Bolivia

B(r)OLIVIË

Het zit niet altijd vanbinnen…

20.03.2008 - 06.04.2008 20 °C
Bekijk Da Trip & Da Plan op KristofEls's reiskaart.

Onder het motto “Het leven kan hard zijn” zitten we hier in zonovergoten Peru, in een oase in de woestijn een beetje helemaal niks te doen langs een zalig verfrissend zwembadje, op strompelafstand van de bar. Ma tmag wel ff wat specialer, want deze blog is de laatste in uw verslaggever zijn 20-er jaren, vanaf morgen mag er op een nieuwe voordeur worden geklopt... Die strompelafstand gaat straks nog van pas komen

Maja, fkes terug naar het verleden, toen we nog jong en schoon waren, want jullie hebben Bolivië nog te goed.

UYUNI
En zo reden we het laatste stukske Argentina met de bus, om in Villazon de grens over te steken. Eens in Bolivië viel al direct op hoe goedkoop het er was in vergelijking met het toch al redelijk goedkope Noord-Argentinië. Na een versgeperst fruitsapke voor een appel en een ei doorgelopen naar het station om ons treinticket naar Uyuni te boeken. Nog ff iets gaan eten en daarna onze eerste trein van Zuid-Amerika op voor een avondritje naar Uyuni. Wreed ferm ritje, alleen wat jammer van het lichtgebrek, en zo kwamen we rond 1 uur snachts in Uyuni aan. De deuren van de trein waren echter een beetje op slot, dus is Kristofke Indiana Jones gewijs uit het raam gesprongen. Waarna zijn heldhaftige daad een beetje nutteloos bleek, er bleek toch een deur open, al bleek de Australische deerne van dienst net niet sterk genoeg om de klink naar beneden te duwen. Voor niks den held uitgehangen dus met toch een beetje een cynisch lachske van ons Elske... pft.

Na een goed nachtje dag 1 Uyuni, eerst een tour naar de zoutvlakte geboekt, daarna opt gemak naart wereldberoemde treinkerkhof gewandeld. En tstond er echt vol van ouwe en roestende treinen, veel wagonnekes, maar ook een heel aantal ouwe stoomlocomotieven, knap om te zien.

Hier bleek wel al dat Bolivië net iets anders in mekaar zit dan Argentinië. De weg naar het treinkerkhof leek gewoonweg een stort, mensen smijten er precies alles gewoon weg waar ze kunnen, plastiek en ander (soms dierlijk en geurrijk) afval lag echt overal, en echt elk struikske was versierd met minstens 1 plastiek zakske. Echt triestig, of misschien is da gewoon de Boliviaanse manier van offers aan Pacha Mama brengen, da kan ook...

Na een paar uur trein-plezier terug door het stort naar Uyuni-city gelopen. En wie komen we weer tegen in het hostel? Inderdaad, team Canada, Nik en Sarah, u weet nog van Piedra Buena, Puerto Madryn, Iguazu, Salta en nu dus Uyuni. In de kamer naast ons natuurlijk, toeval bestaat niet.

De dag erop was het tijd om op tour te gaan naar de Salar De Uyuni, hier ff een kort overzichtje van de trip:
- Samen in ne Landcruiser met 4 Engelanders, incl de humor, dus het kon veel erger
- Roberto was chauffeur, gids en kok van dienst, en da bleek soms wa veel om daarbovenop ook nog vriendelijk te zijn
- Leuke foto’s getrokken in de onvoorstelbaar grote en schone zoutvlakte

- Een gratis Llama-XXX-show meegepikt

- Toiletbezoekskes met kaarslicht verricht
- Beetje ruzie staan maken met een bende Israeliës (3) die in IEDEREEN (ne man of 15) zijne foto gingen staan en dan tegen ONS begonnen da wij in HUNNE foto stonden. Ma nie met ons (4), Kristofke heeft een beetje terug geroepen en ze hebben onder luid applaus de aftocht kunnen blazen. En wij waren van een ondertussen toch wel een serieus hoopke semitische-frustratie af. (en nu maar hopen da het CGKR dit blogske nie vindt)
Dan hier de foto zonder Israeliëten:

