Kristof en Els On The Road

Jaja, het kan verkeren, den ene blog-entry zit ge nog te stoefen da de gevreesde reizigers-D zich nog geen meester heeft gemaakt van de darmkes, den andere moet ge opletten da ge binnen een straal (flauwe woordspeling van de dag nummerrrrr 1) van 2 meter van het toilet blijft met uw laptopke...
In ieder geval, wel een goeie kans om nog es een potje (flauwe woordspeling van de dag nummer 2) te posten, al is het wa trager en met minder energie geschreven (en wordt het schrijven regelmatig onderbroken, ma geen paniek er wordt met propere handjes verder getypt!).
We zitten ondertussen al in Peru, maar hier is bloggewijs ons laatste stukske Argentinië:

SAN IGNACIO
Vanuit Puerto Igauzu ging het op zijn buzzies naar San Ignacio. In San Ignacio ligt 1 van de best bewaarde Jesuïeten-missies van Argentinië. De meeste bezoekers zijn er dagjestoeristen, ma het was er zo zalig rustig dat we er een een nachtje of 3 zijn blijven hangen. De missie was onverwacht groot en mooi.

Voor de rest hebben we er niet veel uitgestoken, behalve een wandelingske (incl lift in grote truck) naar de plaatstelijke “playa”. Fijn gaan zwemmen tussen de viskes in de Paraña-rivier (zonder Piranha’s btw).

SALTA
Yep, de busrit van San Ignacio naar Salta was normaal gezien de laatste lange, met een goei 26 uur kon ze weeral tellen.
Ze noemen Salta “La Linda”, en idd twas een schone en vooral heel aangename stad (met een Mercado Central met super-lekker en super-goedkoop eten!).

Twas ook de eerste stad in meer “indigenous”-gebied. Veel meer oorspronkelijke Zuid-Amerikanen dus, incl Inca-souvenierkes en panfluiten. In totaal heeft het 9 (...) nachten geduurd eer we er weg waren, ma we hebben wel een onverwacht lang uitstapke als een beetje een excuus.
Ons eerste excursieke vanuit Salta was een gegidsd tourke door het omliggende landschap. We zijn 2 dagen onderweg geweest (in de 4x4, met twee Litouwsen als medepassagiers) en reden van de ene “Quebrada” (kloof) naar de andere. Onderweg nog gestopt aan de “Recta del TinTin”, een oude kaarsrechte Inca-route, 18km lang, en op een dikke haar na perfect recht, onvoorstelbaar eigenlijk.

Onderweg was het betoverend mooi, we hebben tijdens een stop in Cachi geit op de BBQ gegeten (geen aanrader), een nachtje in Cafayate doorgebracht (waar we een koppel Canadezen, Nik & Sarah, weeral es tegen het lijf liepen (eerdere ontmoetingen: Piedra Buena, Puerto Madryn en Puerto Iguazu, en twas er nog nie mee gedaan), ineens maar afgesproken om de dag erop es iets te gaan eten), wijn gaan proeven en op de terugweg aan indrukwekkende rotsformaties gestopt. We zijn ook nog door het PN De Los Cardones (= cactussen, flauwe woordspeling nr 3) gereden, met echt gigantische cactussen (en om lekker in de sfeer te blijven, nog een oud “De Grote Peter Van De Veire-ochtendshow”-mopke: “Wat is de gelijkenis tussen billen en de woestijn?” ... “Cac-tussen...”. Eigenlijk nie zo grappig op dit moment...).

Ma bon, een “de moeite” tourke, en op dag twee stonden we weer in La Linda.
Na een dagske praktisch bezig zijn was het tijd voor uitstap 2 vanuit Salta. Eigenlijk waren we naar Salta gekomen om de “Tren a las Nubes” te bestijgen. Jammer genoeg reed die niet (die is vol toeristen es een nachtje blijven stilstaan op het hoogste punt, het La Polvorilla-viaduct, op 4100 meter hoogte...), dus hadden we beslist om een autoke te huren en via de weg, die grotendeels het spoor volgt, naar San Antonia De Los Cobres en daarna het La Polvorilla-viaduct te rijden. Zo gezegd zo gereden en het was onderweg weeral es betoverend mooi.

