier blijven hangen, en de planning, die liep als volgt:

Dag 1: De favelatour
We zijn met een tourbuske de Favela’s ingetrokken. Wij hadden er een beeld van van sloppenwijken gebouwd met hout, karton, plastiek en ander afval, ma niks was minder waar. Twas daar allemaal goed gebouwd met snelbouwstenen en beton, ze hadden er een eigen TV-distributie, zelfs eigen busbedrijven, overal elektriciteit en goed wa comfort in de huizen. Er was wel maar 1 hoofdstraat, de rest was een wirwar van steegskes en gangskes, maar allemaal goed onderhouden. Favela’s zijn blijkbaar een gemakkelijksoplossing van de regering. De mensen bouwen hun huizen tegen de heuvelwanden aan, op grond van de staat. Maar als er niemand over gaat reclameren wordt die grond uiteindelijk van hun. Makkelijk voor de staat, want zo moeten ze geen sociale woningen bouwen. Er is trouwens naart schijnt ook bijna geen criminaliteit in de Favela’s. Reden: De drugsbendes regeren er met harde hand en willen geen inmenging van de politie in hun wijken. De wet van de sterkste dus, maar wel veilig (al was het toch wel ff schrikken toen er ne crossmoto van 1 van de bendes voorbij gereden kwam met als passagier ne kwibus met een machinegeweer in de lucht...).
We hebben twee favela’s bezocht, 1 grote en wat drukker, de andere een heel kleintje, waar de mensen die de tours organiseren een schooltje onderhouden.

BTW, een kwart van de bevolking van Rio zou in de Favela’s wonen (in totaal meer dan 200 favela’s), en ze werken overal, van in de McDonalds tot in de Sheraton.
Wreed geweldige tour dus, hadden we absoluut nie willen missen!

Dan nog ne BTW: naart schijnt is “City of God”, een film over het leven in de favela’s, trouwens de moeite, ma we hebben hem zelf nog nie gezien.

Dag 2: Santa Teresa
Met een trammeke over een oud viaduct naar een volkswijk (ma geen favela) in de heuvels, twas plezant.

Dag 3: City-tour
Het weer in Rio was tot dan toe nie geweldig geweest, en we wilden natuurlijk nog absoluut de Christus achter de wolken zien. Op dag 3 leek het er goed uit te zien, dus smorgens nog ingeschreven om diezelfde dag op city-tour te gaan. De stops:
- Maracaña: ooit het grootste voetbalstadion ter wereld, best nog indrukwekkend, en voetafdrukken van de Braziliaanse voetbalgrootheden waren gratis te fotograferen!

- Sambadrome: Yep, in elk voorgaand of volgend jaar hadden we boenk in de carnavalsweek in Rio geweest, alleen in 2008 viel het vroeger dan normaal. Als troost zijn we het sambadroom (daar waar ze met de xxx bloot gaan) gaan bezoeken, en da was een beetje een triestige bedoening.

- Kathedraal: Beton, kruiskes, veel gekleurde ramen, en een paar leuke foto’s, next!

- Cristo Redentor: Oftewel de grote Jesus met gespreide armen hoog boven Rio. We hadden een beetje pech met het weer, want terwijl in de voormiddag het zonneke nog schoon scheen was er in de namiddag niks meer van te merken. Gelukkig waren er af en toe een paar opklaringen, en da beeld in de mist, het had iets mysterieus.

Tot zover de tour, over naar

Dag 4: Tijd om es wa van het strand te gaan genieten seh, afterall, we zaten in Copacabana! Wij dus opt gemakske een wandelingske gaan maken van Ipanema naar Copacabana, onderweg zalig het kind uitgehangen (en nee, we heten niet Michael Jackson), in de enorm ruwe zee zitten ploeteren, wa in de verschrikkelijk straffe golven gesprongen en 1e-graads brandwonden opgelopen, all in a days work ma dik fun natuurlijk!

En voor de rest hebben we tussendoor natuurlijk wa rondgehangen, veel vruchtensapkes gedronken, verse kokosmelk op den dijk gaan drinken:

,heel wa overheerlijke Caipirinha naar binnen geslaan (en miljaar die is daar straf!! Zalig ),

nekeer proberen uit te gaan ma de rijen om ergens binnen te geraken waren achterlijk lang en gewoon wa opt gemak wa rondgekuierd en van de stad genoten, twaren echt een zalige paar dagen ginds, ne dikke aanrader, die Janeiro Rivier!

