Kristof en Els On The Road

Helaba, hier zijn we weer, tijd om nog es een verhaaltje in mekaar te steken. De zak chips ligt open, de cola is koud en lekker, wij zijn er klaar voor, u leest toch ook?

IN DEN BEGINNE
Omdat we in Rotorua maar niet genoeg kregen van die heerlijke zwavelgeur was de eerste stop onderweg naar Taupo Wai-O-Tapu Volcanic Parc. Een van de hoofdattracties daar is de Lady Knox geiser die iedere dag trouw om kwart na 10 geisert. Knap dachten we, een beetje een Old Lady Faithfull. Wij daar dus naartoe, maar blijkbaar manipuleren ze Lady Knox een klein beetje met een ingenieus systeemke. Truk met de duif: de parkwachter smijt er iedere dag rond kwart na tien een blokske zeep (soap, savon) van ongeveer 300g in, en hopsa, ff later, een mooie spuitende geiser (en een fris geurke!). Schoon om te zien, dat wel, ma da trukske kenden ze in Genk ook al toen KRC kampioen speelde en de fontijn een beetje begon te broebelen
La systema:

Voor de rest wel nog een pak schone dingen gezien daar, bubbelende modder, silica-terrassen en als top de champagne-pool, bij momenten stonden we volledig in de mist en konden we letterlijk geen hand voor de ogen zien, iets erna waaiden de wolken over en langs ons weg en was er een prachtig gekleurd meerke te zien. Bijna science fiction seh.

TAUPO
Taupo (handig gelegen aan Lake Taupo), ligt ongeveer boenk int midden van het noord-eiland.
Ons plan was om er te gaan bungee-jumpen (after all, we zitten in NZ), maar na een paar sprongen te hebben gezien leek het ons toch nie zo geweldig spannend daar’o. Maar waar moesten we dan ons schaars geld aan uitgeven? Hey wacht es, als we nu es uit een vliegtuig zouden springen!? Goed idee!! Die voormiddag zelf nog gebeld naart vliegveld en een uur later kwam de limo (gene zever) ons oppikken voor onze sprong.

Na een kort ritje (in de toch wel een beetje afgereden limo) naar de luchthaven kregen we eerst ne video te zien van wat ons te wachten stond, en die was zo goed dat we besloten om nog maar wat dieper in de buidel te tasten en elk een DVD-ke van onze sprong te arrangeren.
Na de video, wast materiaal aan, roze vliegtuigske op en voor da we het wisten waren we op 12.000 feet (ongeveer 3657 meter) hoogte met de zijdeur open. Kristof mocht als eerste springen, dus mocht hij half uit het vliegtuig bengelend nog wa genieten van het uitzicht totdat we effectief uit de vlieger mochten. NIET aan te raden indien last van hoogtevrees of laatste propere onderbroek. Ma twas echt geweldig, en de DVD was ook prima, want eigenlijk herinnert ge u nie bijster veel als ge uit zo een vliegtuigske valt, eigenlijk al sjans da basisfuncties als longen en hart na de schok toch terug beginnen werken
Veel meer valt er nie echt over te schrijven, maar alst goed is kunnen jullie hier meegenieten van de sprong, beelden zeggen nog steeds meer dan woorden:

Els:

Allez dan, nog wa beeldekes:

TONGARIRO
Na de adrenaline-kick tijd voor wa echte fysieke inspanning: de Tongariro-crossing, naart tschijnt de mooiste 1-dags tocht in NZ.
Op een drafje met Lucy de bergen ingereden naar National Park, een dorpje gelegen in, u raadt het nooit, Tongariro National Park, het land van Mordor en Mount Doom. Fijn hostel geboekt, vroeg gaan slapen en ’s anderendaags vroeg op om om 7.30 aan de voet van de crossing te staan. Twas eigenlijk wel een categorieke zwaarder dan we verwacht hadden, serieuze strompel-beklimmingen erin, en we hebben er veel bijna zien sterven. Onderweg wel prachtig landschap, bergen, sneeuw, vulkanische meren, stomende heuvels,...
In totaal 21km gewandeld (in ong 8 uur, hebben ook nog den detour naar de top genomen, tot diep in de sneeuw geploeterd! ), en iets van een 800 meter geklommen om er dan ongeveer 1200 te dalen. En hoewel de hot spa int hostel achteraf heerlijk deugd deed hebben we vooral da dalen nog bijna 2 weken meegesleurd in de knieën, wreed pijnlijk bij tijden. Ma wel schoon herinneringskes!

Van National Park terug downhill door schoon landschap richting Wellington, onderweg was niet meer zoveel te zien, dus waren we rond 4 uur in de namiddag daar. Wellington mag dan wel de hoofdstad zijn, echt groot is ze niet. Er hangt wel een fijn sfeerke en als ontspanning zijn we naar de nieuwe Tarantino gaan kijken, Deathproof. Absoluut de moeite, zeker gaan zien! En dit is de ideale plaats voor nog es een Maori-film-tip, “Once Were Warriors”. Stevige en beklijvende (wat een woord eigenlijk) film, eentje die wel fkes blijft hangen dus.
Edoch dat even ter zijde, we zaten in Wellington, de nacht was terug dag geworden en de dag bracht de overtocht van Wellington (North) naar Picton (South). Bluebridge-gewijs met een beetje vertraging (het oprij-ijzer (“ramp”, hoe heet da nu weer int Nederlands?) wilde niet meer zo goed meewerken) op een schitterend blauwe en heldere dag de overtocht gedaan (al ware het samen met een ADHD-schoolke, ma wa wilde als die gasten al om 10 uur smorgens met ne snicker en ne red-bull in hun handen staan, ja ook wij worden blijkbaar oud)

ZUID-EILAND
De aanloop naar Picton, door een fjord, was echt weeral es schitterend. Picton zelf was eigenlijk maar een buitenwijkske van Wellington dus wij ineens doorgereden naar Nelson, met 320 zonnedagen per jaar de zonnigste in heel NZ.
Super goeie hostel gevonden (met een bakske vol kermis-spellekes in de garage, Space Invaders, yeah! Donkey Kong, yeah!! PacMan, yeah!!!, om van het zwembad en de king-size trampoline (weer een kinderdroom vervuld seh, check!) nog maar te zwijgen) en er een dagske langer dan gepland blijven hangen. Ook al omdat Nelson zelf zo een plezant stadje was, zo eentje waar de dag om is voor ge het weet en ge eigenlijk niks hebt gedaan behalve wa rondgehangen. Tussen het hangen door wel nog het museum ingesukkeld (jawel!) voor de “Da Vinci Machines”-tentoonstelling. Daar hebben ze heel wa tekeningen die de man van Vinci ooit gemaakt heeft omgezet in houten modellekes, en daar zaten heel wa ferme dingen tussen. Een paar ervan op foto:

En nog wa op het prachtige strand ginds gaan zitten. Nog ff een weetje, Nelson is zo populair dat een paar jaar geleden de vastgoedprijzen (keeping all options open ) er met 73% zijn gestegen. En wij dachten da het in Leuven erg was

Maaarrrrr, omdat het hier al wa laat aant worden is, de chips op is en de goesting eigenlijk ook een beetje is de rest voor de volgende keer. En int slechtste geval, alvast ne zalige kerstmis!

aja, den dagschotel nog ff vermelden:
http://picasaweb.google.com/kristofenels/2007111320071121RotoruaToNelson