Tegen een uur of 1 waren we over het hobbel- en regelmatig door een rivierke onderbroken wegske in San Antonio DLC aangekomen. Rap een lunchke gedaan en terug onderweg.
En lap, we hadden het kunnen weten, als wij hier op reis iets huren (herinner u het appartment in Buenos Aires), dan zit de kans er dik in dat er iets mis gaat. Iets van een 2km voorbij SADLC besloot ons Fiat Palioke er net na het inhalen van een aantal net iets grotere vrachtwagens er volledig mee op te houden. Ff noodstop aan de andere kant van de weg moeten uitvoeren, want die camions naderden wreed dicht in de spiegelkes. Daar stonden we dan, in de woestijn, op ne gravelweg vooral gebruikt door gevaarlijk snelrijdende trucks...

Niks aan te doen, dus maar terug gelift naar “tstad” en de verhuurmaatschappij gebeld. Die konden er nie van over da wij de auto ALLEEN hadden laten staan in de woestijn (tja, jammer dat de praatpalen nog nie geinstalleerd waren...), we moesten al maar naar de auto terugwandelen, en binnen 20 min zouden zij iemand geregeld hebben om ons te komen helpen. Wij dus door het stof en de hitte op rond de 4000 meter hoogte terug naar El Palio. In totaal hebben we daar gelijk kiekes nog 2,5u in de woestijn zitten wachten, vooraleer we compleet P*SSED terug naar SADLC zijn gelift. Opnieuw naar de maatschappij gebeld, en het zou NOG 2 uur duren eer er iemand ons zou komen helpen, tegen een uur of acht zou die man er moeten zijn. OK, we wisten waar we voor stonden, een onvoorzien nachtje in het absolute midden van nergens. Nog ff vermelden da het daar eens de zon onder is verschrikkelijk koud wordt, Els kon er nie zo mee lachen met haar rokske aan... Maar eerst op hostel-jacht gegaan en gelukkig gevonden, en dan in een cafeeke gaan wachten. Tegen 8 uur was onze vervang-auto er, dus met vervang-auto-bestuurder naar onze kapotte Palio gereden. Hij kreeg die ook niemeer aan de praat, dus hebben wij de vervangwagen genomen en terug naar SADLC gereden. Achteraf bleek da hij op 1 of ander manier toch nog voor het helemaal nacht was terug in SADLC was geraakt, ma da kon ons op da moment niks schelen, we waren nog steeds razend op de verhuurmaatschappij, 2,5 uur voor niks daar gevaarlijk en bloedheet langs de baan zitten wachten, gewoonweg schandalig. Om de zenuwen wat te kalmeren zijn we dan iets gaan eten, kip met een fleske wijn. En da bleek op 4000 meter hoogte geen goed idee. Er wordt aangeraden om per dag niet meer dan 300 meter te stijgen. Wij kwamen van Salta op 1100 meter en gingen slapen op 4000 meter, net niet het 10-voudige. Daarbovenop kwam die wijn door de mindere zuurstof in de lucht ook nog es keihard aan, gevolg, een angstaanjagend nachtje ademhappen, geen lachertje!
Sanderendaags waren we vroeg op en blijkbaar was de klok net een uurke achteruit gezet, dus terwijl iedereen nog van zijn extra uurke slaap lag te genieten reden wij in onze “nieuwe” palio alsnog naar het viaduct. Was indrukwekkend om te zien, zeker van er bovenop, al heeft het wat moeite gekost...

We hadden er nog steeds last van de hoogte, dus zat er maar 1 ding op: DRUGS!!

Inderdaad, onder het Egbert-Van-Peking-Express-Motto “Oh My God, I’m chewing Cocaïne!!” hebben we de coca-blaadjes bovengehaald en leeggezogen, of het helpt of nie, daar zijn we nie uit, ma het houdt u wel bezig, en da was toch al iets.