IGUAZU/IGUACU – WATERFALL TIME!!!!!
Het oorspronkelijk plan was dat we vanuit Rio naar Foz Do Iguacu zouden bussen. Maar toen bleek dat we voor 20 Eurokes meer op 3 uur ipv 24 uur in Iguacu konden staan hebben we nie getwijfeld en hebben we ons Fokker 100 vluchtje geboekt.
Int kort dus Foz Do Iguacu, aan de Braziliaanse kant van de watervallen.
We zijn er niet direct in de watervallen gevlogen. Eerst hebben we een uitstapke naar Paraguay gemaakt, naar Ciudad Del Este, een beetje de Maasmechelen Shopping van Zuid-Amerika. En het was hel. Het regende nogal hard, en toch probeerde elke 2e pipo die ge tegenkwam u zomersportsokskes te verkopen. Elke eerste pipo die ge tegenkwam probeerde u, ondanks het feit da we allebei fatsoenlijke regenjaskes aanhadden, van die doorkijk plastieke marktrock regenponchokes te verkopen. Da was daar continu “Ola Amigo!”, hier en “Ola Amiga” daar, we hebben nog nooit zoveel vrienden gemaakt als op die dag Paraguay. En omdat het er zo aangenaam was hebben we er een uurke later alweer de bus terug genomen naar Brazilië, een hele verademing. Beeld u trouwens nie al te veel exotisch in bij Foz Do Iguazu, tis een redelijk grote stad waar zelfs de grote avonturier R. McDonald al nekeer is gepasseerd.
Bon, dag 2 in Foz, tijd voor een tripke naar Itaipu. Da is kwa huidige productie de grootste waterkrachtcentrale ter wereld, al zal ze binnenkort waarschijnlijk ingehaald worden door de drieklovendam in China. Op papier was het wreed indrukwekkend. De dam ligt op de grens van Paraguay en Brazilië en zorgt voor respectievelijk 90% en 25% van de stroomvoorziening in die landen. De stroom wordt er voor 50% opgewekt aan 50hz voor Paraguay en voor 50% aan 60hz voor Brazilië. En dan nu weer een lekker Zuid-Amerikaans toestandje. Paraguay krijgt zijn 50% nooit opgebruikt, dus wordt de niet verbruikte stroom terug gesjast naar Itaipu, waar die dan moet omgezet worden naar 60hz om daarna doorverkocht te kunnen worden aan Brazilië, het enige land dat tot 2023 het overschot van Paraguay mag kopen. Volgen jullie nog?

Het bezoek was knap, we zijn er helemaal tot in de dam gegaan, 1 van de bijna 20 generatoren aan het werk gezien, met 1 been in Paraguay en 1 been in Brazilië gestaan,... fijn, alleen jammer dat het water wa laag stond, anders hadden we de overlopen ook nog water zien spuien, nu wast een beetje een rustige bedoening.

Alright, en dan hetgeen we jullie in de vorige blog beloofd hebben als superformidastisch en enorm indrukwekkend en zo voort en zo verder... Daar staan we nog steeds voor de 100% nee 200% achter natuurlijk en we gaan er weinig woorden aan vuil maken, dames en heren, uw aandacht alshetubelieft voor de watervallen van Iguacu, Brasilian stylie:

Inderdaad, wa daar naar beneden valt is compleet onvoorstelbaar, zo ne immense vloed van water, zo schoon om te zien, overal waar ge kijkt en luistert water, water, water, blauwe vlinders zo groot als uw handpalm die naast u door vlinderen, toekans hoog in de lucht, het was op de lunch in het restaurant na onvergetelijk!
Maar de Braziliaanse kant is eigenlijk de kleinste, dus hadden we na dit schouwspel nog wat tijd over voor het vogelpark vlakbij. En da was ook nog es vet de moeite, onze camerakes hebben er overuren gedraaid!

