Kristof en Els On The Road

We waren dus al terug wat op krachten, maar waren zo dicht bij Cancun dat we de margaritas al van ver konden ruiken. Tijd om dus nog es de luie toerist uit te hangen en het er es een paar daagskes goed van te nemen in lekker warm, zonnig en vooral all-inclusive:

CANCUN
Na dat we door de misschien toch wel een beetje onvriendelijke douane waren geraakt op Amerikaanse bodem (SHOES OFF!!!! WAIT FOR THE BEEB!!!!! Sir Yes Sir!) kwamen we redelijk laat aan in Cancun. We werden er direct al aangeklampt door louche taxi-chauffeurs en hebben uiteindelijk toch maar het buske gepakt naar ons eerst hotel, De “Cucaracha-Inn”. En als ge die beeskes dood trapt lossen ze naart schijnt hun eikes, en da toch liever op een plastieken zakske dan op onze schoenen

We hebben er 1tje kunnen platzakken, ma er zaten er blijkbaar nog, want sanderendaags was ons slachtoffer op zijn pootjes na volledig weggevreten door zijn schoonfamilie...
Rap weg daar dus, want onze meest energie verslindende activiteit van heel Cancun stond op het programma: Zwemmen met dolfijnen.
Da was iets wa we zeker nog wilden doen tijdens onze reis, en we hebben goed gezocht naar een “uit-vrije-loop” alternatief, maar behalve in Kaikoura, Nieuw-Zeeland, met 1000 meter water onder ons en boenk in de school dolfijntjes waar orca’s af en toe hun lange ballen mee komen oefenen hebben we nikske gevonden. Dan maar in een ondiep zwembadje met dolfijnen zonder orca’s gaan liggen, twas the next best thing.

We hebben ons goed geamuseerd, hebben voor het “trainer for a day”-programma gekozen (al was er nie veel trainer aan en was het ook nie echt een dagvullend programmeke). Om het kort te houden, we hebben redelijk wa tijd met de beeskes int water gelegen, twas plezant, ma de zwembad-omgeving stond een echte “magische” ervaring toch wel redelijk in de weg.

Over naar de orde van de dag. En van de volgende dagen nl op onze gerugzakte poepekes in de zon gaan liggen, met een groen all-in bandje van de (u raadt het nooit) Holiday-Inn Cancun.
Wederom, nie teveel gezever, onze dagen bestonden uit:

° wakker worden
° De zee achter de gordijnen bewonderen
° eten
° hangen
° cocktailkes
° eten
° hangen
° cocktailkes
° cocktailkes
° eten
° avondsjowke

° misschien nog een cocktailke
° zzzzzzz
° ne kater

The hard knock life again dus, ma we zijn wel 1 dagske op schok geweest int centrum van Cancun. Waar eigenlijk nie zoveel te zien was.

Na onze paar dagen in de Mexicaanse zon waren we echt opnieuw volledig opgeladen en konden we de extra buffet-kilos er terug vanaf gaan rugzakken. Eerste bestemming:

VALLADOLID – CHITZEN ITZA
Met de verrassend comfortabele bus ging het vanuit Cancun naar Valladolid, stadje dicht bij de beroemde Maya-site Chitzen Itza. In Valladolid hebben we nog ne “Cenote” bezocht, een diepe vijver met rotsen, komt daar in de streek veel voor.

De dag erop kropen we vroeg uit ons bed, we gingen onze eerste Maya-site bezichtigen, Chitzen Itza. Wreed schoon tempelkes allemaal, ma omda we ons nie echt hebben verdiept in heel de Maya historie kunnen we er hier ook nie spetterend veel over vertellen. Excuses.

En dit is de plek waar er Maya voetbal werd gespeeld, de kapitein van de winnaars (of de verliezers, ze zijn er nog nie uit) kreeg de eer geofferd te worden...

En ge kunt er ook nog een fijn klapke doen.