Na het vervullen van onze viaduct missie konden we een dagske later dan gepland dan toch terug richting Salta, en na een 3-tal uurkes gravel-race stonden we terug in de beschaving. De fun was natuurlijk nog nie gedaan, want bij het binnenbrengen van Palio 2 bij de maatschappij werden we onvriendelijk en zonder sorry verwacht simpelkes te betalen. Wij direct gezegd da we da nie gingen doen, en na wa heen en weer getelefoneer met de baas zijn we er gewoon botweg op straat gezet. Avontuur genoeg dus, ma gelukkig hadden we in Salta een zalig hostel, met een echt “moederke” als gastvrouw, ze was ocharm serieus ongerust geweest omda we ne nacht waren weggebleven. Fkes gaan afkoelen in het hostel dus (met flets-hond Manchita), en dan verder genoten van Salta.

We zijn in Salta ook nog naar het MAAM (Museo de Arqueologia de Alta Montaña) geweest, daar zijn de bijna perfect bewaarde lichaampjes van de Niños Del Llullaillaco te bezichtigen. Zij zijn in 1999 gevonden op 6700 meter hoogte, en zijn ongeveer 500 jaar geleden aan de goden geofferd. Omwille van de hoogte en de koude zijn ze zo goed bewaard gebleven dat het bij sommigen bijna lijkt alsof ze ieder moment kunnen wakker worden.

HUMAHUACA
Exit Salta, op richting Bolivië. Om wat meer naar het Noorden te geraken hebben we gebruik gemaakt van een 1-richtingstourke richting Humahuaca. Weeral een ongelooflijk mooie rit, met onderweg tussenstops in Jujuy, Purmamarca en Tilcara (waar er weer een voorraadje panfluit-CD’s is aangekocht).

Eindstop van onze dagtocht en van dit, toegegeven, beetje langdradig verhaaltje was Humahuaca. Na een daguitstapje naar Iruya (en weeral door schitterend landschap)

zat ons Argentijns avontuur erop, tijd voor Bolivië.
En wie weet, als de beeskes in de darmen op deze manier gaan verder feesten zal da verhaalke rapper online staan dan gehoopt...

Grtz,
El Cacadorus y El Sita

En da picsssss:
http://picasaweb.google.com/kristofenels/2008030420080320IguazuToHumahuaca

Op een regenachtige maar warme avond zat er eens een koppelke met een laptopke op het (overdekt) terras van een hostel in Iguacu (op zijn Braziliaans) een verhaalke te schrijven… Het ging als volgt:

MAR DEL PLATA
Na de monster-busrit van 28,5 uur zijn we nog redelijk fris in Mar Del Plata aangekomen. Onderweg nog een fijn filmke gezien “Closing Escrow”, plezant voer voor iedereen die al es een huis heeft gekocht en een goed gevoel voor humor heeft. Doch dit volledig terzijde.
Toen we rond 20.00 in Mar Del Plata aankwamen wast al wa te laat om nog op hostel-jacht te gaan. Door stom toeval (als er al iemand ooit slim toeval is tegengekomen, laat het ff weten) op ne zekere Pieter uit Gent gebotst, en die wist wel een hotelleke in de buurt da nie te duur was. Zo gezegd zo gevolgd, en een half uurke later stonden we in ons kamerke, klaar voor een lekker doucheke (en twas nodig na die busrit!). Douchen gebeurt hier trouwens niet in een appart cabieneke ofzo, nope, er is de badkamer, en er is de douchekop. En er is water. Overal. Ma twent rap, en we hebben nog nooit zo goed geroken als na die douche (of het contrast is nog nooit zo groot geweest, da kan ook).
Mar Del Plata is de strand-bestemming van Argentinië, waar het halve land op het strand komt liggen en de rijke Porteños (Buenos Airesianen) hun buitenverblijfke hebben. Een beetje Koksijde mietz Blankenberhe. Ma dan int groot.
Er was heel wa te zien, veel marktjes, een grote “sjopping” en heel veel asbak ...euh... strand. En een beetje te weinig zon eigenlijk.