Kia ora! Oftwel Welkom! in Nieuw-Zeeland.
Nen echt warme welkom was het wel nie, blijkbaar hebt ge overal wel een paar nurkige douaniers zitten. Ma bon, ze hebben ons toch binnengelaten, al was het een beetje op ons paard.
Auckland, tja, beetje een tegenvaller na zonnig en warm Sydney. De stad zelf heeft nie echt veel charme, en de regen en het koude weer (zeker in vergelijking met Sydney) hielpen er nie echt aan. Allebei vrijwel onmiddellijk een goei verkoudheid opgelopen, maar on the bright side, de bedden in de Crown Plaza maakten veel goed

In Auckland al direct es goed wa geld uitgegeven en ons een eigen voiture aangeschaft. We wilden eerst een klein autoke kopen, ma na wa gebabbel en getwijfel uiteindelijk ne monovolume onder ons gat gezet. Ne toyota Lucida, das een neefke van de Previa in Europa. Die liggen blijkbaar wreed goed in de markt als we haar (auto’s zijn nl altijd vrouwelijk) eind december terug verkopen en we zouden er normaal gezien ons geld voor moeten terug krijgen. Nu maar hopen da da ook zo is natuurlijk We hebben ondertussen wel meer plaats voor ons materiaal, we kunnen er smiddags opt gemak in eten en alst moet ook in slapen. Ze heeft ook nog es vierwiel aandrijving, en da is al van pas gekomen, zie verder. Ma tijd om ons “Lucy” es ff aan jullie voor te stellen:

In Auckland beslist om eerst naar het Noorden te trekken (daar zou het warmer moeten zijn) en dan opt gemak naart zuiden te rijden, met de aankomende zomer mee. Noppes dus, we waanden ons bijna in de ardennen, veel groen, friskes aan de viskes en veel regen. Tussen de buien door in het Kauri museum gefascineerd geraakt door deze immense bomen en maar ineens de twee grootste nog levende exemplaren gaan bekijken. Tzijn na de Seqouia’s in Californië de grootste bomen ter wereld, machtig om te zien.

Doorheen heuvelachtig landschap met tussendoor een ferry-tochtje in Kaitaia terecht gekomen, een redelijk grote stad naar Northland normen (6000 inwoners, ze hebben er zelfs ne McDonalds en ne KFC). In Kaitaia zelf is niks te zien, maar ge kunt van daaruit wel makkelijk naar Cape Reinga geraken, het noordelijkste punt van NZ. We zaten er in een zalig hostel, waren allebei nie 100% in orde en hebben er een dagske rust ingebouwd. Veel geslapen, wa dvd-kes gekeken en onze verdere route wa proberen uit te stippelen. Na ons rustdagske met wa meer energie vanuit Kaitaia 100km naar boven gereden naar de cape. Was heel knap, de wolken kwamen van de zee rechtstreeks over de cape gewaaid en ge kon echt zien waar de Pacific en de Tasman Sea tegen mekaar golv(f?)den. Ferm.

In het terugkeren gaan dune-boarden (met een sneeuw-sleeke van een wreed hoge duin afglijden, leuk, ma te vermoeiend om ne tweede keer naar boven te klimmen)

en op de terugweg een stukske 90-mile beach gedaan met Lucy. Een ritje opt strand, tis altijd plezant! (ok, die was nie zo goed, omt goed te maken, ne foto: )

Vanuit Kaitaia richting Paihia vertrokken. Eerst nog ff in het Kauri Kingdom gestopt. Daar maken ze vanalles van Kauri hout dat al een paar 10-duizend jaar perfect geconserveerd in een moeras heeft gelegen. Knap om te zien, zeker de trap die IN een boom is een ge-kettingzaagd.

Door naar Paihia in de Bay of Islands. Daar was eigenlijk helemaal niks te zien, zelfs gene Mikkiedees of ne kei-ef-see. En omdat we in Australië al veel baaien en stranden gezien hebben (in beter weer) zijn we ’s anderendaags maar gewoon doorgereden.