- Spaghetti met ketchup gegeten
- Op een doorliggend betonnen beddeke proberen te slapen in de ijzige koude

- Aan ne medereiziger uitgelegd da da bewegend stipke tussen de sterren vast en zeker een satelliet was om dan een beetje rood te worden toen bleek dat hij ne Master in Astrofysica had incl jobaanbieding bij NASA (© Elske)
- Schitterende sterrenhemels incl melkweg gezien
- Een een beetje mank woestijnvoske wa Oreo’s (zwarte koekskes met witte vulling) gevoerd
- Nen hoop geisers en borrelende modderpoelekes in ware Rotorua-stijl gaan bezichtigen
- In de serieuze kou in een hot springske gaan liggen

- Ongelooflijke landschappen en rotsformaties gezien en beklommen
- En natuurlijk veel gelachen en veel fun gehad met die Engelsen, echt zalig volk

Nog ff de grootte van de Salar illustreren (wel terug komen om verder te lezen he! ):
http://maps.google.be/maps?f=q&hl=nl&geocode=&q=uyuni+bolivia&sll=-21.616579,-66.09375&sspn=4.605477,7.426758&ie=UTF8&ll=-20.190035,-67.5&spn=2.325088,3.713379&t=h&z=8

Voor de rest was er in Uyuni-city eigenlijk geen holleke te zien, dus op naar stop 2 in Bolivië:

POTOSI
Van Uyuni ging het met de bus (surprise) over berggravel naar Potosi. Potosi was ooit 1 van de rijkste steden in Zuid-Amerika (was toen net zo groot als bv Londen), voornamelijk door de Cerro Rico aan de voordeur, letterlijk “Rijke Berg”, zat vroeger vol zilver. En ook een beetje door de inheemse bevolking die er zich letterlijk massaal heeft doodgewerkt.
Nog ff een coca-verhaaltje tussendoor: Met de verovering door de Spanjaarden kwam natuurlijk ook de katholieke kerk mee. Die kon er nie mee lachen da de plaatselijke heidenen een beetje verslaafd waren aan het kauwen van coca-blaadjes en de hele boel werd in de ban gedaan. Aber, toen bleek da de mijnwerkers ineens een pak minder productief werden zei de kerk, OK, coca kauwen mag terug, maar wij willen er een taks van 10% op, als boetedoening...
Ook nu nog zorgt de Cerro Rico voor heel wa gezinsinkomens in Potosi, maar er wonen nu een pak minder mensen dan in de hoogdagen, en werken in de mijn gebeurt nu vrijwillig (al is de levensverwachting er droevig laag, voornamelijk door de grote hoeveelheden asbest en het ontbreken van zelfs maar basis veiligheidsvoorzieningen.)
Er wordt ook nog nauwelijks zilver gewonnen, maar andere mineralen.
Andere bron van berg-inkomsten is het toerisme, ge kunt nl op gegidst bezoek in 1 van de mijnen in de berg. Da wilden wij wel es zien natuurlijk, dus zogezegd zo geboekt en bezocht.
Hier zijn we in onze stoere outfit voor het bezoek:

De mijn zelf begon goed, twas wa krapkes en wa weinig lucht, ma tviel nog mee. Na een minuutje of 5 door de gangen was er een klein museumke gemaakt, incl ne Tio, god van de mijn aan wie regelmatig een offerke gebracht moet worden.