De laatste avond door toeval (slim, stom, simpel,...) wel op een kleine carnavals-“corso” gebotst. De wijken van Mar Del Plata werden er allemaal vertegenwoordigd door hun carnavalsgroep en hadden dan elk 30 a 40 minuten om over een afstand van een 200-meter een mini-optochtje te houden, om dan ter plaatse voor en op een podium het beste van zichzelf te geven. Kwa bloot vlees viel het een beetje tegen (Rio hebben we gemist...), ma voor de rest wast echt wel knap om te zien (en vooral te horen, wa die mannen uit hun trommeke halen, ferm!). We hebben geprobeerd een beetje te filmen, nu hopen da YouTube een beetje meewil:

Allez, twas plezant in MDP, maar de volgende bestemming wachtte vol ongeduld (of was het Els...) want we gingen naar:

OSTENDE
Jawel, met 1 O-ke en een E-ke op het einde, ooit gesticht door, u raadt het nooit, Belgische pioniers, daar gestrand in hun visserbootje! Daar moesten we naartoe natuurlijk. Ostende maakt deel uit van een groepke gemeentes, zoals zeg maar Zichen-Zussen-Bolder, Wortegem-Petegem en is er het kleine broertje. Accomodatie hebben we dus gezocht en gevonden in neighbouring Piñamar, dat net iets groter is. Piñamar, een verhaal op zich. Volgens ons liggen de Porteños die denken dat ze geld hebben in Mar Del Plata, zij die echt geld hebben zitten in Piñamar (een beetje Knoque-Heist). De mannen met baby-blauwe of baby-roze gebreide pullekes over hun schouders waren ontelbaar, evenals hun jeepkes, hun vrouwkes en hun fils-a-papakes.
Noem trouwens een automerk en der is daar wel een garage van, nie gewoon, twas daar precies iedere avond auto-salon. Al de garages hadden hun auto’s buiten staan, der liepen hostesskes rond, ... en da voor een eigenlijk afgelegen stadje, money money money, must be funny...
En dan natuurlijk ff een uitstapke naar het strand van Ostende. Eigenlijk was er buiten het strand niks te zien, ma we hebben er wel lekker gegeten (in Puerto Ostende), een paar uur liggen bakken op het strand, een kuilke gegraven voor onszelf, kuilke terug dicht gesmeten, en opt gemakske terug gewandeld, onderweg nog ff lekkere Churros (en die zijn hier gevuld met Dulce De Leche, heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk!) voor tmanneke en ne kolf mais voort vrouwke gekocht. Fijn dagske niks doen dus, behalve voor onze camera:

Twas trouwens raar, maar da was de enige plaats tot nu toe waar mensen hun zinnen beëindigden met “ééé”. Toeval, of hebben we net het bewijs geleverd voor een kleine henetische afwijking...?
MOT! OK, da was Els haar hand tegen mijn hoofd, tijd dus om te stoppen met lachen met de West-Vlamingen en verder te skrijven...

‘s Anderendaags wast alweer bus-tijd, deze keer met bestemming:

BUENOS AIRES
Inderdaad, we waren klaar voor een weekske Buenos Aires, stad van de Tango en vreselijk laat eten.
We hadden na een tip van een koppel dat we in Puerto Madryn waren tegengekomen een appartementje geboekt voor een week, da kwam voordeliger uit dan in een hostel te gaan liggen, en dan hadden we ook nog es ff iets voor ons alleen. Op de site waar we het hadden geboekt stond: “a lively area surrounded by restaurants and bars”. In realiteit bleek ons appartementje pal en recht, gescheiden door 1 vloer boven een Irish bar te liggen met muziek tot 4.30 smorgens en vanaf 9 uur smorgens. Best goeie muziek, ma nie als geprobeerd te slapen. Daar bovenop (ha, wat een woordkeuze) was er ook nog maar 1 goeie matras, dus dat werd hel op slaapvlak. Na twee nachten vagevuur nog maar es ons beklag gedaan bij de firma die ons het appartement verhuurde, maar twas weekend (zaterdag) en we moesten wachten tot maandag.
Ma nie met ons! (© CPeX)
Wij in een redelijke colère naar hun kantoor gewandeld (was gelukkig nie ver, en het wandelen ging snel). Daar kwamen ze af met het pakske zever da we wel konden verhuizen, ma da we dan gewoon in een ander apartement opnieuw moesten betalen voor een week (dus opnieuw voor de minimum periode van 7 dagen, terwijl we er maar 5 zouden blijven, plus dan de volledige huur van da Iers appartement)
Ma nie met ons!(2)
Uiteindelijk na veel gezever en wa harde woorden overeengekomen da we op 1 nacht na ons geld zouden terug krijgen van het eerste appartement, en da we nog voor 5 nachten zouden betalen in een iets duurder appartement. Ons geld van het eerste appartement zouden we wel pas maandag terug krijgen, twas zaterdag en ze hadden geen geld in huis. In de namiddag verhuisd naar het tweede appartment, vlak bij het eerste, en da was zalig. Zalige bedden, muisstil, gratis Wifi van de buren , we zijn direct ff gaan slapen en daarna wast al een pak plezanter.
Aber, Buenos Aires zelf, tis een enorme en wreed schone stad, en qua sfeer meer Europees dan Zuid-Amerikaans. In de winkelstraten staan ze savonds tango te dansen (wreed schoon), aan de haven ligt een enorm knappe brug, ge kunt er fijn op een terraske zitten, der ligt nen Hooters, kortom, voor iedereen wat wils.