Eigenlijk viel het tot daar nie zo super mee in Nieuw Zeeland. Minder te zien dan we hadden gedacht, slechter weer dan we hadden gehoopt en allebei nie helemaal in orde.
Het stuk boven Auckland zat er ondertussen op, dus via Auckland (slechte timing, vrijdagavondfile) richting zuiden gereden.
En jawel, hier had de zon zich verstopt!
Beter weer dus, weer wa zon en betere temperaturen, lekker! (sorry, maar we moeten objectief blijven, wij kunnen er niks aan doen da het winter wordt bij jullie he :p ma langs de andere kant, Kristof heeft hier voor de tweede keer dit jaar last van hooikoorts. Tis trouwens vreemd om hier, in de lente, kerstspullen te zien liggen.)

Eindbestemming van deze post is Rotorua. Ligt int midden van het Noord-eiland en is vooral bekend om zijn geur. Nee, tis er heel vulkanisch, veel hot-water springs, broebelende modderpoelen en jawel, bij tijden ne serieuze zwavelgeur (en hier is ons kadootje voor jullie: neem een ei, laat het ongeveer een 4-tal weken in een afgesloten doos in een willekeurige keukenkast rondslingeren, neem het uit de doos en breek het open. Et voila, your very own Rot-orua! Zonder dank)
Eerste taak in een nieuwe stad is slaapplaats zoeken. Beetje toevallig bij ne compleet geschifte kerel uitgekomen (Funky Green Voyager) die alleen nog een caravanneke vrij had. Ma twas wreed goedkoop, dus wij da voor ne nacht geprobeerd. Tsliep heerlijk, fijne sfeer in de hostel, dus straks gaan we nacht 4 in in de caravan.
Er is hier in Rotorua heel wat te doen en te zien, kansen genoeg dus om van uw geld af te geraken. Onze goede doelen:

*Een avondje Maori introductie.
Aja, daar hebben we het nog nie over gehad, de Maori’s. Zijn hier nog heel sterk vertegenwoordigd, en in tegenstelling tot de Aboriginals in Australië heel wat minder onderdrukt. Veel ervan zijn ook redelijke beren, hoe de Engelsen hier ooit gewonnen hebben, wij weten het nie Ma bon, we hebben er een traditionele opvoering gezien, serieuze vechtscenes inclusief, gevolgd door een traditionele “Hangi”-maaltijd (stoomkoken avant-la-lettre). Echt de moeite, als ge trouwens nog es ooit in de videotheek staat te twijfelen welke film te nemen, pak “Whale Rider” mee als die er ligt, ferme Maori-film. Downloaden kan ook natuurlijk.

*Raften
Inclusief waterval van 7 meter afvaren, plezant maar wa kort

En nee, het shirt hebben we NIET zelf mogen kiezen!

*Mountainbiken
Hele knappe en gratis tracks hier, veel fun, conditie nog dezelfde als in Australië, ma den techniek was er nog, Kristof is maar 3 keer serieus op zijn gezicht gegaan, typen met ne redelijk verstuikte pols valt eigenlijk nog mee.

*Polynesian Spa
Stinkpoelekes van 38 tot 42 graden, gevoed door opborrelend heet water. Zalig na een dagske afbeulend MTB’en.

NZ tot nu toe:
Net als Australië iets minder begonnen, maar ondertussen wreed plezant en ferm om te zien. Naart schijnt wordt het alleen maar schoner hoe meer ge naar het zuiden trekt, hopen dus da het zal schijnen.
Opt Noord-eiland rijden we vanaf morgen nog verder naar Lake Taupo en Tongariro en daarna nemen we in Wellington de ferry naar Picton om vanaf daar het Zuid-eiland te verkennen.
Nog heel wa avontuur voor de boeg dus, tot de volgende!

aja, de laatste foto's van Australië staan ondertussen ook op Picasa, check maar ff de Cheeeeese entry voor de links.

aja2, de foto's van deze entry staan hier:
http://picasaweb.google.nl/kristofenels/2007110120071112AucklandToRotorua