We waren er vroeg, vóór de volkstoeloop uit Cancun en konden tegen de middag terug de bus op. We hadden met ons gidske in de hand uitgestippeld dat we vanuit Chitzen Itza rechtstreeks naar Tulum konden bussen, en gelukkig had ons gidske gelijk en stonden we in de late namiddag na weer een zalig zacht busritje in

TULUM
Echt veel was er in de stad nie te zien, ma we hebben mogen kennis maken met de overheerlijke “Tacos Al Pastor”. Mexican food voor geen geld en onbeschrijflijk lekker!
De dag erop stonden de ruines van Tulum op het programma. Weer vroeg eruit om het volk voor te zijn, met slaap-ogen heeft Kristof zijn vingers nog tussen de deur van het buske gekregen (en da doet GEEN goed) en na nog een klein wandelingske stonden we aan de ruines. Qua oppervlakte niks in vergelijking met Chitzen Itza, ma ze liggen zo prachtig dat wij het eigenlijk wel een pakske mooier van vonden dan CI.

Ze liggen dus op een klif, met eronder gouden zandstranden, een prachtige oceaan (incl de liefde-bedrijvende-zeeschildpadden) en voor de rest niks dan rust.

Heerlijk, we hebben er onze tijd genomen, waren er weer op tijd weg (voor de massa) en een uurke later zaten we weer op een zwevende bus, richting Belize.
We wilden eerst overnachten in de laatste stad in Mexico, Chetumal. Maar in de bushalte bleek dat er 2 uur na onze aankomst een bus (een luxe-bus nog wel) rechtstreeks naar Belize City zou vertrekken, dus hebben we die maar geboekt.
En toen er 2 uur later tussen al die mooie, nette Mexicaanse bussen ineens een scheefhangende walmende oude amerikaanse Greyhound-bus aangebruld kwam wisten we al vrij zeker dat da die van ons ging zijn...

Groetjes en tot in Belize!

En de mexicaanse klikjes vinden jullie hier:
http://picasaweb.google.nl/kristofenels2/MexicoPartI

Zoals al gezegd in de vorige blog, plannen wijzigen.
Zo hadden wij na 2 heerlijke weekjes Galapagos absoluut geen zin meer om terug te gaan rugzakken in Costa Rica, de uiteindelijke bestemming van onze vlucht. Dus in de kleine 4 uren die we in Miami (de tussenstop van onze vlucht van Quito, Ecuador naar San Jose, Costa Rica) hadden hebben we onder het motto “wat er ook gebeurt, altijd blijven !” via:
° de ticket-desk van American Airlines,
° de ticket-desk van British Airways,
° het 0800-nr van BA, opnieuw
° de ticket-desk van AA,
° het 0800-nr van AA en als laatste stop nog es
° de ticket-desk van AA
uiteindelijk genoeg
° hersencellen,
° gewilligheid en
° kennis
bij mekaar kunnen verzamelen om de route van ons RTW-ticket aan te passen. We bleven in Miami, vlogen nadien door naar Cancun en hadden welgeteld 20 minuten speling of we hadden alsnog op de vlucht naar Costa Rica moeten stappen omdat de boel nie geregeld was. We hadden hier al een voorsmaakske gekregen, en later zou het nog blijken, American Airlines zijn organisatorisch een bende business klas klungelaars!
Wel een beetje spijtig dat we Costa Rica zouden missen, maar we konden toen en daar niet genoeg energie bij mekaar brengen om verder te trekken, we waren qua spiritus een beetje leeg...
Tijd dus om wa de lekkere Westerse luxe en gemak in te duiken, eerste en lange stop:

ORLANDO
In de lekkere Florida-zon was het fijn cruisen in onze gehuurde PT-euh-cruiser. Volgens een plaatselijke komiek volledig gemaak van “vagina-repellent”, ma wij vonden het best leuk karren

Via een tussenstopke in Fort Lauderdale geraakten we eerst in Kissimmee, een dorpke dat zijn bestaan praktisch volledig aan het vlakbij gelegen Disney-World te danken heeft, en, nog veel belangrijker, waar Kristof in het gezegende jaar ’99 nog fkes als onthaal-pipo in een restaurant heeft gewerkt. Tijd dus voor nog es een klein bezoekske aan Perkins, en zowaar, het stond er nog, zag er nog bijna tzelfde uit en er werkte nog 1 (één) collegaatje van toen, ons Dora

En de quesadillas smaakten nog altijd zo zalig als 9 jaar geleden

Van Orlando hebben we niet veel gezien, van Disney-World ook niet (we zijn allergisch aan muizen) maar voor de rest hebben we ons best gedaan om zoveel mogelijk pretparken te bezoeken. In order of appearance:

° Wet ’n Wild (wetnwild.com, doe niet zoals ons en verwar het niet met wetandwild.com) - waterpretpark, redelijk vol, best fun, ma de Australische versie was beter.