En nog nooit in ons leven hadden we ne Kolibri in levende lijve gezien, daar zaten er een stuk of 10, en we vallen in herhaling, onbeschrijflijk mooi:

Okay, daarmee zat ons Braziliaans avontuur erop, byebye verse met fruit overladen ontbijten, droog-brood-Argentinië there we came!
Al moesten we eerst nog de grens over... yep, da spelleke weer...
Der gaan lijnbussen van Foz Do Iguacu (BR) naar Puerto Iguazu (AR). Ma die stoppen alleen maar aan de douane van AR, nie aan die van BR. Dus om fkes uwe stempel te gaan halen in BR (gemiddelde doorlooptijd 90 seconden) moet ge een kwartierke aan de grens wachten op de volgende bus. In theorie...
In praktijk hebben we daar 2 uur in niemandsland gezeten, tot dezelfde -bleep- van ne chauffeur opnieuw langskwam in zijn zelfde -bleep- buske. Gelukkig was er muziek en ne toen nog bijna-lege pot Nutella.

Eens aangekomen in Puerto Iguazu direct een goed wandelingske gemaakt naar het drie-landen punt, wij stonden in Argentinië, aan de overkant van de ene rivier (rechts) lag Brazilië, aan de overkant van de andere (die vanvoor) Paraguay.

En dan nu het vervolg en zo mogelijk nog indrukwekkender deel van project waterval, den Argentijnse kant!
Aan de Argentijnse kant hebben we ne ganse dag gespendeerd. Begonnen met een tochtje door de jungle in ne truck (ons verkocht door ne Westvlaamse parkwachter, begonnen in het Zwin, nu aan de slag in Iguazu) gevolgd door een zodiac-tochtje tegen stroom in naar de watervallen. Super plezant, zeker het volledig druipnat gemaakt worden onder een serieus pakske water!

Daarna nog goed wa gewandeld (incl leguaan-spotting), een even vergetelijke lunch gegeten om af te sluiten met een toppertje, de Garganta Del Diablo, de grootste van de watervallen daar. Wa we daar gezien hebben, absoluut geweldig, en meer valt er nie over te zeggen, ON-VER-GE-TE-LIJK!

Voila, tis misschien wa rap gegaan, met misschien iets minder “humor” erin dan jullie ondertussen gewoon zijn (verwend volk!), ma wij zijn nu toch al van een klein blogachterstand-schuldgevoeleke af, woehoe!

Zo, als afsluiter willen we jullie nog een Zalig Pasen wensen, bedank for diee blooeeeme en tot de volgende keer meer weer!

en natuurlijk nog een overvloed aan fotookes, kwestie van jullie toch nog een beetje te verwennen:
http://picasaweb.google.com/kristofenels/Brazili

Op een regenachtige maar warme avond zat er eens een koppelke met een laptopke op het (overdekt) terras van een hostel in Iguacu (op zijn Braziliaans) een verhaalke te schrijven… Het ging als volgt:

MAR DEL PLATA
Na de monster-busrit van 28,5 uur zijn we nog redelijk fris in Mar Del Plata aangekomen. Onderweg nog een fijn filmke gezien “Closing Escrow”, plezant voer voor iedereen die al es een huis heeft gekocht en een goed gevoel voor humor heeft. Doch dit volledig terzijde.
Toen we rond 20.00 in Mar Del Plata aankwamen wast al wa te laat om nog op hostel-jacht te gaan. Door stom toeval (als er al iemand ooit slim toeval is tegengekomen, laat het ff weten) op ne zekere Pieter uit Gent gebotst, en die wist wel een hotelleke in de buurt da nie te duur was. Zo gezegd zo gevolgd, en een half uurke later stonden we in ons kamerke, klaar voor een lekker doucheke (en twas nodig na die busrit!). Douchen gebeurt hier trouwens niet in een appart cabieneke ofzo, nope, er is de badkamer, en er is de douchekop. En er is water. Overal. Ma twent rap, en we hebben nog nooit zo goed geroken als na die douche (of het contrast is nog nooit zo groot geweest, da kan ook).
Mar Del Plata is de strand-bestemming van Argentinië, waar het halve land op het strand komt liggen en de rijke Porteños (Buenos Airesianen) hun buitenverblijfke hebben. Een beetje Koksijde mietz Blankenberhe. Ma dan int groot.
Er was heel wa te zien, veel marktjes, een grote “sjopping” en heel veel asbak ...euh... strand. En een beetje te weinig zon eigenlijk.