We zijn er natuurlijk ook naar Recoleta gegaan, het kerkhof gaan bezoeken waar Evita begraven ligt. Het kerkhof is gewoon een kleine wijk op zich, geen gewone graven maar allemaal familie-tombes, kapellekes en soms zelfs gebouwen groter dan een klein appartementje.
Tgraf van Evita staat niet aangeduid en we hadden ons gidskes met de routebeschrijving in al mee, ma tbleek voldoende om de stroom toeristen te volgen en ze dan te snel af te zijn door het laatste blokske binnendoor te pakken en langs den andere kant naar het graf te lopen (hehe).

En dan het avontuur binnen het avontuur, onze dag-uitstap naar Boca, de wijk met de gekleurde huiskes en de Boca-juniors voetbalzotten. De wijk op zich is natuurlijk wreed toeristisch, overal winkeltjes, standjes, tango op het terras en portemonnees waarvan de bodem wreed rap zichtbaar wordt. Ma twas heel mooi om te zien, en buiten de echte toeristen-straten was het gewoon een gezellige volkswijk.

Ma dees twee pipos hier in Argentinië hadden sjans, want twas die dag net voetbal in La Bombonera, het stadion van de Boca Juniors (u weet wel, de ploeg van D. Maradona), Boca Juniors tegen Argentina Juniors. Wij na wat getwijfel op goed geluk 2 tickets gekocht van ne kerel op straat, en we hadden er geen idee van waar we zouden staan. Tegen 6 uur terug naar het stadion gelopen, we moesten poort 12 binnen, blijkbaar hadden we staanplaatsen.
Man (of Vrouw, iedereen gelijk), waar wij daar in zijn terecht gekomen... We hadden dus plaatsen boenk int midden van de harde supporterskern van Boca (in de boekskes: “Be carefull, these are people not to mess with...). Wij dus met de people not to mess with mee poort 12 binnen, bleek da ze de people achter onze poort als 1 van de laatsten het stadion inlieten (en ook weer als laasten eruit...). Resultaat: een half uurke claustrofobiën op ne betonnen overdekte trap tussen zwetende argentijnen zonder t-shirt en met een duidelijke steak-overdosis, verdoofd door continu tromgeroffel (of was het het niet zo legale gras wat in de lucht hing), hard (doch met de glimlach, zo zijn we) proberen uit te leggen da Kristof zijn clandestien adidas-klakske NIE geruild werd tegen ongetwijfeld even echte andere adidas of nike-klakskes, vriendelijk bedanken als ze ons een Boca-vlag in onze handen willen duwen, proberen kalm te blijven als ne pipo met een spiderman masker continu schreeuwend als ne zot door het volk heen vliegt, uiteindelijk toch maar vriendelijk gelachen en die Boca-vlag aangenomen, redelijk opgelucht zijn als blijkt dat we uiteindelijk toch uit onze sarcofaag mogen, de Boca-vlag weer even vriendelijk terug afgestaan en aaaahhhh, frisse lucht!
Rap een plaatske veroverd (nie te ver van den uitgang, toch nog een beetje proberen veilig te blijven) en geduldig gewacht tot de hele stroom volk, incl volledige fanfare uiteindelijk een plaatske gevonden had. Ondertussen waren we al wa kalmer en leek de sfeer ons wa minder agressief, gewoon nen hoop uitgelaten Argentijnen.
Van de match zelf hebben we eigenlijk nie zo veel gezien (danku vlaggenzwaaiers... “we” hebben wel met 4-0 gewonnen ), ma de sfeer tijdens de match was echt zalig. Na de eerste helft konden we de club-liedjes al wa meezingen (ale-ale-oooo, tenemos la coohoopaaaa of Booooocaaaaa, Boocaa mi vihidaaaa) en kregen we direct respect natuurlijk Uiteindelijk hebben we ons echt rot geamuseerd en we betrappen onszelf erop da we nog regelmatig ne “ale-ale-oooo” aan het neuriën zijn
Weer es ff proberen te YouTuben: (hebde trouwens al gemerkt da we een film-programmake hebben nu, schoon overgangskes he )