Daarna door tot in een halleke, ff uitwijken voor een mijnkarreke, en dan door naar niveau 2. Daar mocht Kristof al afhaken, gebrek aan zuurstof en vooral ne serieuze claustrofobie-attack hebben hem vliegensvlug terug naar boven doen klauteren. Na ff op adem komen op niveau 1 mocht hij met de andere meisjes terug naar buiten, om eerst nog ff bijna overreden te worden door een serieus snel afkomend mijnkarreke, en probeer maar es aan de kant te gaan in zo ne smalle mijngang, da was een spurtje tot aan de eerste nis. In rubberlaarzen. Tof.
Ma bon, zij-met-de-broek-aan in onze relatie heeft het uiteindelijk volledig uitgehouden en ze is afgezakt tot mijn-niveau 3, waar er zelfs op de buik geslopen moest worden om door bepaalde tunnels te geraken.
Eens buiten was het natuurlijk aan de niet-mietjes om onze gekochte dynamiet te prepareren, want da mochten we ook nog es doen ontploffen.
Els aan het werk:

Voor ons allebei een fijn bezoekske, al heeft Elske er wel wa meer aan gehad dan het mietje van dienst.
Potosi was voor de rest best een aangename stad, ma buiten een exclusief bezoekske aan de San Franciscus-kerk was er nie meer veel te zien, dan maar op naar:

SUCRE
De officiële hoofdstad van Bolivië, en een ramp. Geen hol ma dan ook echt geen hol te zien (tenzij ge kickt op een klein hoopke ijzer wa ooit in een heel ver verleden es ne nacht langs den eiffel-toren heeft gelegen),

nen hoop arrogante, onvriendelijke dikke nekken bij mekaar en nen hoop kilometers en ne dag verscheten. Maar rap door richting:

LA PAZ
Defacto hoofdstad van Bolivië en officiële gaskamer van Zuid-Amerika.
We hadden afgesproken (toeval bestaat nl niet) met Nik en Sarah en zijn er op onze aankomstdag in de namiddag al direct goed ingevlogen met een potje onvervalst worstelen, WWF-Eurosport-stylie, mensen van rond de dertig, you know what we’re talking about!
Da is hier blijkbaar net als in de steets nog een serieuze hit, zeker de eindmatch dwergworstelen.

Bonus is da het publiek ook nog nekeer vanalles naar de ring mag smijten, al moesten we er wel bijnemen da onze fles limonade nadien door een worstelaarster werd gepikt (al was het maar goed da Elske er op tijd aan dacht da ze hare camera nog vasthad, of ze was er in een colere achteraan geschoten). Best grappig om te zien, ma een wreed triestig einde, het dwergworstelen. En in plaats van op zijn minst 2 of meer dwergen tegen mekaar te laten uitkomen hadden ze er nie beter op gevonden dan 1 normale vrouw en 1 dwerg-vrouwke in een tag-team (voor de niet rond de dertigers: twee-tegen-twee) te laten vechten tegen 2 volwassen mannen. Int begin best grappig, opt einde echt niemeer om aan te zien toen het bloed over de twee vrouwen hun gezicht liep na een pak slaag met ne ijzeren klapstoel. We zijn (na het smijten van een nog vol fleske limonade, op een haar na bijna full-frontal tegen zo ne “vent” zijn smoel) gewoon opgestaan en hebben onze rug gedraaid, misselijk gewoon. Achteraf tegen de gids gezegd da da einde gewoonweg op geen cojones trok, krijgt ge een verontwaardigde reactie terug en den uitleg da Cholitas (dwergskes) op de onderste sport van de sociale ladder staan. Aaah sorry, da wisten we nie, dan ist wel OK... *zucht*

Ma OK, volgende dag betere dag, adrenaline rush numero uno stond op het programma, een flitsend mountainbike-tochtje op de World’s Most Dangerous Road (WMDR) van La Paz tot Coroico, oftwel 3345 meter dalen over 64km, waarvan de helft gravel, kicken gegarandeerd dus. Smorgens goed vroeg vertrokken met het buske tot op het hoogste punt buiten La Paz, dan op een parking wa kunnen wennen aan de fietsen, alle materiaal aangetrokken en weg waren we.