De laatste avond door toeval (slim, stom, simpel,...) wel op een kleine carnavals-“corso” gebotst. De wijken van Mar Del Plata werden er allemaal vertegenwoordigd door hun carnavalsgroep en hadden dan elk 30 a 40 minuten om over een afstand van een 200-meter een mini-optochtje te houden, om dan ter plaatse voor en op een podium het beste van zichzelf te geven. Kwa bloot vlees viel het een beetje tegen (Rio hebben we gemist...), ma voor de rest wast echt wel knap om te zien (en vooral te horen, wa die mannen uit hun trommeke halen, ferm!). We hebben geprobeerd een beetje te filmen, nu hopen da YouTube een beetje meewil:

Allez, twas plezant in MDP, maar de volgende bestemming wachtte vol ongeduld (of was het Els...) want we gingen naar:

OSTENDE
Jawel, met 1 O-ke en een E-ke op het einde, ooit gesticht door, u raadt het nooit, Belgische pioniers, daar gestrand in hun visserbootje! Daar moesten we naartoe natuurlijk. Ostende maakt deel uit van een groepke gemeentes, zoals zeg maar Zichen-Zussen-Bolder, Wortegem-Petegem en is er het kleine broertje. Accomodatie hebben we dus gezocht en gevonden in neighbouring Piñamar, dat net iets groter is. Piñamar, een verhaal op zich. Volgens ons liggen de Porteños die denken dat ze geld hebben in Mar Del Plata, zij die echt geld hebben zitten in Piñamar (een beetje Knoque-Heist). De mannen met baby-blauwe of baby-roze gebreide pullekes over hun schouders waren ontelbaar, evenals hun jeepkes, hun vrouwkes en hun fils-a-papakes.
Noem trouwens een automerk en der is daar wel een garage van, nie gewoon, twas daar precies iedere avond auto-salon. Al de garages hadden hun auto’s buiten staan, der liepen hostesskes rond, ... en da voor een eigenlijk afgelegen stadje, money money money, must be funny...
En dan natuurlijk ff een uitstapke naar het strand van Ostende. Eigenlijk was er buiten het strand niks te zien, ma we hebben er wel lekker gegeten (in Puerto Ostende), een paar uur liggen bakken op het strand, een kuilke gegraven voor onszelf, kuilke terug dicht gesmeten, en opt gemakske terug gewandeld, onderweg nog ff lekkere Churros (en die zijn hier gevuld met Dulce De Leche, heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk!) voor tmanneke en ne kolf mais voort vrouwke gekocht. Fijn dagske niks doen dus, behalve voor onze camera:

Twas trouwens raar, maar da was de enige plaats tot nu toe waar mensen hun zinnen beëindigden met “ééé”. Toeval, of hebben we net het bewijs geleverd voor een kleine henetische afwijking...?
MOT! OK, da was Els haar hand tegen mijn hoofd, tijd dus om te stoppen met lachen met de West-Vlamingen en verder te skrijven...

‘s Anderendaags wast alweer bus-tijd, deze keer met bestemming:

BUENOS AIRES
Inderdaad, we waren klaar voor een weekske Buenos Aires, stad van de Tango en vreselijk laat eten.
We hadden na een tip van een koppel dat we in Puerto Madryn waren tegengekomen een appartementje geboekt voor een week, da kwam voordeliger uit dan in een hostel te gaan liggen, en dan hadden we ook nog es ff iets voor ons alleen. Op de site waar we het hadden geboekt stond: “a lively area surrounded by restaurants and bars”. In realiteit bleek ons appartementje pal en recht, gescheiden door 1 vloer boven een Irish bar te liggen met muziek tot 4.30 smorgens en vanaf 9 uur smorgens. Best goeie muziek, ma nie als geprobeerd te slapen. Daar bovenop (ha, wat een woordkeuze) was er ook nog maar 1 goeie matras, dus dat werd hel op slaapvlak. Na twee nachten vagevuur nog maar es ons beklag gedaan bij de firma die ons het appartement verhuurde, maar twas weekend (zaterdag) en we moesten wachten tot maandag.
Ma nie met ons! (© CPeX)
Wij in een redelijke colère naar hun kantoor gewandeld (was gelukkig nie ver, en het wandelen ging snel). Daar kwamen ze af met het pakske zever da we wel konden verhuizen, ma da we dan gewoon in een ander apartement opnieuw moesten betalen voor een week (dus opnieuw voor de minimum periode van 7 dagen, terwijl we er maar 5 zouden blijven, plus dan de volledige huur van da Iers appartement)
Ma nie met ons!(2)
Uiteindelijk na veel gezever en wa harde woorden overeengekomen da we op 1 nacht na ons geld zouden terug krijgen van het eerste appartement, en da we nog voor 5 nachten zouden betalen in een iets duurder appartement. Ons geld van het eerste appartement zouden we wel pas maandag terug krijgen, twas zaterdag en ze hadden geen geld in huis. In de namiddag verhuisd naar het tweede appartment, vlak bij het eerste, en da was zalig. Zalige bedden, muisstil, gratis Wifi van de buren , we zijn direct ff gaan slapen en daarna wast al een pak plezanter.
Aber, Buenos Aires zelf, tis een enorme en wreed schone stad, en qua sfeer meer Europees dan Zuid-Amerikaans. In de winkelstraten staan ze savonds tango te dansen (wreed schoon), aan de haven ligt een enorm knappe brug, ge kunt er fijn op een terraske zitten, der ligt nen Hooters, kortom, voor iedereen wat wils.

We zijn er natuurlijk ook naar Recoleta gegaan, het kerkhof gaan bezoeken waar Evita begraven ligt. Het kerkhof is gewoon een kleine wijk op zich, geen gewone graven maar allemaal familie-tombes, kapellekes en soms zelfs gebouwen groter dan een klein appartementje.
Tgraf van Evita staat niet aangeduid en we hadden ons gidskes met de routebeschrijving in al mee, ma tbleek voldoende om de stroom toeristen te volgen en ze dan te snel af te zijn door het laatste blokske binnendoor te pakken en langs den andere kant naar het graf te lopen (hehe).

En dan het avontuur binnen het avontuur, onze dag-uitstap naar Boca, de wijk met de gekleurde huiskes en de Boca-juniors voetbalzotten. De wijk op zich is natuurlijk wreed toeristisch, overal winkeltjes, standjes, tango op het terras en portemonnees waarvan de bodem wreed rap zichtbaar wordt. Ma twas heel mooi om te zien, en buiten de echte toeristen-straten was het gewoon een gezellige volkswijk.

Ma dees twee pipos hier in Argentinië hadden sjans, want twas die dag net voetbal in La Bombonera, het stadion van de Boca Juniors (u weet wel, de ploeg van D. Maradona), Boca Juniors tegen Argentina Juniors. Wij na wat getwijfel op goed geluk 2 tickets gekocht van ne kerel op straat, en we hadden er geen idee van waar we zouden staan. Tegen 6 uur terug naar het stadion gelopen, we moesten poort 12 binnen, blijkbaar hadden we staanplaatsen.
Man (of Vrouw, iedereen gelijk), waar wij daar in zijn terecht gekomen... We hadden dus plaatsen boenk int midden van de harde supporterskern van Boca (in de boekskes: “Be carefull, these are people not to mess with...). Wij dus met de people not to mess with mee poort 12 binnen, bleek da ze de people achter onze poort als 1 van de laatsten het stadion inlieten (en ook weer als laasten eruit...). Resultaat: een half uurke claustrofobiën op ne betonnen overdekte trap tussen zwetende argentijnen zonder t-shirt en met een duidelijke steak-overdosis, verdoofd door continu tromgeroffel (of was het het niet zo legale gras wat in de lucht hing), hard (doch met de glimlach, zo zijn we) proberen uit te leggen da Kristof zijn clandestien adidas-klakske NIE geruild werd tegen ongetwijfeld even echte andere adidas of nike-klakskes, vriendelijk bedanken als ze ons een Boca-vlag in onze handen willen duwen, proberen kalm te blijven als ne pipo met een spiderman masker continu schreeuwend als ne zot door het volk heen vliegt, uiteindelijk toch maar vriendelijk gelachen en die Boca-vlag aangenomen, redelijk opgelucht zijn als blijkt dat we uiteindelijk toch uit onze sarcofaag mogen, de Boca-vlag weer even vriendelijk terug afgestaan en aaaahhhh, frisse lucht!
Rap een plaatske veroverd (nie te ver van den uitgang, toch nog een beetje proberen veilig te blijven) en geduldig gewacht tot de hele stroom volk, incl volledige fanfare uiteindelijk een plaatske gevonden had. Ondertussen waren we al wa kalmer en leek de sfeer ons wa minder agressief, gewoon nen hoop uitgelaten Argentijnen.
Van de match zelf hebben we eigenlijk nie zo veel gezien (danku vlaggenzwaaiers... “we” hebben wel met 4-0 gewonnen ), ma de sfeer tijdens de match was echt zalig. Na de eerste helft konden we de club-liedjes al wa meezingen (ale-ale-oooo, tenemos la coohoopaaaa of Booooocaaaaa, Boocaa mi vihidaaaa) en kregen we direct respect natuurlijk Uiteindelijk hebben we ons echt rot geamuseerd en we betrappen onszelf erop da we nog regelmatig ne “ale-ale-oooo” aan het neuriën zijn
Weer es ff proberen te YouTuben: (hebde trouwens al gemerkt da we een film-programmake hebben nu, schoon overgangskes he )

