Kristof en Els On The Road

İ Ola Amigos !

Eerst en vooral bedankt voor de nieuwjaarswenskes, voor u allen nog es vant zelfsten!

Dan over naar de orde van de dag, ons verhaalkes aqui en... jaja, we zijn er geraakt, met den vlieger van Nieuw-Zeeland naar Chili, best comfortabel, ma geen oog dichtgedaan. We vlogen gelukkig met de nacht mee, dus na drie uur duister kwam de zon alweer boven de wolken uit, wreed knap zicht.

Zoals al es gezegd in de vorige post kwamen we na 11,5 uur vliegen aan in Santiago, vroeger dan we vertrokken waren uit Auckland. Dagske gewonnen, ma nen serieuze jetlag zou ons deel zijn, zeker met het bezoekske aan Paaseiland ertussen waar ze qua uur netjes balanceren tussen Chili en NZ. Ma we zijn op de dingen vooruit aan het lopen en willen absoluut nie beginnen met ne klaagzang, re-rewind dus naar:

SANTIAGO
De eerste dagen in Chili hadden we gereserveerd om een beetje rond te dwalen in Santiago en ons wat aan te passen. En twas wel wa nodig. Het levensritme ligt hier net iets anders. Als wij braaf om 10 uur savonds in ons bedje wilden kruipen, gingen overal de bierflessen (ook stella, ma dan flessen van ne liter) open en werd het wa gezellig gemaakt op het terras onder ons raam. Zelfs met oordoppen in weinig aan te doen (ge zou uw oordoppen naar beneden kunnen smijten, ma veel pijn doet da nie, en dan moet ge ze nog zelf gaan terughalen ook...) en dus noodgedwongen maar geprobeerd in de namiddag wa te rusten en savonds wa langer op te blijven. Alles in het Spaans vragen en regelen blijkt nogal mee te vallen, hey tis nie perfect, ma ze verstaan ons en hebben meestal tijd genoeg als we ons zakwoordenboekske bovenhalen

Verder hebben we ondertussen al geleerd dat als mensen ons hier iets met de beste wil van de wereld uitleggen in den aard van “daar, die straat, zeker, daar ligt wa ge zoekt” da ge er bijna uw schoonmoeder op kunt verwedden (eigen risico!) da hetgene da gij zoekt NIE in die straat ligt. Misschien in de straat erna, misschien in die ervoor of misschien nergens binnen de 5 vierkante kilometer van waar ze u naartoe gestuurd hebben, maar nie waar zij zeiden. Liever ne fouten uitleg dus dan zeggen da ze het nie weten en ondertussen schamen we ons allang niemeer om compleet de andere kant op te lopen dan ze ons net hebben uitgelegd; rare jongens, die toeristen. Ma ge kunt het ze nie kwalijk nemen, want soms kloppen zelfs de stadplannekes van de tourist information nie. Zijt ge vrolijk op zoek naar een postkantoor (vanop uw planneke), blijkt er in heel die straat niks te liggen dan een paar garages... kortom, tloopt hier allemaal net iets trager en minder efficient dan we tot nu toe gewoon waren, ma theeft zijn charme en ge kunt er niks aan doen, just go with the flow.
Of ja, toch nog 1 ding waarin ze hier wel efficient zijn: voorsteken! Voor alles en nog wa moet ge hier in de rij gaan staan (4 uur voor een busticket bijvoorbeeld), ma ge kunt maar beter zien da ge continu uw oogskes openhoudt (of om de beurt de wacht houdt), of ineens schiet er van links of rechts wel 1ne tussen de rij in. Ma ook dat hoort erbij, en we zijn nog altijd nie al te hard aan het klagen hopen we...

“Ey zeveraars, ging da hier eigenlijk nie over Santiago?” Juist ja, in Santiago is eigenlijk nie zo veel speciaal te zien, ma der hangt wel een fijn zuiders sfeerke, en een drukte van jewelste (hey, de claxon op mijnen auto is betaald, dus gebruiken die handel!). En veel schoon vrouwen! En schoon mannen... (dit laatste moest erbij van Els).
Een stad om gewoon wa in te zijn dus, ma toch nog een paar van de schoonste fotookes:

PAASEILAND
Na 4 dagen Santiago was het tijd om nog es de vlieger op te klauteren, richting midden van de oceaan, bestemming Paaseiland. Vroeg opgestaan, we moesten om kwart na 7 op de luchthaven zijn. Braafkes gaan aanschuiven in de rij van de binnenlandse vluchten (Paaseiland is nl deel van Chili) en na 3 kwartier nog maar es mogen kennismaken met de net iets mindere efficiëntie. Want net voor deze vlucht was er aan de hele andere kant van de hal (nog na de internationale vluchten... ?!) ne speciale check-inn, dus voor niks staan schuiven en met pak en zak richting andere kant van de hal en nog es 3 kwartier in de rij gaan staan.
OK, zakskes afgegeven, ticketjes gekregen en ola, de vlieger had toch wel geen vertraging zekers? Idd, voorlopig 2 uur, ma da kon nog wijzigen... zucht. Uiteindelijk zou onze vlucht van 9.15 om 13.40 vertrekken. Voor niks zo vroeg opgestaan, maaaar, compensatie, daar kennen ze wel iets van! Thuis zou ge in dit geval een droog pistoleke en ne half lauwe koffie krijgen, hier een immens (lees: gi-gan-tisch!) buffet met echt alles erop en eraan, ze hebben daar wa kilos extra op hunne vlieger mogen laden En eens op de vlieger, hopla, warme lunch. En 2 uur erna nog es ne croissant, we zijn uiteindelijk met ne iets hogere BMI op Paaseiland aangekomen
Paaseiland was weer ne volledig andere wereld, warm, zwoel en heel basis. 1 transportbandje op de luchthaven, 1 stad op het hele eiland met twee of drie mini-supermarktjes en een handvol verharde wegen. Ma een relax sfeerke en veel schoon volk, van de heupwiegende dames met haar tot onder hun gat tot de gasten op het paard met ontbloot bovenlijf (de gasten, voor alle duidelijkheid). Kijken mocht, aankomen niet
Op de luchthaven zelf stonden er wat eigenaars van BnB-kes hun waar aan te prijzen, daar 1tje gekozen dat redelijk int centrum lag en nie te duur was en met de bloemenkrans rond onze nek (toch nog een beetje Tahiti) de niet meer zo nieuwe taxi in. Tbleek een fijn hotelleke te zijn, met lekker ontbijt. Het eten was voor de rest redelijk duur daar, komt omdat alles met het vliegtuig moet ingevoerd worden.

Ma we waren nie voor het eten gekomen natuurlijk, ma voor de Moais (nie te verwarren met de Maori’s in Nieuw-Zeeland), de grote mysterieuze beelden rondom het eiland. De eerste dag in de buurt van Hanga Roa (de stad) wat gaan rondwandelen, en de tweede dag een jeepke (Jimmy de Jimny) gehuurd voor de namiddag en de dag erop.
Ver hebben we nie gereden (het eiland is van punt tot punt 24km lang ) ma wel veel enorm knappe beelden gezien. Ze hebben er een aantal terug rechtgezet (want ergens eind 19e eeuw hebben ze ze allemaal omver geduwd, burenruzies naart schijnt ) en gerestaureerd en da was vreselijk imposant. We hebben er ook nog een bezoekske aan de vulkaan gebracht waar ze de beelden uithouwden (?), en daar steken nog ne hoop Moais boven het gras uit en kunt ge nog schoon zien waar ze er nog uit de berg aan het kappen waren. Schoon schoon schoon dus:

In het terugrijden misschien toch iets te veel met Jimmy gespeeld op die onverharde wegen (incl modderpoelkes, hehe ) want platten band... Fkes rap gepitstopt daar in het midden van nergens en in geen tijd waren we terug onderweg, een beetje trager deze keer, Jimmy zijne reserveband zijn ingewanden puilden nl een beetje uit... Ma we zijn terug in Hanga Roa geraakt, no worries.

Voor de rest hebben we er nie spectaculair veel uitgestoken, alleen nog wa als klein kinderen tot aan ons kruis int water gestaan toen de zeeschildpadden savonds kwamen eten aan het strand. Magisch

VALPARAISO
Oorspronkelijk hadden we gedacht een week op Rapa Nui (Paaseiland) te blijven, ma da was wa te lang eigenlijk, dus hebben we onze terugvlucht met een paar dagen vervroegd om nog fkes naar Valparaiso te kunnen gaan. VP ligt op 120 km van Santiago, en was best plezant. De stad ligt volledig tegen een paar heuvels gebouwd (zelf noemen ze het een amfitheater), met maar een paar straten die vlak langs de kust lopen. Om op die heuvels te geraken hebben ze overal funiculars (liftjes) geïnstalleerd, die u een pak trappenwerk besparen

Twas er ook weer fijn en iets rustiger dan in Santiago. Uiteindelijk de dag voor vertrek naar Ushuaia terug naar Santiago gebust, nog een nachtje in den Holiday Inn vlak aan de vertrekhal gespendeerd (luxepaarden, we know) en dan smorgens (op tijd!) richting El Fin Del Mundo vertrokken.

En hoe het ons daar is verlopen, das voor de volgende keer, Adios Chicos!

Mas fotos: http://picasaweb.google.com/kristofenels/2008010120080112SantiagoToUshuaia