En der heeft er zich nog ergens 1ne bezig gehouden met de clubliedjes te ondertitelen, Spaans, Les 1 (parental advisory: explicit lyrics):

Eens buiten weer ff de Zuid-Amerikaanse grundlichkeit (?) mogen ervaren en anderhalf uur mogen wachten tot er uiteindelijk een bus langskwam die nie overvol zat. Moe maar voldaan ons beddekes ingekropen, Boca was echt het beste dagske Buenos Aires.

Maar de actie in BA zat er nog nie op, Els wilde er nie weg zonder tango-lessen. Alleen reizen is misschien wel fkes plezant, ma nie voor lang, dus had Kristof eigenlijk geen keuze... 3 uren tango in Confiteria Ideal (oude tango-zaal waar iedere dag echte Argentijnen en toeristen van partner komen wisselen) was het gevolg. En het mag gezegd, we waren wreed rap met de basis-stapkes weg en in het laatste uurke hebben we zelfs op de echte dansvloer wat rondjes staan draaien:

De aandachtige lezer herinnert zich miss nog het gez€!k met het appartement van een paar paragraafkes terug. Wel, da bleek jammer genoeg nog nie volledig achter de rug. Toen we ons geld van het eerste appartement wilden gaan terughalen bleek da de eigenaar meer geld had achtergehouden dan afgesproken, en hoe kon het ook anders, da bleek nu ons probleem, nie dat van het agentschap.
Ma nie met ons!(3)
Onze afspraak was met het agentschap, nie met de eigenaar. Uiteindelijk met de cheffin staan ruzie maken, helemaal tot het randje geduwd toen bleek da ze ons uiteindelijk nog minder wilden terug geven dan hetgeen de eigenaar al had achtergehouden en opgelucht, ma zonder glimlach deze keer, ons geld in ontvangst genomen toen ze na 1,5 uur zeveren uiteindelijk toch hebben toegegeven en we ons geld zoals afgesproken terug kregen. En dan durfden ze nog zeggen dat we de volgende keer maar naar hun moesten vragen, dan zouden ze ons een korting geven. Tuurlijk, wij gaan echt nog es via die fakkejoeters boeken (www.bytargentina.com btw). De eigenares van het 2e appartement heeft ons haar email-adres gelaten, dus als we nog es terug gaan boeken we wel rechtstreeks bij Silvia

Na nog een dagske rondbussen en metro-en zat onze tijd in BA er jammer genoeg al op, twas de plezantse stad in Zuid-Amerika tot nu toe en we gaan er uit met ne serieuze cliffhanger, de trip naar Rio en Iguazu, jawadde, wij zouden in jullie plaats doodgaan van ongeduld! OK, genoeg gezeverd, alst een beetje meezit zal het nie al te lang duren eer we schrijven over het ABSOLUUT FERMSTE en MEEST ONVERGETELIJKE en DUIDELIJK OP EEN TWEEDE PLAATS KOMENDE (na Uluru) DING dat we al gezien hebben op ons half jaarke rondtrekken.
Slaapwel.

en op picasa: http://picasaweb.google.com/kristofenels/2008020720080220BarilocheToBuenosAires