En der heeft er zich nog ergens 1ne bezig gehouden met de clubliedjes te ondertitelen, Spaans, Les 1 (parental advisory: explicit lyrics):

Eens buiten weer ff de Zuid-Amerikaanse grundlichkeit (?) mogen ervaren en anderhalf uur mogen wachten tot er uiteindelijk een bus langskwam die nie overvol zat. Moe maar voldaan ons beddekes ingekropen, Boca was echt het beste dagske Buenos Aires.

Maar de actie in BA zat er nog nie op, Els wilde er nie weg zonder tango-lessen. Alleen reizen is misschien wel fkes plezant, ma nie voor lang, dus had Kristof eigenlijk geen keuze... 3 uren tango in Confiteria Ideal (oude tango-zaal waar iedere dag echte Argentijnen en toeristen van partner komen wisselen) was het gevolg. En het mag gezegd, we waren wreed rap met de basis-stapkes weg en in het laatste uurke hebben we zelfs op de echte dansvloer wat rondjes staan draaien:

De aandachtige lezer herinnert zich miss nog het gez€!k met het appartement van een paar paragraafkes terug. Wel, da bleek jammer genoeg nog nie volledig achter de rug. Toen we ons geld van het eerste appartement wilden gaan terughalen bleek da de eigenaar meer geld had achtergehouden dan afgesproken, en hoe kon het ook anders, da bleek nu ons probleem, nie dat van het agentschap.
Ma nie met ons!(3)
Onze afspraak was met het agentschap, nie met de eigenaar. Uiteindelijk met de cheffin staan ruzie maken, helemaal tot het randje geduwd toen bleek da ze ons uiteindelijk nog minder wilden terug geven dan hetgeen de eigenaar al had achtergehouden en opgelucht, ma zonder glimlach deze keer, ons geld in ontvangst genomen toen ze na 1,5 uur zeveren uiteindelijk toch hebben toegegeven en we ons geld zoals afgesproken terug kregen. En dan durfden ze nog zeggen dat we de volgende keer maar naar hun moesten vragen, dan zouden ze ons een korting geven. Tuurlijk, wij gaan echt nog es via die fakkejoeters boeken (www.bytargentina.com btw). De eigenares van het 2e appartement heeft ons haar email-adres gelaten, dus als we nog es terug gaan boeken we wel rechtstreeks bij Silvia

Na nog een dagske rondbussen en metro-en zat onze tijd in BA er jammer genoeg al op, twas de plezantse stad in Zuid-Amerika tot nu toe en we gaan er uit met ne serieuze cliffhanger, de trip naar Rio en Iguazu, jawadde, wij zouden in jullie plaats doodgaan van ongeduld! OK, genoeg gezeverd, alst een beetje meezit zal het nie al te lang duren eer we schrijven over het ABSOLUUT FERMSTE en MEEST ONVERGETELIJKE en DUIDELIJK OP EEN TWEEDE PLAATS KOMENDE (na Uluru) DING dat we al gezien hebben op ons half jaarke rondtrekken.
Slaapwel.

en op picasa: http://picasaweb.google.com/kristofenels/2008020720080220BarilocheToBuenosAires