Het eerste stuk was echt vliegen met snelheden tegen en over de 60km/u al liggend door de bochten, jihaaaa!
Maar helaas, we waren ff (heel ff maar) vergeten in welk land we waren, ma lang duurt da meestal nie. Probleem deze keer, wel... er was eens een boerendorpke in de bergen. En in dat boerendorpke was er geen elektriciteit, iets wat waarschijnlijk al een hele tijd zo was. En wa doet ne boer in Bolivië als hij ineens wil protesteren omdat hij gene elektriciteit heeft? De weg blokkeren met keien en zich zat drinken natuurlijk. En als er toeristen op ne mountainbike voorbij willen? Wel, dan smijten we er toch naar met keien zeker, verdomde gringo’s!
Wij reden gelukkig voorop en de plaatselijke dronken boeren hun reactiesnelheid is nie schitterend, ma ne kerel iets achter ons heeft notabene op zijne verjaardag zo ne kei tegen zijne knikker gekregen, en ondanks de helm zag het er nie lief uit...
Bon, wij waren dus met de fiets door die pipo’s hun blokkade geraakt, ma de volgbuskes incl materiaal en medische assistentie stonden nog aan de andere kant ervan. Gevolg: het tweede en langste stuk van het asfalt gedeelte hebben we uit veiligheidsoverwegingen tegen een slakkegangske naar beneden gereden, met uitzondering van 1 klimmeke hebben we continu moeten remmen. Ook ne adrenaline-rush, ma gene positieve!
OK, tegen da wij aan het gravel-gedeelte aankwamen waren de buskes ook door dronken-boeren-land geraakt en kon er terug wa snelheid gemaakt worden.
En wa volgde was de beste mountainbike-ride die we ooit gedaan hebben. Aan de ene kant van de weg rots steil omhoog, aan de andere kant afgrond steil naar beneden. Er tussenin een rij helmkes op MTB’s die naar beneden raceten als zot, goed oplettend om nie te schuiven in de bocht, da kan verkeerd aflopen daar, en da hebben toch al wa toeristen mogen ervaren. Der zijn daar nl bochten met de namen van een land, bv de franse bocht, de israelische bocht,... reden: daar zijn toeristen uit da land net iets te hard gegaan en van de weg afgevlogen. Letterlijk. Voorgoed.
De WMDR staat trouwens ook bekend als de Death Road. Sinds 2006 is er een nieuwe, veiligere weg tussen Coroico en La Paz, maar daarvoor was da stukske gravel de enige verbindingsweg. Soms is de weg net breed genoeg voor 1 truck, op andere plaatsen zijn er aardverschuivingen geweest,... Met als triest gevolg dat er op die weg jaarlijks iets van een 100 doden vielen...
En daar scheurden wij dus over naar beneden. Als ge zo aan het rijden zijt merkt ge eigenlijk helemaal niks van da gevaar, en opt einde waren ik (kristof) en de gids loeihard naar beneden aan het vliegen (want hij kon zich toch nie laten voorbijsteken door ne toerist zeker, toegegeven, wa extra gewicht is net een voordeel downhill), al de andere volgden redelijk ver erachter, maar bij de eerste achtervolgers zat wel ons Elske, bij uitstek het snelste vrouwke van het peloton! (ook in de West-Vlaamse betekenis (beetje mijn best doen om haar te houden he, we schelen nu 2 jaar ))

Uiteindelijk beneden was de gids wreed content dat er niks was gebeurd, op ne gemiddelde dag breekt er normaal gezien wel iemand zijne pols of erger. Bij ons maar een paar valpartijen, (vrouwke overkop owv verkeerde rem, Nik uit Canada op zijn gezicht omdat hij moest uitwijken voor een varken (!) op de weg,...) en we konden we na een slecht buffet (inbegrepen natuurlijk) allemaal redelijk ongehavend terug naar huis. In een buske, over dezelfde weg, en toen realiseerden we ons pas hoe we de zot hebben uitgehangen, die weg was echt ongelooflijk.