° Universal Studios – Rides en shows gebaseerd op films en series, veel volk waarvan de volgende stap waarschijnlijk zal zijn dat ze hun refill-bekers van ne liter intraveneus gaan aanleggen, bespaart de zuig-moeite tijdens het bedienen van hun “mijn-benen-schuren-open-van-het-wandelen”-karreke dikzakken daar, nie normaal

° Seaworld – theme-park met als thema... de zee. Fun, mooi, ma wederom, oz ruled.

° Aquatica – waterpretpark waar ze u meer dan een uur in de rij laten staan om in 15 seconden door een plastieken buiske naar beneden te hobbelen dwars door de dolfijnen-tank, schoon gemaakt, fijn gedobberd in de binnenbandjess, ma achterlijk druk.

° Universal Studios Islands of Adventure – Pretpark met vooral adrenaline-rides, gebaseerd op films van... Universal. Fun en minder dikzakken.

° Nog es Seaworld, om orka Shamu es aan het werk gezien. En nie verder vertellen, ma der zwemt daar meer dan 1ne shamu rond

We hebben er een dag of 7 in de slechtse Holiday Inn tot nu toe gelegen, ma twas nog steeds wreed comfortabel We gaan jullie verder niet vervelen met rollercoaster-verhalen, direct terug de auto in richting:

KEY WEST
En we bedoelen daarmee natuurlijk niet de lichtroze bar in Leuven, maar wel degelijk het lichtroze eiland zelve.
Onderweg nog fkes gestopt in de buurt van de Everglades voor een authentieke (en redelijk tamme) airboat-ride.

Ze waren er wel trots op dat het grote “CSI: Miami” in den tijd nog een ritje bij hun is komen maken.

Verder was het een fijne rit over de schitterend aangelegde Highway-1 tot op het meest zuidelijke puntje van de USA.

Toch nog fkes vermelden da ons autoke (ne Chevy Cobalt) uitgerust was met een satelliet-radio systeem met ontelbaar veel kanalen. En 1 van die kanalen was Christ-XM of zoiets en daarop was deze swingende hit in wording te horen. Voor de mensen met gehoor-problemen, het refreintje gaat van “thinking about my Jesus”

OK, we waren over schitterende bruggen over kristalhelder water dus in Key-West aangekomen, zijn er een nachtje blijven hangen, hebben ne schone zonsondergang gezien op Mallory Square, cocktailkes gedronken, verbaasd staan kijken naar de Ken van de Barbie met de Louis Vuitton okselwarmer aka hondentasje (wtf!?)

, nog een beetje rondgeslenterd en de dag erop terug den 1 op richting

MIAMI
Show en Hummer-stad bij uitstek, ongeloooooooflijk schoon volk en ook handig dat we een woordje Spaans spreken, het merendeel van de inwoners zijn Latinos. We hebben ons bezoek vooral gefocust op “The Strip”, een stukske beachfront met Art-Deco gebouwkes, schoon overdag, en heel schoon baai naait:

We hebben nog een poepen-draaien-showke meegepikt int bruin cafeeke van Gloria Estefan, wat op het strand gaan zien, beetje aan mensen-in-stortregen-kijken gedaan

en zijn dan stillekes terug afgezakt naart hotel.

Ge zou het aan dit verslag nie merken, ma we zijn in totaal toch 2 weken in Florida geweest, zalig om fkes terug in een Engelstalig (...) land te zijn, met wat meer comfort en wat minder zoek en improvisatie werk, onder een zalig zonneke. Ma da heeft allemaal zijne prijs natuurlijk, en die 2 weekskes rust en fun zijn de grootste reden waarom we wat vroeger dan gepland terug naar huis gekomen zijn. Maar hadden we dat nie gedaan denken we dat we nog veel vroeger terug geweest zouden zijn, zo hard had de reismoeheid toegeslaan.
En om zeker te zijn da we echt helemaal volledig compleet terug reisfit waren zijn we voor alle zekerheid naar Cancun gevlogen, kwestie van den overgang zo zacht mogelijk te houden

Ma da is voor binnen een paar dagen, naast reismoeheid bestaat er ook schrijfmoeheid, en die begint weer hard toe te slaan op dit moment!

Groetjes uit het tropisch Wilsele

en de halve megapixeltjes staan deze keer hier:
http://picasaweb.google.nl/kristofenels2/Florida