Het heeft weinig gescheeld of we hadden opnieuw geboekt om de afdaling nog es te doen, ma ge moet het lot nie teveel tarten...

En wat hebben we voor de rest nog gedaan in La Paz...
- Het coca-museum bezocht (en ja, er zitten nog steeds coca-bladeren in Coca-Cola).
- Burger King (what else, incl Coca-Cola)
- Ons echt ziek gekocht voor absoluut geen geld, alles van souveniers en kleding is daar spotgoedkoop, DHL-dooske van 9,94kg vol, geloof het of nie, en dan steken er nog dingen in onze rugzakken, 10kg was de limiet...
- Onze ogen uitgekeken op de witches-market, inclusief gedroogde Llama (-foetussen)
- Veel tussen het dwaze en chaotische verkeer door geslalomd naar de overkant van de straat.
- Het Tihuwanaka-museum bezocht (van de pre-inca Aymara’s, ferm)
- Moeten vaststellen dat de overal-aanwezige OMG (“Oh My God”)-kreet ook in DIT helemaal niet-zo-engelstalig gebied is geïnfiltreerd, maar dan uitgesproken als “OMAGUT!”. *zucht2*
- Een paar jaar van ons jonge leven verloren aan de luchtvervuiling

OK, genoeg vrede, op naar wereldwonder nummer zoveel en grootste hoogstgelegen zoetwatermeer ter wereld:

HET TITICACAMEER
En we bleven er aan de boliviaanse kant in het stadje Copacabana (da original, al was de copie net iets indrukwekkender). Tmoet zo wa de enige plaats in Bolivië zijn waar ze WEL met toeristen omkunnen, en we lagen er in een naar Boliviaanse standaarden luxe-kamer met uitzicht op het Titicacameer voor de ronde som van 8Euro 50Eurocent. Voor absoluut niks dus, zalig.

En weer ff tijd voor een nutteloos feitje tussendoor, zij die “titicaca” uitspreken als “titiKaKa” zijn mis, jaja! Blijkbaar is de juiste uitspraak “titiCHaCHa”. En nie zoals de chocolate chachakes’s van in de winkel, nee, meer zoals Johan Vandelanotte “titiGaGa” zou uitspreken, met de G heel ver aCHteraan in de keel. Voila, weer wat onnodige kennis overgebracht seh, zonder dank
Alright, we zijn dus aan het titiChaCha-meer een dagske met de tegenhanger van ne speedboat naar het Isla Del Sol gevaren, de plaats waar volgens de legende het Inca-dom is ontstaan. Op het eiland hebben we een nutteloos wandelingske gemaakt om daarna terug te sukkelen naar Copacabana.
Veel leuker was ons peddelboot tripke van 40 minuten op het meer, kinderlijk plezier, en wanneer krijgde nog es de kans om te fietsen op het Titicacameer

Na Copacabana was het na een goei 14 dagen al gedaan met ons avontuur in Morales-land, en eigenlijk niks te vroeg. Met het land Bolivië is niks mis zunne, enorm mooie en unieke natuur en nog veel ongerepte stukken, maar de Bolivianen, alstenblieft. We gaan hier ff grof worden, ma zo een bende onvriendelijke nurken hebt ge echt nog nergens meegemaakt. Op hier en daar een uitrzondering na waren de meesten gewoonweg onbehulpzaam, arrogant, boertig, racistisch of een combinatie van voorgaande (nie alleen wij werden bv dikwijls gewoon overgeslaan in een restaurant). Waarom, geen idee, ma op menselijk vlak absoluut gene aanrader.
Gelukkig is het land aan de andere kant van de grens tot nu toe een heel pakske aangenamer!